tag:blogger.com,1999:blog-238909462011-11-15T08:59:08.941-08:00اتاق اندیشه مکانی است برای بحث آزاد اعضاء در مورد موضوعات مختلف . هدف این اتاق ترویج مباحثه اصولی و مسئولانه ، تفکر منطقی و دگر پذیری است . اتاق مسئول محتوایی بحث ها نیستAndishenoreply@blogger.comBlogger761100tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1148672723144964712006-05-26T12:42:00.000-07:002006-05-26T12:45:23.296-07:00<div align="right">به واسطه تحولات سیاسی اخیر در حوزه خلیج فارس و دریای خزر، و رقابت قدرت‌های بزرگی چون چین و روسیه با آمریکا جهت تسلط برمنابع انرژی این مناطق خصلت بحران موجود در خاورمیانه کاملاً جهانی است. بیشک یکی ازبازیگران اصلی بحران در خاورمیانه دولت جمهوری اسلامی است که در طی بیست و هفت سال اقتدارتروریستی اش بر ایران و حمایت آشکارش از تروریسم اسلامی، کشور را تا آستانه یک جنگ ویرانگر در مقابل ابر قدرت آمریکا پیش برده است. تا زمانیکه جمهوری اسلامی بر اریکه قدرت لمیده است خطر جنگ علیه امنیت کشور یک تهدید جدی است. و با توجه به بحرانهای موجود و آرایش نیروهای سیاسی در داخل کشور وقوع جنگ خطر تلاشی کشور را بیشتر محتمل می‌کند. با توجه به وجود خطرهای گوناگون علیه استقلال و تمامیت ارضی ایران ضروری است اپوزیسیون ترقیخواه با طرح شعارهای حداقل سیاسی زمینه یک اتحاد ملی را پی ریزد. تنها یک اپوزیسیون دمکرات، منسجم و مقتدر قادر است مشروعیت سیاسی جمهوری اسلامی در عرصه بین المللی را به چالش بکشد و از وقوع جنگی خانمانسوزعلیه استقلال کشورممانعت بعمل آورد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114867272314496471?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1148489837265129952006-05-24T09:53:00.000-07:002006-05-24T09:58:48.360-07:00<div align="right"></div><div align="right">خبرگزاری جمهوری اسلامی به تحلیل بی بی سی از ناآرامی های اخیر در آذربایجان و سایر نقاط واکنشی نشان داده است که بسیار مشابه واکنش رژیم پهلوی در سال 56 به قیام 29 بهمن تبریز می باشد منتها این باربا رنگ و بویی هسته ای</div><div align="right"> </div><div align="right"></div><div align="right">نقل از سایت ایرنا</div><div align="right"><a href="http://www.irna.ir/fa/news/view/line-2/8503038101175652.htm">http://www.irna.ir/fa/news/view/line-2/8503038101175652.htm</a></div><div align="right">راديو "بي‌.بي‌.سي. در ادامه سياست‌هاي دروغ پردازي خود در گزارشي تلاش كرد اعتراض‌هاي برحق آذري زبان‌هاي ايران به خطاي سهوي هفته نامه "ايران جمعه" را يك حركت قومي جدايي خواهانه و نشانه‌اي از نارضايتي عمومي جلوه دهد.<br />بنگاه سخن پراكني انگليس در اين زمينه اعتراض‌هاي پراكنده در تعدادي از شهرهاي آذري‌نشين ايران به كاريكاتور هفته نامه "ايران جمعه" را بشدت بزرگنمايي كرد.<br />اين راديو به نقل از تحليلگر خود ادعا كرد: برخي از كارشناسان معتقدند كه در آذربايجان نيز مانند مناطق ديگر ايران بسياري از مردم از سياست‌هاي كلي دولت ايران ناراضي هستند و از هر فرصتي استفاده مي‌كنند تا خشم خود را در اين‌باره نشان دهند.<br />اين در شرايطي است كه تمامي شعارهاي مردم معترض در شهرهاي آذري‌نشين در جهت تقبيح رفتارهايي كه منجر به جدايي قوميت‌ها در كشور مي‌شود ، بوده است .<br />در ميان شعارهاي آنان حتي يك مورد مبني بر آنچه "بي.‌بي.‌سي" ادعا كرده بود مشاهده نشده و هيچ گزارشگر منصف داخلي و خارجي چنين ادعايي را تاييد نمي‌كند.<br />خشم مردم شهرهاي آذري‌نشين همان خشم هميشگي است كه بارها در راهپيمايي‌هاي ‪ ۲۲‬بهمن و روز قدس نيز ديده شده اما اكنون كه در قالب ديگري مطرح مي‌شود.<br />تبليغات جهت دار بي.بي.سي. در حالي مطرح مي‌شود كه نخستين اعتراض‌ها به خطاي هفته نامه "ايران جمعه" از درون حاكميت و از ميان نمايندگان مجلس و مسئولان دولتي آغاز شد و پس از آن واكنش‌هاي مردمي شكل گرفت .<br />سخنان دلسوزانه نمايندگان مجلس شوراي اسلامي در جلسات اخير در اعتراض به خطاي سهوي هفته نامه ايران جمعه كه پيش از اعتراض‌هاي مردمي مطرح شده بود همچنان در آرشيوهاي خبري خبرگزاري‌ها و مطبوعات ايران موجود است و هيچ ناظر منصفي نمي‌تواند ان را نشانه مقاومت حاكميت در برابر مردم تلقي كند.<br />در اين زمينه بسياري از مقام‌هاي دولتي از جمله وزير كشور نيز كه مسئول امنيت كشور است صراحتا هرگونه اعتراض مردمي به كاريكاتور ايران جمعه را قابل درك دانست كه علاوه بر ان كه نشانه‌اي از عدم تحمل در ان ديده نمي شود خود نشانه بارزي از همراهي نظام با مردم در برخورد با يك خطاي مطبوعاتي است كه در ان به سهو ، طنزي را مطرح كرده است كه برخي از هموطنان آذري آن را توهين قلمداد كرده اند.<br />راديو بي.‌بي.‌سي. كه اينگونه مطالب را در روزهاي اخير مكرر پخش مي كند چند روز قبل در گزارشي در زمينه پرونده هسته‌اي ايران گزارش داد بسياري از فعالان سياسي معتقدند با اصرار ايران براي انجام فعاليت‌هاي هسته‌اي ممكن است يكپارچگي اين كشور به خطر افتد و گرايش‌هاي جدايي‌طلبانه در برخي از مناطق افزايش يابد.<br />بنگاه سخن پراكني انگليس به روشني در اين تحليل خود سياست‌هاي مداخله جويانه حكام لندن را فاش كرد و گفت: ايران بايد از برنامه‌هاي هسته‌اي خود دست بردارد در غير اينصورت بايد منتظر تحريكات جدايي طلبي و تجزيه‌طلبانه باشد.<br />شايد مقالات و گزارش‌هاي مكرر روزنامه ايران در افشاي ماهيت استعماري انگليس در اقصي نقاط جهان از جمله ايران براي رهبران لندن گران تمام شده است</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114848983726512995?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1148172680470000482006-05-20T17:50:00.000-07:002006-05-20T17:51:20.660-07:00<div align="right"><br />تقاضای بازنگری در ارزيابی اطلاعاتی آمريکا درباره ايران<br /><br />نعيم سبحانی دفتر بی بی سی، واشنگتن<br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/news/story/2006/05/060520_kfw-usa-nie.shtml">http://www.bbc.co.uk/persian/news/story/2006/05/060520_kfw-usa-nie.shtml</a><br /><br />جان نگروپونته سال پيش به عنوان مدير امنيت ملی آمریکا منصوب شد<br />پنج سناتور آمريکايی در نامه ای به جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا، خواستار بازنگری در گزارش 'برآورد اطلاعات ملی' کشورشان درباره ايران شده اند.<br />برآورد اطلاعات ملی يا "ان آی ای" (NIE) مهم ترين سند اطلاعاتی در آمريکاست.<br />اين سند محرمانه در برگيرنده ارزيابی های سازمان های اصلی اطلاعاتی- امنيتی آمريکا درباره يک موضوع ويژه است و توسط هيئتی متشکل از نمايندگان اين سازمان ها نوشته می شود.<br />سناتور جو بايدن و سناتور جان راکفلر که طرفدار مذاکره مستقيم آمريکا با ايران هستند، از جمله نويسندگان نامه مزبور به آقای بوش هستند.<br />آنها در نامه خود با تاکيد بر اينکه ان آی ای بايد بی طرفانه و بدون توجه به ملاحظات سياسی نوشته شود، از رئيس جمهور آمريکا خواسته اند تا برنامه اتمی ايران و توان نظامی اين کشور را مجددا ارزيابی کند.<br />موضاعات ديگر مورد نظر سناتورهای دموکرات به اين قرار است:<br />• اهداف دولت ايران و سياست خارجی آن• رابطه اين دولت با تروريسم• ديپلماسی و حمايت بين المللی• تحريم ها و گزينه نظامی• واکنش های ايران به آن گزينه ها<br />"برآورد اطلاعات ملی" سال گذشته آمريکا در مورد ايران تخمين زده بود اين کشور می تواند تا حدود ۱۰ سال آينده به سلاح اتمی دست يابد.<br />ولی به نظر می رسد سناتورهای دموکرات که تجربه عراق را فراموش نکرده اند، درخصوص ايران بسيار با احتياط عمل می کنند.<br />سازمان سیا در سال ۲۰۰۲ به اشتباه ارزيابی کرده بود که صدام حسين، رهبر سابق عراق، برنامه تسليحات کشتار جمعی در اختيار داشت.<br />ارزيابی مزبور که کاخ سفيد از آن برای توجيه حمله نظامی به عراق استفاده کرد با انتقادهای بسياری روبرو شده است</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114817268047000048?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147884996782336262006-05-17T09:55:00.000-07:002006-05-17T09:56:36.800-07:00<div align="right">محسن رضايي در گفت‌وگو با «بازتاب» اظهار داشت: در شرايط حساس كنوني و موج تهديدهاي جديد عليه كشور، تقويت و يكپارچه‌سازي سيستم اطلاعاتي و امنيتي، از مهم‌ترين اولويت‌هاي ملي است و تأخير در اين اقدام، مي‌تواند پيامدهاي ناگواري براي نظام به همراه داشته باشد.دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام، با اشاره به وقايع و ناآرامي‌هاي يك سال اخير در خوزستان، كردستان، آذربايجان، سيستان‌وبلوچستان و كرمان گفت: اين حوادث، تنها نشانه‌هايي از نتايج روند حاكم طي بيست سال گذشته بر سيستم اطلاعاتي و امنيتي كشور است و اگر به ريشه‌ها و علت‌هاي گسست و ضعف در سيستم امنيتي كشور به صورت جدي رسيدگي نشود، امكان وقوع و افزايش اين‌گونه حوادث در آينده وجود دارد.فرمانده سابق سپاه پاسداران افزود: طي حدود بيست سال گذشته و طي سه دولت آقايان موسوي، هاشمي و خاتمي، سه آسيب جدي به سيستم اطلاعاتي و امنيتي كشور وارد آمده كه هر يك از اين آسيب‌ها، موجب بروز پيامدهاي زيانباري براي نظام شده است.رضايي گفت: در دوره مهندس موسوي، تبديل سيستم اطلاعاتي كشور به يك وزارتخانه، باعث انتقال بسياري از نيروهاي زبده، برجسته و دلسوز نظام از سيستم اطلاعاتي كشور شد، در حالي كه تقريبا در هيچ يك از كشورهاي ديگر، فعاليت‌هاي اطلاعاتي و امنيتي در چهارچوب يك وزارتخانه انجام نمي‌شود.وي توضيح داد: بيشتر نيروهايي كه پس از پيروزي انقلاب و آغاز جنگ، توانستند با ايجاد يك نهاد اطلاعاتي قدرتمند و كارآمد، بسياري از حوادث بزرگ همچون منافقين را مديريت و پس از فرار بني‌صدر، وضعيت حاكم بر جبهه‌ها را متحول كنند، با تشكيل وزارت اطلاعات، از سيستم اطلاعاتي و امنيتي كشور به بخش‌هاي ديگري منتقل شدند و اين فرايند باعث افت محسوس كيفي اطلاعات كشور گرديد.محسن رضايي ادامه داد: به رغم اين‌كه حضرت امام(ره) در ابتدا با تشكيل وزارت اطلاعات مخالف بود، به دليل اصرار برخي مسئولان وقت دولت و فضاسازي انجام شده در مجلس وقت، اين اقدام انجام شد.فرمانده سابق سپاه پاسداران افزود: در دولت آقاي هاشمي آسيب ديگري به اطلاعات كشور وارد آمد كه همان درگير شدن سيستم اطلاعاتي و امنيتي كشور در حوزه سياسي و اقتصادي و پيامد آن، تحميل هزينه سنگين به اعتبار و كارآمدي سيستم اطلاعاتي كشور بود.دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام توضيح داد: در دولت آقاي خاتمي و پس از وقايعي نظير قتل‌هاي زنجيره‌اي، دولت در راستاي برخورد با نابساماني‌هاي موجود در سيستم اطلاعاتي كشور، عملا بخش عمده‌اي از آن را به تعطيلي كشاند و باعث شد كارآمدي و توانايي اطلاعاتي و امنيتي نظام به صورت جدي آسيب ببيند، در حالي كه برخلاف تصوري كه دوستان اصلاح‌طلب از دمكراسي و غرب دارند، در آمريكا و اروپا ـ كه سردمدار ليبراليسم و دمكراسي در جهان هستند ـ نيز سيستم‌هاي اطلاعاتي و امنيتي بسيار مقتدر، كارآمد و فعالي وجود دارد و اصولا تنها يك نظام امنيتي جامع و مستحكم مي‌تواند تضمين‌كننده آرامش، امنيت و سلامت يك جامعه باشد، در حالي كه با تعطيل شدن بسياري از بخش‌هاي عملياتي سيستم اطلاعاتي طي هشت سال گذشته، عوامل ايجاد ناامني، اشرار و تروريست‌ها فرصت پيدا كردند تا به آساني تجديدقوا و در فضاي كشور جولان دهند.محسن رضايي خاطرنشان كرد: برخلاف آنچه تصور مي‌شود، زنجيره ناامني‌هاي رخ داده طي يك سال گذشته، صرفا محصول شرايط جديد نيست، بلكه نتيجه تضعيف پياپي سيستم اطلاعاتي و امنيتي كشور در بيست سال گذشته است.وي افزود: بنابراين در وضعيت كنوني كه آمريكا و غرب قصد ايجاد ناامني‌هايي در داخل كشور را دارند، يكپارچه‌سازي دستگاه‌هاي چندگانه اطلاعاتي و امنيتي نظام و تقويت آن، از مهم‌ترين اولويت‌هاي كشور است، چراكه در صورت جدي شدن تهديدات عليه جمهوري اسلامي، ما نيازمند يك قدرت جدي براي مقابله با دشمنان هستيم.رضايي ادامه داد: نبايد اجازه داد عوامل شرارت و ناامني با مانورهاي خود، احساس امنيت و اقتدار نظام را مخدوش كنند.وي افزود: به نظر مي‌رسد، در شرايط فعلي ادغام دستگاه‌هاي متعدد اطلاعاتي كشور با يكديگر و تشكيل سازماني كه بتواند به صورت يكپارچه امنيت كشور را تأمين كند، تنها راه مقابله با تهديدات است.وي گفت: تعدد دستگاه‌هاي اطلاعاتي، از يك سو به تداخل فعاليت‌ها و تزاحم آنها مي‌انجامد و از سوي ديگر، باعث بدون مسئول ماندن بخش‌هايي از امنيت كشور و تبديل شدن آنها به موضوعات مورد اختلاف و كشمكش دستگاه‌هاي اطلاعاتي مي‌شود.رضايي ادامه داد: با تشكيل يك سازمان يكپارچه اطلاعاتي و امنيتي در كشور، كه طبيعتا رئيس آن با معرفي رئيس‌جمهور و تأييد رهبري تعيين مي‌شود، مي‌توان ناآرامي‌هاي به وجود آمده را به سرعت مرتفع كرد و براي مقابله با تهديدات آينده، آماده شد.وي در پايان گفت: اين اقدام نيازمند تهيه و تصويب قانون در مجلس شوراي اسلامي است و انتظار مي‌رود، نمايندگان عزيز با توجه به اوضاع كنوني با جديت اين موضوع را دنبال كنند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114788499678233626?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147845558782101712006-05-16T22:51:00.000-07:002006-05-16T22:59:18.796-07:00<div align="right"> گزیده ای از گفتگوی رضا پهلوی با هیئت تحریریۀ هفته نامه هیومن ایونت به نقل از سایت حزب مشروطه</div><div align="right">.</div><div align="right">پرسش : شما تحت چه شرایطی از حملۀ نظامی آمریکا به ایران پشتیبانی خواهید کرد؟</div><div align="right">پاسخ:بعنوان یک میهن پرست و یک ملی گرا و از دیدگاه اصولی، من، تحت هیچ شرایطی از هیچ گونه اقدام نظامی علیه میهنم، از هرسو که باشد و به هر دلیل که باشد، حمایت نخواهم کرد. سناریویی که امروز در برابرماست با آنچه بعنوان مثال در طی جنگ دوم داشتیم، جنگی که در آن نیروهای آزادی بخش خارجی سرزمین های تحت اشغال قوای نازی را مورد حمله قرارداده و فتح میکردند، کاملا متفاوت است. یک چنین حمله ای امروز، تعرض به پایگاه هایی خواهد بود که به میراث ملی ایران تعلق دارند. اگرنابکاران امروز از چنین تاسیساتی استفادۀ سو بعمل می آورند، موضوعی است سوای اصل مطلب، بنابراین هیچ گونه توجیهی از دیدگاه من برای یک چنین اقدامی وجود ندارد</div><div align="right">.</div><div align="right">پرسش: درصورتی که ما به این نتیجه برسیم که رژیم ایران بطور قطع در شرف ساختن یک سلاح هسته ای است، آیا شما، در چنین صورتی، از دخالت نظامی آمریکا با هدف متوقف کردن این کار پشتیبانی خواهید کرد؟</div><div align="right">پاسخ:نخست اینکه، آمریکا چه این کار را بکند و چه نکند به خود آمریکا مربوط است. من در هر صورت مخالفت خود را با این اقدام ابراز خواهم داشت چرا که اگر به عقب و به شرایط امروزمان برگردیم، خواهیم دید که هنوز زمان برای چاره اندیشی باقی است و این نکته ای است که به آن دیرتر خواهم پرداخت. در این جا فقط به این بسنده می کنم که: بزرگترین پیشکشی که بتوانید امروز به این رژیم بدهید دقیقا همان است که به آن حملۀ نظامی کنید چرا؟ اول، به این دلیل که ملت را در دفاع از کشور پشت سر این رژیم یکپارچه خواهید کرد؛ دوم آنکه تماس آن افراد و نیروهایی را که در قشون شبهه نظامی و نظامی کشور که می بایست نقشی را که متعلق به آنان است در گزینه هایی که متذکرخواهم شد به عهده بگیرند، مجبور به صف آرایی در موقعیتی دفاعی خواهید کرد و با این کار آنها را عملا از معادله خارج خواهید کرد. سوم، چنین اقدامی علیه ایران، تمام احساسات و روحیات منطقه را علیه غرب بسیج خواهد کرد و این درست در زمانی که ما از همین غرب می خواهیم که به ما در ترویج ایده آل دموکراتیک یاری برساند. چهارم، اگر به مسئله از دیدگاه مسابقه با زمان نگاه کنید، بدین معنی که از خود بپرسیم آیا " رژیم سریع ترهسته ای خواهد شد و یا ایران زودتر به دموکراسی دست خواهد یافت؟" چنین اقدامی پیروزی شما را در این مسابقه به همراه نخواهد داشت. چرا که، چنین اقدامی شاید تجهیزایران به سلاح هسته ای را چند صباحی به تاخیر بیاندازد، ولی بدون تردید دسترسی ایران به دموکراسی را، اگرنه برای همیشه، که چند سالی به عقب خواهد انداخت. این را نیزنهایتا اضافه کنم که اصلا از کارآیی چنین اقدامی نیز اطمینان ندارم.ایران عراق نیست، ایران کشوری است که تاسیسات بی شماری را در خود جای داده است. آشنایی با برخی از این تاسیسات به معنی با خبربودن از چند و چون تمامی آنها نیست. بسیاری از این قرارگاه ها، بویژه آنهایی که ذخایر هسته ای را درخود دارند، زیرمناطق مسکونی بنا شده اند</div><div align="right">.</div><div align="right">پرسش:آیا شما حاضرید از دسترسی ایران به سلاح هسته ای چشم پوشی کنید؟</div><div align="right">پاسخ:من با هرگونه گسترش تسلیحات تخریب دستجمعی مخالفم. تلاش من معطوف به این است که دنیا به سوی یک فرآیند خلع سلاح در این زمینه پیش برود چون درغیراینصورت دیوانگی محض خواهد بود. اگرامروز ایران به چنین کاری اقدام ورزد، فردا ترک ها نیز به نوبۀ خود خواستار تجهیز کشورشان به اینگونه سلاح ها خواهند شد، پس از آن نوبت سعودی ها و سپس مصری ها خواهد بود. باورکنید که در این بخش از دنیا، همانطور که سابقۀ بی ثباتی نشان می دهد، اگرسرتاسر این منطقه به چنین تسلیحاتی دسترسی پیدا کنند، دنیا روی خوش بخود نخواهد دید. یک چنین سناریویی را اصلا بهتراست از سرخودمان بیرون کنیم. من نخستین کسی خواهم بود که برای وارونه کردن روند فعلی گسترش این تسلیحات پیشنهادهایی را ارائه دهم</div><div align="right">.</div><div align="right">پرسش:دراستدلال خود مبنی برمخالفت شما برهرگونه اقدام نظامی آمریکا برعلیه ایران، به این نکته اشاره کردید که چنین کاری ایرانیان را برضد آمریکا بسیج خواهد کرد</div><div align="right">پاسخ:بله، همین طوراست، ایرانیان بهترین متحد طبیعی شما هستند. آنها می گویند، چرا به ما که بهترین سلاح برعلیه این رژیم هستیم، کمک نمی کنید؟ چرا ما را دور می زنید؟ چرا می خواهید به تاسیسات و منابع ما حمله کنید؟</div><div align="right">.</div><div align="right">پرسش:یک سال پیش، ایرانیان محمود احمدی نژاد را که بطوربدخیمانه ای ضدآمریکایی است، به ریاست جمهوری برگزیدند. این شخص تهدید به نابودی اسرائیل کرده است. او آمریکا را نیز آماج تهدیدات خود قرارداده است. چگونه میشود که کشوری که یک چنین رئیس جمهوری را برمی گزیند، مردمی هوادارآمریکا داشته باشد؟</div><div align="right">پاسخ:پارادوکس ایران در همین است. برخلاف دیگر کشورهای منطقه، ایران تنها کشوری است که مردم اش از پروپا قرص ترین طرف داران غرب اند و حکومت اش از پروپا قرص ترین مخالفان غرب!پ</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه </div><div align="right"><a href="http://irancpi.net/">http://irancpi.net/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114784555878210171?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147844483545800102006-05-16T22:40:00.000-07:002006-05-16T22:41:23.563-07:00<div align="right">بايد با تحفيف بحران و حرکت به سمت گشايش باب مذاکره از صدور قطعنامه بر ضد ايران، در شوراي امنيت سازمان ملل، جلوگيري کرد. تجربه گذشته، و خصوصاً تحولات دردناک عراق نشان داد که صدور قطعنامه با بند و شرط هاي کلي راه را براي مداخله و فشار بيشتر بر کشور باز مي گذارد و از اين رو بايد با همه توان در راه جلوگيري از آن تلاش کرد. زمينه تشنج کنوني پيش از آنکه به برنامه هسته اي ايران ارتباط داشته باشد به مسأله اعمال سياست هاي امپرياليسم در منطقه و نقش دولت کنوني ايران در مقابل آن ارتباط دارد. حضور نظامي نيروهاي امپرياليستي در عراق، افغانستان و ديگر کشورهاي منطقه به اوج گيري تشنج و درگيري هاي قومي - مذهبي منجر شده است و هرگونه تشديد فعاليت هاي نظامي در منطقه و از جمله حمله نظامي به ايران تنها به بالاتر گرفتن دامنه درگيري ها در وسعت کل خاورميانه و تشديد شعله هاي جنگ و خونريزي هاي بيشتر مي انجامد. هيچ نيروي انسان دوست و صلح طلبي را نمي توان يافت که نگران شرايط کنوني و عواقب تشديد درگيري هاي سياسي - نظامي، به ويژه بر روي بشکه باروت جهان - خاورميانه- نباشد. تلاش در راه جلوگيري از درگيري هاي جديد بخش مهم و جدا ناپذيري از تلاش براي بيرون راندن نيروهاي نظامي خارجي از منطقه خليج فارس و خاورميانه و استقرار صلح در اين منطقه بحران خيز جهان است. حزب تودة ايران بار ديگر ضمن اعلام خطر در زمينه بالا گرفتن تشنج و صدور قطعنامه درباره ايران در شوراي امنيت معتقد است که بايد با اتکاء به افکار عمومي جهان که عموماً و با قاطعيت مخالف جنگ ديگر و مداخله نظامي در امور ايران است با پيشبرد مذاکرات و بررسي همه امکانات براي حل و فصل صلح آميز معضلات کنوني راه را به سمت تأمين منافع ملي ايران و صلح در منطفه و جهان بگشايد. حزب تودة ايران بر خلاف نظر شماري از نيروهاي سياسي کشور اعتقاد ندارد که دخالت خارجي در ايران راه دست يابي مردم ما به آزادي و حقوق دموکراتيک شان است. تجربه ديگر کشورهاي منطقه گواه نيرومند نادرستي چنين نظراتي است. مبارزه مردم ما برضد رژيم استبدادي ولايت فقيه امري داخلي است و تنها با مبارزه مشترک همه گردان هاي اجتماعي و نيروهاي سياسي ترقي خواه کشور به سرانجام موفقي خواهد رسيد. مردم ايران بلوغ سياسي، اراده کارا و هوشياري لازم را براي حل و فصل مسايل خود از هر نوع دارند. هرگونه دخالت تجاوزکارانه در امور چنين کشوري از قبل محکوم به شکست است.نبرد نو با کهنه، مدرنيسم با سنت گرايي، دانش با خرافات، و دموکراسي با استبداد ريشه هاي عميق و رو به رشدي در جامعه پيدا کرده است. دخالت خارجي، به ويژه نظامي، تأثير مخربي در اين آهنگ رشد ايجاد خواهد کرد و در تحليل نهايي آب به آسياب ارتجاع و استبداد خواهد ريخت و منطقه را بيش از پيش به آتش و خون خواهد کشيد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114784448354580010?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147755712190095582006-05-15T22:00:00.000-07:002006-05-15T22:17:39.220-07:00<div align="right"></div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.iran-chabar.de/article.jsp?essayId=3013">http://www.iran-chabar.de/article.jsp?essayId=3013</a></div><div align="right"> </div><div align="right"><br /> بحران هسته، رودرروئی جامعه جهانی با جمهوری اسلامی و سیاست تغییر رژیم دولت بوش بر نیروهای اپوزیسیون تاثیر میگذارد، صفوف آن را میشکافد و آرایش جدیدی را شکل میدهد. این شکاف در بین جریانها و فعالین سیاسی آغاز و تا درون سازمانهای سیاسی امتداد پیدا میکند. شکل گیری صف آرائی جدید در بین نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی و جامعه جهانی رودرروی هم قرار گرفته اند. در این منازعه دولت بوش در صف مقدم قرار دارد. دولت بوش علاوه بر همراهی با جامعه جهانی برای وادار کردن جمهوری اسلامی به پذیرش خواست شورای امنیت، سیاست تغییر رژیم حاکم ایران را نیز در پیش گرفته است. سیاست تغییر رژیم، بحران هسته ای، احتمال تحریم اقتصادی و اقدامات نظامی با نیروهای اپوزیسیون تماس پیدا کرده و آنها را متاثر میسازد. در این ارتباط در بین نیروهای اپوزیسیون چهار گرایش شکل گرفته و یا در حال شکل گیری است</div><div align="right">. </div><div align="right">برای بخشی از نیروهای اپوزیسیون، برکناری جمهوری اسلامی بهر وسیله ممکن، اصل است حتی برکناری رژیم حاکم ایران همانند مورد طالبان و صدام توسط دولت بوش و یا با همگامی دولت بوش و اپوزیسیون. در چنین حالتی اپوزیسیون بکمک دولت بوش قدرت سیاسی را بعد از برکناری جمهوری اسلامی بدست میگیرد. سازمان مجاهدین خلق، سلطنت طلبان و بخشی از مشروطه طلبان سلطنتی و نیروهائی اندک از جمهوریخواهان به چنین آلترناتیوی دل بسته اند. بهمین خاطر آنها در چالش کنونی در جانب دولت بوش قرار میگیرند و با سیاست تغییر رژیم آن پیوند میخورند. بخشی از این نیرو میکوشد جریانی از مشروطه طلبان سلطنتی و جمهوریخواهان تشکیل دهد و آن را بعنوان آلترناتیو به دولت بوش و مجامع بین المللی معرفی نماید. در بین این گرایش، نیروئی وجود دارد که بطور آشکار از تحریم اقتصادی و اقدامات نظامی علیه جمهوری اسلامی دفاع میکند</div><div align="right">.</div><div align="right">بخشی از نیروهای اپوزیسیون که بشدت مخالف تحریم اقتصادی و اقدامات نظامی است، در مقابل اقدامات نظامی، تحریم اقتصادی و سیاست برکناری جمهوری اسلامی توسط دولت بوش قرار دارد. با توجه به مواضعی که این گرایش اتخاذ میکند، این احتمال وجود دارد که در صورت تحریم اقتصادی و بویژه اقدامات نظامی، در جانب جمهوری اسلامی قرار گیرد. این گرایش در بین نیروهای جمهوریخواه وجود دارد ولی در حال حاضر از نیروی اندکی برخوردار است. امکان دارد که در صورت تحریم اقتصادی و حمله نظامی بایران، این گرایش در بین نیروهای اپوزیسیون تقویت شود</div><div align="right">.</div><div align="right"> گرایشی وجود دارد که هم بشدت علیه دولت بوش است و هم علیه جمهوری اسلامی. این گرایش هر دو را محکوم کرده و از وارد شدن به صحنه چالش کنونی اجتناب میورزد و به موضع گیریهای کلی اکتفا میکند. این گرایش در بین چپهای رادیکال نیرو دارد.گرایش چهارم از دو گرایش اول و دوم متمایز است و از گرایش سوم فاصله دارد. این گرایش از حضور فعال و تاثیر گذار در این چالش دفاع میکند، از چسبندگی به این و یا آن قطب اجتناب میورزد و میکوشد سیاست مستقلی جدا از دو قطب درگیر در منازعه اتخاد کند. سمت مبارزه این گرایش علیه جمهوری اسلامی است. این گرایش در حال حاضر در بین جمهوریخواهان دمکرات و سکولار از نیروی قوی برخوردار است. شکل گیری گرایشهای چهارگانه بی مقدمه نیست و بر بستر دیدگاهها و سیاستهای موجود در بین نیروهای اپوزیسیون پدید آمده است سیاست چسبندگی و خطر پلاریزه شدن اپوزیسیون چنانکه گفته شد بخشی از نیرو های اپوزیسیون در مخالف با اقدامات نظامی، تحریم اقتصادی و سیاست تغییر رژیم دولت بوش و یا بخاطر دیدگاه ضد امپریالیستی در جانب جمهوری اسلامی قرار میگیرند و یا قرار خواهند گرفت. بخشی دیگری از اپوزیسیون برای برکناری جمهوری اسلامی با سیاست تغییر رژیم دولت بوش پیوند میخورند و در جانب آن قرار میگیرند. این پدیده که در حقیقت همان پلاریزه شدن اپوزیسیون است، خطر واقعی و جدی است و نباید آن را دست کم گرفت.اگر مسئله برکناری جمهوری اسلامی بهر قیمت و یا تقابل شدید با سیاست تغییر رژیم دولت بوش، مبنای سیاست گذاری قرار گیرد و از اتخاذ سیاستهای مستقل از دو قطب اجتناب شود، این خطر وجود دارد که اپوزیسیون بین دو قطب پلاریزه شود، در جانب این و یا آن قطب قرار گیرد، بتدریج در آنها مستحیل گردد و هویت مسقل خود را از دست دهد. در چنین حالتی اپوزیسیون بشدت تضعیف شده و شکاف عمیقی در درون آن شکل خواهد گرفت. سیاست انفعال نیروئی در اپوزیسیون وجود دارد که میخواهد در چالش سنگین جمهوری اسلامی با جامعه جهانی و دولت بوش، "آلوده" نشود و بقول معروف دستهایشان پاک بماند. این امر امکان پذیر است ولی به سیاست انفعال منجر میشود. اپوزیسیون با رویکرد منفعل و کوبیدن هر دو طرف، میتواند سیاست مستقل در پیش ببرد ولی در رویداد مهمی که به موضوع جدی در عرصه بین المللی و بیک عامل سرنوشت ساز برای کشور ما تبدیل شده است، تاثیر گذار نخواهد بود. راه مستقل عمل کردن از دو قطب منازعه، کنار ایستادن نیست، بلکه باید وارد گود شد، سیاست مستقلی را اتخاذ کرد و در روندها بسهم خود تاثیر گذاشت.حدت یافتن بحران هسته ای و زیر فشار قرار گرفتن جمهوری اسلامی و جلب نظر جهانیان بسوی ایران، فرصتهائی برای نیروهای اپوزیسیون فراهم میآورد که میتواند بطور سنجیده بدون اینکه در جانب این و یا آن کشور قرار گیرد، از آن بهره جوید. "سیاست سوم" امروز سیاست انفعالی راه بجائی نمی برد و قرار گرفتن در جانب دولت بوش و یا جمهوری اسلامی، سیمای اپوزیسیون را بشدت مخدوش میکند. سیما ساختن برای اپوزیسیون در شرایط کنونی از اهمیت زیادی برخوردار است.برای حفظ هویت مستقل و اجتناب از حل شدن در بین دو قطب منازعه، لازم است که "سیاست سوم" را تدوین کرد و بر پایه آن در جهت همکاری نیروهای اپوزیسیون گام برداشت."سیاست سوم" را میتوان کمابیش با مواضع زیر کاراکتریزه کرد. "سیاست سوم": مخالف جنگ و اقدامات نظامی و تحریم اقتصادی است ولی در عین حال از فشارهای بین المللی در حوزه سیاسی و دیپلماتیک علیه جمهور اسلامی استقبال میکند و میکوشد که فشارهای بین المللی در اساس در خدمت تامین حقوق بشر و تقویت روندهای دمکراتیک در کشور قرار گیرد.تلاش میکند که فشارهای بین المللی آن اقداماتی را در برگیرد که کمترین آسیب را به مردم برساند و بیشترین محدودیتها و فشارها را بر سرکردگان رژیم وارد آورد.معتقد است هر اقدامی بخواهد علیه جمهوری اسلامی در ارتباط با پروژه هسته ای صورت گیرد، باید در نهادهای بین المللی تصمیم گیری شود.با تسلط بلامنازع امریکا بر خاورمیانه و منابع نفتی آن مخالف است و منافع دراز مدت ایران و کشورهای منطقه را در شکل گیری تعادل قدرت در منطقه میداند.مخالف آلترناتیو سازی توسط دولت بوش است و برکناری جمهوری اسلامی و استقرار دمکراسی در کشور را کار نیروهای سیاسی کشور میداند نه دولت بوش. این گرایش ضمن اجتناب از قرار گرفتن در جانب دولت بوش، میکوشد که از امکانات بین المللی برای پیشبرد اهداف خود بهره گیرد.سمت اصلی مبارزه خود را علیه جمهوری اسلامی میداند و از قرار گرفتن در کنار جمهوری اسلامی در هر حالت اجتناب میورزد.در صورت تشدید خطر اقدامات نظامی و شکل گیری جنبش صلح، با شعار هائی نظیر "جنگ نه، فشارهای سیاسی و دیپلماتیک"، "نه جنگ، نه جمهوری اسلامی" در کنار جنبش صلح قرار خواهد گرفت.مسبب اصلی بحران هسته ای را قطب خامنه ای ـ راست افراطی میداند و ضمن تاکید بر حق ایران در دسترسی به تکنولوژی هسته ای، معتقد است که جمهوری اسلامی در شرایط کنونی باید روند غنی سازی را متوقف کند و برای جلب اعتماد بین المللی بکوشد.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114775571219009558?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147753464906757172006-05-15T21:22:00.000-07:002006-05-15T21:24:24.926-07:00<div align="right">نقل از سایت روز</div><div align="right"><a href="http://r0ozonline.com/02article/015621.shtml">http://r0ozonline.com/02article/015621.shtml</a></div><div align="right">....</div><div align="right">نوع برخورد اقتدارگرايان با بحران هسته اي که از مهمترين عوامل تکوين و استمرار آن هستند، بهره گيري از اين سوژه براي پيشبرد </div><div align="right">برنامه هاي داخلي است تا ارکان قدرت به صورت کامل تصرف شود. برنامه آنان را تا حد زيادي مشابه تکرار رويداد گروگانگيري است که پسامد آن به تقابل با سياست ها و منافع آمريکا نينجاميد، بلکه زمينه سازي براي تثبيت قرائت خط امامي از جمهوري اسلامي و حذف رقبا اعم از ليبرال ها، حزب توده، ملي گرايان ، سوسياليست ها و نوگرايان مذهبي را به بار آورد. حال نو محافظه کاران نشسته بر اريکه قدرت در انديشه تکرار آن تجربه هستند تا در زمان مقتضي پس از حذف رقبا با آسايش خاطر به مصالحه بپردازند و الگوي حکومتي خود را با پوشش بازگشت به دوران اوليه جمهوري اسلامي و قرائت بنياد گرايانه و اقتدارگرايانه از حکومت اسلامي تثبيت نمايند. همانگونه که سوابق نشان مي دهد از ديد آنها منافع ملي و دستيابي به تکنولوژي صلح آميز هسته اي، في نفسه ارج و قربي ندارند و فقط در مسير دستيابي به قدرت و رفع هر گونه تهديدي که مخل انحصار قدرت باشد، مسائل در نظر آنان ارزش مي يابد. جالب اينجاست که برخي از علماي حامي آنها به صراحت به تخطئه ارزشهاي ملي مي پردازند و با دامن زدن به دوگانگي نماد هاي ملي و مذهبي در تلاش براي به صدر نشاندن ارزشهاي مذهبي در برابر آئين هاي ملي هستند. اين جريان با نفي جمهوريت و دموکراسي، بقاي خود را در ساختار توتاليتر مي داند که در سايه زور و اقتدار و سازماندهي هواداران در شبکه سراسري ملي حکمراني کند و ميليتاريزم و دستيابي به فناوريهاي پيشرفته نظامي را حربه اي مهم در پا برجايي خود در کشور و منطقه مي داند.<br />اين مجموعه به دلايلي که در ادامه تشريح خواهد شد، از درگيري در جنگي محدود ابايي ندارد:<br />1- پديد آمدن فرصت براي حذف رقبا و مخالفين سياسي: اين جريان تصور مي کند که جنگ محدود خواهد بود و حالت اشغال مانند عراق و افغانستان به خود نخواهد گرفت. بدين ترتيب آن را فرصتي مي داند که يکپارچه سازي حاکميت و پروژه تصرف کامل قدرت و حذف مخالفين داخل و بيرون بلوک قدرت را به نقطه پايان نزديک سازد و جامعه مدني را تحت انقياد کامل در آورد.<br />2- سوار شدن بر موج احساسات ملي: اين گروه مي پندارد تجهيز کشور به قابليت غني سازي اورانيوم مي تواند روحيه ملي جامعه را تهييج کند و با توجه به اينکه حاکميت در زمينه حقوق بشر و مشکلات اقتصادي آسيب پذير تر است، با دميدن بر تنور احساسات ملي گرايي بهتر مي تواند بخشي از مردم ر ا در برابر چالش هاي داخلي و خارجي با خود همراه سازد.<br />3- فرار از پاسخگويي به وعده هاي ايام انتخابات: دولت احمدي نژاد و حاميانش بر خلاف تصورشان در وضعيت دشواري پس از انتخابات قرار گرفته اند و بر اساس آنچه تا حال نشان داده اند ناتوان از اجراي برنامه ها و وعده هايشان هستند. آنها با تحميل هزينه گزاف بر ملت و ميهن دريافته اند که شايد بتوان بخشي از مردم را با شعار هاي دهان پرکن و عوام گرايانه فريفت ولي نمي توان کشور را با شعار هاي دهان پرکن و ادعا هاي غير علمي اداره نمود. نه تنها پول نفت بر سر سفره هاي مردم توزيع نشد بلکه رشد نرخ تورم و گران شدن کالاها عرصه را بر محرومين تنگ تر از گذشته نمود. ادعا هاي پر طمطراق مبارزه با فساد در پاي ديوار بلند فساد پر دامنه و عميق در هم تنيده در تار و پود ساختار قدرت متوقف شد. بگونه اي که حتي رئيس جمهور نتوانست وزير نفت دلخواه را بر گمارد. بنابراين جنگي محدود که موجوديت آنها را تهديد نمي کند فرصت خوبي است تا از زير بار پاسخگويي به مردم، برآورده کردن مطالبات آنان و وعده هاي داده شده شانه خالي کنند. اگر فضا به روال عادي و در آرامش تداوم يابد گسترش بين شکاف وعده ها و عملکرد، موقعيت اقتدارگرايان در قدرت را با مخاطرات جدي مواجه مي سازد.<br />4- ماهيت زيست در بحران: اين جريان واجد خصلت ستيزه جويي و ماهيتي بحران ساز است که فقط در شرايط ناآرام و تنش زا رشد مي کند. اين مجموعه موجوديتش پس از انقلاب را مديون بحران هاي پياپي در بزنگاه هاي سياسي است. تند خويي و اقتدارگرايي در فضاي آرام و پيش بيني پذير زايل مي شود و سازندگي و عرصه مسئوليت هاي اجرايي خود به خود نيروهاي عقلاني و ميانه رو را به جلو مي راند و ديگر جايي براي نيروهايي که هنرشان اعمال اقتدار و سلطه است، باقي نمي گذارد. لذا اين نيروها براي تداوم حياتشان به بحران سازي در داخل و خارج نياز دارند همانگونه که خون آشام به خون نياز دارد.<br />5- پيوند خوردن با معارضين آمريکا در منطقه خاور ميانه و جهان: اينها مي انگارند که آمريکا در عراق گرفتار است و در صورت گسترش حوزه درگيري به ايران مي توانند در همکاري با معارضين آمريکا و بويژه القاعده و بقاياي حزب بعث عراق , عرصه را بر آمريکا و متحدانش تنگ کنند و در اين راه مي توانند بر فشار محافل و احزاب مخالف دولت بوش در آمريکا و همچنين جنبش ضد جنگ در جهان تکيه کنند. همچنين سوار شدن بر موج احساسات ضد آمريکايي در جوامع اسلامي از ديگر اميد هاي آنان است تا به نا حق نقش ميدان داري اين اعتراضات را بر عليه سياستهاي غلط آمريکا و نابرابريها در مناسبات جهاني بر عهده گيرند.<br />6- فقدان حساسيت نسبت به تبعات ويرانگر جنگ: اساسا مهمترين عامل تعيين کننده رفتار اين جريان "تئوري بقا" است که براي آن حاضرند هر شرايط ناگواري را بر جامعه تحميل کنند. همانگونه که امروز با واکنش هاي غير عقلاني حساسيت هاي جامعه جهاني را بر عليه ايران تشديد مي کنند، باکي ندارند که هيولاي جنگ، زير ساخت هاي اقتصادي کشور را ويران کند. از آنجاييکه فناوري هسته اي در ابعاد صلح آميز براي آنان اهميتي ندارد لذا پذيرش خواست شوراي امنيت در توقف غني سازي اورانيوم و نابود شدن تاسيسات هسته اي برايشان يکسان است. فقط در حالت دوم بهتر مي توانند به تثبيت و گسترش قواي خود بپردازند.<br />7- امتياز گيري بر سر مسئله نفت: اين مجموعه در اين توهم به سر مي برد که مي تواند با بستن تنگه هرمز، در مسير انتقال شبکه جهاني انرژي ايجاد اخلال کند و امنيت اقتصادي جهان را به خطر بيندازد. نياز مبرم کشورهاي صنعتي و بويژه روسيه و چين به نفت و نگراني از افزايش بهاي نفت نقشي بازدارنده در برابر سياست هاي تنبيهي جامعه جهاني ايفا خواهد کرد.8- به خطر انداختن منافع آمريکا و متحدانش در سرتاسر دنيا: اين طيف مي پندارد که مي تواند از طريق شبکه هاي تروريستي مخالف با دولت آمريکا و ديگر کشورهاي جهان منافع آنان را در سرتاسر جهان به خطر بيندازد و بويژه با تقويت نيروهاي بنياد گرا در منطقه خاورميانه، افکار عمومي آمريکا را به وحشت بيندازد. حمله موشکي به اسرائيل و ديگر پايگاه هاي آمريکا در دنيا ديگر سياستي است که اين جريان به آن دلبسته است تا آمريکا را در باتلاق گرفتار کند. حزب الله لبنان و حماس و نيروهاي همسو در عراق ديگر پارامتري است که تصور مي شود با استفاده از نيروي آن مي توانند موازنه قوا در منطقه را به نفع خود تغيير دهند و آمريکا را تحت فشار قرار دهند.<br />9- گسترش و تشديد فشار بر عليه مردم و نيروهاي داخلي: تشديد فشار و گسترش موج سرکوب در داخل ديگر اهرمي است که پنداشته مي شود از طريق آن مي شود فشار خارجي را بالانس و خنثي کرد. مي توان با استفاده از مردم بويژه محيط هاي عمومي چون مدرسه، بيمارستان، مسجد و. .. ديوار انساني در برابر مهاجمين ايجاد کرد و با استفاده از پمپاژ تبليغاتي مردم به ستوه آمده از فشار ها را نسبت به مهاجمين بدبين کرد و از اين نارضايتي نيرويي براي مهار و مقابله با حمله خارجي خلق کرد.<br />10- همراهي مردم ايران: اين نيرو فکر مي کند از حمايت بخش عمده اي از مردم ايران برخوردار خواهد شد و مردم با اوج گيري احساسات ملي بر عليه بيگانگان بسيج مي شوند و با جنگ چريکي برتري تکنولوژيک نظامي آمريکا و متحدانش را خنثي خواهند ساخت. در هنگام بروز جنگ، نيروهاي داخل بلوک قدرت و جناح هاي مختلف نظام ناچار علي رغم پاره اي از اختلافات پشت سر آنان خواهند ايستاد. نگاه هاي ارتودوکسي در بين نيروهاي چپ در تضاد اصلي دانستن امپرياليسم و نگاه سنتي در برخي نيروهاي ملي که بيگانه را تحت هر شرايطي بدترين گزينه مي دانند، نيز پشتوانه آنان در اين نگرش است. همچنين روي نيروهاي معتقد به تداوم اصلاحات در داخل ساز و کار قدرت نيز حساب مي کنند که در اين کارزار در نهايت با آنان همراهي خواهند کرد. نيروهايي که در دور دوم انتخابات از هاشمي رفسنجاني حمايت کردند و در تحليل آخر، حفظ ساختار قدرت موجود از زواياي مختلف، مهمترين فاکتور تصميم گيري شان است<br />11- ديگر خواسته هاي جامعه جهاني: اين جريان خواسته هاي جامعه جهاني را محدود به توقف غني سازي اورانيوم نمي پندارد و معتقد است هر گونه سازش در اين زمينه "الفي" خواهد بود که ناگزير تا "ي" ادامه خواهد يافت. اين جريان برنامه نوين آمريکا در منطقه خاورميانه را تهديدي براي خود مي داند همانگونه که شاه از سياست باز جيمي کارتر مي هراسيد. پذيرش توقف غني سازي اورانيوم، فشار براي پذيرش صلح خاور ميانه، حضور در شبکه جهاني اقتصاد و پايان دادن به انحصار طلبي در عرصه حکومت و نقض حقوق بشر را بر حکومت تشديد مي کند. بنابراين تا زماني که تضمين امنيتي از دولت آمريکا براي بقا گرفته نشود نبايد پاي در وادي سازش و مصالحه گذاشت<br />اينها، دلايلي هستند که استقبال حرکت راست افراطي ايران از گزينه درگيري محدود را تبيين مي کنند. اين نوع نگاه، توضيح دهنده بسياري از رفتارهاي به ظاهر غير قابل فهم کساني است که اکنون، سرنوشت مردم ايران را در دست گرفته اند<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114775346490675717?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147612906667780752006-05-14T06:19:00.000-07:002006-05-14T06:21:46.683-07:00<div align="right">احمد زيدآبادي<br />۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۵<br />روز به روز بر تعداد شخصيت‌هايي كه در داخل و خارج آمريكا دولت جرج بوش را به انجام مذاكره با ايران فرا مي‌خوانند، افزوده مي‌شود.<br />دولت آمريكا تا كنون همه اين درخواست‌ها را رد كرده است، اما با توجه به افزايش روزافزون چنين تقاضايي، بعيد است دولت بوش امكان مقاومت در برابر اين موج را داشته باشد.<br />اگر دولت آمريكا در برابر فشار فزاينده شخصيت‌هاي بين‌المللي در خط مشي خود مبني بر خودداري از گفتگوي مستقيم با ايران بر سر پرونده هسته‌اي اين كشور تجديد نظر كند، قاعدتا ترجيح خواهد داد كه به جاي مذاكره دوجانبه با ايران به جمع سه كشور اروپايي براي تماس چند جانبه با ايران بپيوندد.<br />كوفي عنان دبير كل سازمان ملل و محمد ‌البرادعي رئيس آژانس بين‌المللي انرژي اتمي نيز همين شيوه را به آمريكا توصيه كرده‌اند و از دولت بوش خواسته‌اند كه با فرانسه، بريتانيا و آلمان براي ارائه مجموعه‌اي از مشوق‌هاي سياسي و اقتصادي به ايران در ازاي تعليق فعاليت‌هاي مرتبط با غني‌سازي اورانيوم در اين كشور، همراه شود.<br />در اين ميان محمد البرادعي به طور خاص از ايالات متحده خواسته است كه به نگراني‌هاي امنيتي ايران به دليل وجود كشورهاي داراي سلاح اتمي در اطراف آن، توجه نشان دهد.<br />به باور البرادعي فقط آمريكا در موقعيتي است كه قادر به رفع نگراني‌هاي امنيتي ايران است و اين كار از سه كشور اروپايي ساخته نيست.<br />پيش از اين نيز البرادعي بر لزوم ارائه يك "تضمين امنيتي" از سوي آمريكا به ايران در برابر صرف نظر كردن جمهوري اسلامي از چرخه سوخت هسته‌اي تاكيد كرده بود.<br />اصرار البرادعي بر ارائه تضمين امنيتي آمريكا به ايران تلويحا به معناي اذعان وي به ماهيت "بازدارندگي" برنامه اتمي ايران است. به عبارت ديگر، البرادعي تلاش ايران براي برخورداري از چرخه سوخت هسته‌اي را نه صرفا اقدامي براي توليد برق بلكه اهرمي در جهت تضمين امنيت ايران در مقابل تهديدهاي خارجي قلمداد مي‌كند.<br />فيليپ دوست بلازي وزير خارجه فرانسه اعلام كرده است كه در مجموعه مشوق‌هايي كه قرار است سه كشور اروپايي در روزهاي آينده به ايران پيشنهاد كنند، افزون بر همكاري سياسي و اقتصادي، مسائل امنيتي نيز در نظر گرفته مي‌شود.<br />دوست بلازي از جزئيات مشوق‌هاي امنيتي به ايران سخني نگفته است، اما آيا سخن او را مي‌توان به ارائه تضمين امنيتي به ايران در مقابل چشم‌پوشي از غني‌سازي اورانيوم تلقي كرد؟<br />در ماه اوت سال 2005 ميلادي، هنگامي كه سه كشور اروپايي بسته تشويقي خود را به ايران ارائه كردند و دولت تازه‌كار احمدي‌نژاد آن را نپذيرفت، در محافل سياسي تهران چنين شايع شد كه دليل اصلي رد اين بسته تشويقي در برنداشتن يك تضمين امنيتي محكم بوده است.<br />به نظر مي‌رسد اگر ايران در پي دريافت تضمين امنيتي از سوي جهان غرب باشد، آن را از آمريكا مي‌خواهد نه از اروپا، اما اگر اروپا از جانب آمريكا نيز چنين تضميني را به دولت ايران دهد، مشكل بر طرف خواهد شد.<br />مساله اما اين است كه آيا آمريكا حاضر به ارائه تضمين امنيتي به ايران خواهد شد؟ ظاهرا دولت آمريكا حاضر است به ايران تضمين دهد كه اگر اين كشور از چرخه سوخت هسته‌اي صرف نظر كند، آمريكا به دليل اين مورد خاص به ايران حمله نخواهد كرد.<br />اين نوع تضمين از نظر مقام‌هاي ايران پوچ و توخالي است چرا كه وقتي ايران چرخه سوخت هسته‌اي نداشته باشد، ديگر موضوعي براي حمله در اين مورد وجود نخواهد داشت.<br />به نظر مي‌رسد اگر ايران حاضر به صرف نظر كردن از چرخه سوخت هسته‌اي باشد، آن را فقط در مقابل دريافت يك تضمين امنيتي فراگير و بي‌قيد و شرط معامله خواهد كرد، اما اين درست همان چيزي است كه آمريكا زير بار آن نمي‌رود.<br />دولت آمريكا از آن بيم دارد كه ايران پس از دريافت تضمين امنيتي كامل در برابر رها كردن برنامه هسته‌اي خود، بدون ترس از هرگونه تهديدي سياست ضد آمريكايي خود را در حوزه‌هاي داخلي و خارجي دنبال كند.از همين رو، به نوشته مطبوعات اسراييل، آمريكا به دولت عبري اطمينان داده است كه بدون حل تمام نگراني‌هاي واشنگتن از سياست ايران كه اعتراف به وجود اسراييل يكي از آنهاست، به جمهوري اسلامي تضمين امنيتي نخواهد داد.<br />بر اين اساس، حتي اگر آمريكا به سه كشور اروپايي براي برقراري تماس رسمي با ايران بپيوندد، بعيد است كه به صرف صرفنظر كردن جمهوري اسلامي از غني‌سازي اورانيوم، حاضر به ارائه تضمين امنيتي كامل به ايران باشد، مگر آنكه همه اختلاف‌هاي دو طرف و راهكار حل آنها در بسته مشوق‌هاي سه كشور اروپايي گنجانده شده باشد.<br />اگر چنين بسته‌اي به ايران پيشنهاد شود و ايران هم آن را بپذيرد، به معناي انقلاب در روابط ايران و آمريكا خواهد بود، اما چنين تحول خارق‌العاده‌اي بسيار دور از انتظار است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114761290666778075?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147558850649792192006-05-13T15:18:00.000-07:002006-05-13T15:20:50.660-07:00<div align="right">بخشی از نامه سرگشاده محسن سازاگارا به احمدی نژاد</div><div align="right">آیا مطبوعات و شهروندان عادی ایران می‌توانند از شما و آقای خامنه‌ای بپرسند که واقعاً به چه حقی بر سر یک تکنولوژی عقب افتاده دست چندم وارداتی برای غنی‌سازی اورانیوم ، کشور را این طور دچار بحران و درد سر کرده‌اید؟ حتماً می‌دانید که به مطبوعات از سوی شورای امنیت کشور ابلاغ شده که در باره داستان اتمی حق ندارند چیزی از خودشان بنویسند و تنها باید تفسیرهای رسمی حکومت و خبرگزاری را منعکس کنند. لابد شما و آقای خامنه‌ای می‌دانید که آنچه به صورت دست دوم از طریق لیبی ، از یک دانشمند کاسبکار پاکستانی به نام عبدالقدیر خان تحت عنوان تکنولوژی غنی‌سازی اورانیوم خریداری شده و میلیاردها دلار از پول کشور صرف آن شده ، عقب افتاده‌ترین تکنولوژی در میان پنج روش مرسوم غنی سازی اورانیوم در دنیاست. کاری که به هیچ وجه نه پیشرفت علمی است و نه برای مملکت حاصل اقتصادی خواهد داشت. لابد می‌دانید که تا همین جای کار هم این روش شما و آقای خامنه‌ای برای بحران آفرینی و سرپوش گذاشتن بر نابسامانی‌های کشور باعث رکود اقتصادی ایران شده و میلیاردها دلار به کشور خسارت زده است. وای به روزی که کشور مشمول تحریم اقتصادی هم بشود. آیا می‌توان از شما و آقای خامنه‌ای خواست که اتخاذ سیاستی این چنین غلط را به رأی مردم بگذارید؟ در واقع از صاحب خانه اصلی یعنی ملت، بپرسیدکه برای ساختن بمب اتمی در ایران که در نهایت وسیله‌ای برای حفظ رژیم موجود و بر سر کار ماندن آقای خامنه‌ای تلقی می‌شود آیا حاضرند فقر و گرسنگی و بدبختی را تحمل کنند؟</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه </div><div align="right"><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/more/8373/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/more/8373/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114755885064979219?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147532044999065762006-05-13T07:51:00.000-07:002006-05-13T07:54:05.000-07:00<div align="right">شولتی، سفير دائم ايالات متحده در آژانس بين المللی انرژی اتمی و سازمان ملل در وين اتريش، طی سخنانی در مركز سياست امنيتی ژنو در سوئيس گفت<br />رژيمی خطرناك كه در تهران برمسند است با تمام توان در پی دست يابی به سلاح اتمی است و اين امر همسايگان ايران و جامعه جهانی را تهديد می كند. گزارش آژانس بين المللی شديداً خلاف ادعاهای مكرر رژيم ايران كه برنامه هسته ای اين كشور تنها به منظور توسعه انرژی هسته ای غيرنظامی است را نشان می دهد. اگر اين برنامه صلح جويانه است،<br />1- چرا 18 سال فريب؟<br />2- چرا پنهانگاری؟<br />3- چرا عدم همكاری با آژانس بين المللی انرژی اتمی؟<br />4- چرا ارتباط مخفيانه با شبكه عبدالقادر خان؟<br />5- چرا پنهان كردن مدارك مربوط به ساخت اجزای سلاح هسته ای؟<br />6- چرا تمركز فعاليت هسته ای در سپاه و ارتش؟ چرا برنامه موشكی؟<br />اين ادعا كه ايران نيازمند اورانيوم غنی شده برای نيروگاه های انرژی غيرنظامی است يك ادعای مردود است زيرا تنها نيروگاه انرژی اتمی ايران در بوشهر قرار است تحت يك قرارداد درازمدت از روسيه سوخت دريافت كند، و كشورهای بسيار ديگری كه از انرژی هسته ای برای توليد برق استفاده می كنند به جای غنی سازی اورانيوم آن را خريداری می كنند<br />ايران حتی از عمل به يكی از خواسته های شورای امنيت سازمان ملل از زمانی كه در ماه مارس از دولت ايران خواست فعاليت های هسته ای خود را به تعليق درآورد و همكاری خود را با بازرسان آژانس بين المللی انرژی اتمی از سر بگيرد امتناع ورزيده است. اين امتناع از جانب حكومتی است كه در منطقه و جامعه گسترده تر جهانی متهم به حمايت از تروريسم می باشد. "بيانيه های خشم آور و رفتار سركشانه" رژيم ايران موجب تأثيرات محسوس اقتصادی شده است</div><div align="right"> </div><div align="right">نقل از سایت پیک نت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114753204499906576?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147531727768284192006-05-13T07:47:00.000-07:002006-05-13T07:48:47.780-07:00<div align="right"><br />نقل از سایت پیک نت<br /><br />سعيد حجاريان، در ادامه سلسله ‌نشست‌های «چه بايد كرد؟» در جبهه‌ مشاركت گفت<br /><br />«حتما از آمار و ارقام وضعيت اقتصادی كشوراطلاع داريد، از بی‌ثباتی قيمت‌ها و شرايط معيشتی مردم كه به سمت نوعی پريشانی پيش می‌رود و خطرات آن هم آگاه هستيد. در چنين شرايطی صحبت از چه بايد كرد، به نظر من صحبت از برنامه‌های درازمدت و حتی صحبت از اصلاحات در چشم‌انداز دو ساله يا پنج ساله هم نيست، بايد فكر 2 ماه، 3 ماه و يا شش ماه را كرد. آمريكايی‌ها با متحدان اروپايی خود، دائما بر طبل جنگ می‌كوبند و ايران را كه از ابتدا گفته بودند جزء يكی از محورهای شرارت است، در تيررس قرار می‌دهند و جابه‌جايی‌های نظامی در منطقه صورت می‌گيرد. بلر حرف خطرناكی را مطرح كرده كه «ابدا حرف حمله‌ هسته‌ای به ايران مطرح نيست» اما حرفش را چرخش داد و با تغيير استراو، تركيب كابينه‌اش را عوض كرد، البته مسائل داخلی نقش داشت اما حتما وزير خارجه‌ جديدش با وزرای خارجه‌ سه كشور اروپايی و آمريكا هماهنگ‌تر است. بايد صدای ديگری از ميان ما برخيزد. ما بايد بگوييم صلح. البته نه برای من كه تنها 30 درصد از زندگی‌ام باقی مانده و با آن ترور شوم 70 درصد از جانم را از دست دادم، بلكه برای شما. لذا اگر می‌گويم صلح برای خودم نمی‌گويم، بلكه اين حرف‌های ما، در جامعه‌ جهانی، در آمريكا و اروپا پژواك دارد. بسياری مثل ما فكر می‌كنند، مانند ما جمع شوند و جنبش صلح‌طلبی را استارت بزنند، تا كار به جای باريك نرسيده. البته اين حرف ها هزينه هم دارد. من به دوستانم در جبهه‌ دموكراسی و حقوق بشر گفتم كه هم جبهه‌ دموكراسی مهم است و هم حقوق بشر، اما صلح مبرم و عاجل شده است. به خاطر عاجل شدنش آن را در راس كار خود و در اولويت قرار دهيد. خيلی‌ها در ايران، حاضراند زير اين چتر و زير اين خيمه جمع شوند، حتی غير اصلاح‌طلبان. می‌گويند جنگ زمانی آغاز می‌شود كه سياست به پايان رسيده باشد، به عبارت ديگر جنگ ادامه‌ سياست است. به زبانی ديگر جنگ و سياست مانند دو روی يك سكه‌اند كه با اندك لغزشی يك روی آن می‌تواند نمايان شود. لذا تمام تلاش مصلحين عالم اين بوده است كه در بزنگاه‌های تاريخی كفه به نفع صلح و حل منازعه پيش برود و مردم از عواقب خانمانسوز جنگ و ستيز در امان بمانند. جنبش صلح‌طلبی مانند هر جنبش ديگری نيازمند يك دكترين، عده‌ای پيشتاز كه من اصطلاحا به آنها «صلح‌سالاران» (در مقابل جنگ‌سالاران) می‌گويم و نوعی سازماندهی دقيق است؛ در غير اين صورت نيروی اين جنبش هرز می‌رود و تداوم نخواهد داشت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114753172776828419?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147266913119427192006-05-10T06:11:00.000-07:002006-05-10T06:15:13.136-07:00<div align="right"> </div><div align="right">....</div><div align="right"> </div><div align="right">آقای احمدی نژاد احتمالا درك می‌كند كه رجزخوانی‌های او در برابر قدرت‌های اتمی روز چقدر بی‌پایه است و این رجزخوانی‌ها هم‌چون نامه‌ای كه به آقای‌ بوش نوشته است از سوی آنان جدی گرفته نخواهد شد. از این رو، مخاطب واقعی‌ او در این نامه نه آقای بوش و بلكه توده مسلمانان جهان است. او كه در داخل كشور موفق شده است مسئله غنی سازی اورانیوم را تحت عنوان «انژی هسته‌ای حق مسلم ما است» به یك خواست ملی تبدیل كند و حمایت بخش وسیعی از مردم كشور را به دست بیاورد ( آیا این برداشت آقای باقر زاده درست است ؟ اتاق اندیشه )، بر آن است كه این حمایت را در بین مسلمانان جهان نیز گسترش دهد. برافراشتن پرچم ضد آمریكایی و ضد اسراییلی یكی از حربه‌های موفق جمهوری اسلامی برای اعمال نفوذ در جهان مسلمان نشین بوده است. اكنون كه ایران زیر تیغ تهدیدهای‌ نظامی مستقیم آمریكا و اسراییل قرار دارد، و در شرایطی كه احساسات ضد اسراییلی و ضد آمریكایی در بین مسلمانان جهان گسترش یافته است، حملات تبلیغاتی شدیدتر آقای احمدی نژاد به این دو كشور و نمایش قدرت در برابر آن‌ها به اتكای‌ «فن‌آوری اتمی» وسیله مناسبی برای جلب حمایت مسلمانان در جهان بشمار می‌رود.اكنون شواهد زیادی‌ وجود دارد كه این سیاست تا حدی موفق بوده است ( آیا این برداشت آقای باقر زاده درست است ؟ اتاق اندیشه ) . یك سال پیش كمتر كسی در جهان خارج و به خصوص در جوامع مسلمان نشین نام احمدی نژاد را شنیده بود. امروز كمتر كسی است كه اخبار و گزارش‌های جهان را دنبال كند و احمدی نژاد را به عنوان دشمن شماره یك آمریكا و اسراییل نشناسد. رجزخوانی‌های اتمی احمدی نژاد (تحریك احساسات ملی) حمایت‌های وسیعی در داخل كشور برای او به ارمغان آورده است، و رجزخوانی‌های ضد اسراییلی و ضد آمریكایی او (تحریك احساسات مذهبی و ضد مدرنیته) به جلب حمایت عده زیادی‌ در بین مسلمانان جهان منجر شده است. و این دو، هر یك به نوبه خود، احساس كاذب قدرت را در رژیم جمهوری اسلامی تقویت كرده و آن را در ادامه راه خود مصمم‌تر كرده است. تبلیغات خودباورانه و خودفریبكارانه جمهوری اسلامی توانایی هر گونه ارزیابی واقع‌بینانه از شرایط جهانی موجود و خطر عظیمی كه ایران و مردم آن را تهدید می‌كند از سردمداران این رژیم سلب كرده است. و این یعنی كه رجزخوانی‌های آقای احمدی نژاد (و از جمله، نامه‌پرانی‌هایی از این قبیل) لحظه فاجعه نهایی را نزدیك‌تر می‌كند.هم‌زمان با نامه اخیر آقای احمدی نژاد، آمریكا و متحدان آن در سازمان ملل بر فشارهای خود به چین و روسیه برای صدور یك قطعنامه الزام‌آور علیه ایران افزوده‌اند. انگلیس وزیر خارجه «ضد جنگ» خود را از كار بركنار كرد و كسی را به جای ‌او گماشت كه مجری‌ نظرات آقای بلر باشد. آقای بلر به مواضع جنگ‌طلبانه آقای بوش نزدیك شده است. در همین حال، گمانه‌زنی‌ها در مورد حمله نظامی آمریكا و اسراییل به ایران گسترش یافته است. آقای پرز، معاون نخست وزیر اسراییل به احمدی نژاد یاد‌آور شده كه اگر بتوان اسراییل را از نقشه جهان محو كرد، ایران نیز (با وسعت و جمعیتی غیر قابل مقایسه با اسراییل) قابل محو شدن است. از سوی دیگر، یك مقام اسراییلی امروز (سه شنبه ٩ مه) به سردبیر خبرگزاری بین‌المللی یونایتد پرس گفته است كه اسراییل در ظرف دو سه ماه آینده با موشك به ایران حمله نظامی خواهد كرد. عدم توافق پنج كشور عضو دایمی‌ شورای امنیت بر روی یك قطعنامه مشترك شانس راه حل دیپماتیك را كاهش داده و خطر برخورد نظامی آمریكا و متحدان آن با ایران را بالا برده است. در این شرایط، رجزخوانی‌های‌ مقامات حاكم بر ایران، مقامات غربی را در بی‌حاصل بودن اقدامات دیپلماتیك و ضرورت برخورد نظامی‌ با ایران مصمم‌تر می‌كند. نامه آقای احمدی نژاد به بوش تنها یك لبخند استهزا‌آمیز به دنبال نمی‌آورد - بوی‌ جنگ و باروت و دود و تشعشعات اتمی را نیز می‌توان در امتداد آن استشمام كرد</div><div align="right">مشروح این دیدگاه را در سایت ایران امروز بخوانید</div><div align="right"><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/8334/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/8334/</a></div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114726691311942719?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147155374545616932006-05-08T23:14:00.000-07:002006-05-08T23:16:14.560-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">یکی از پیچیده ترین بحث ها در حوزه ی جنبش های اجتماعی مقوله ی اتحاد عمل و تشکیل ائتلاف است. به نظرم رسید امروز که بحث ائتلاف های گسترده در زمینه ی صلح با دیدگاه های متفاوت و از طرف گروه های مختلف مطرح شده است، بد نباشد در این باره سخنی را به میان بکشم. یادم می آید اولین بار که با واژه اتحاد آشنا شدم، در کنارش جملاتی انتقادی درج شده بود از لنین مبنی بر اینکه لازم است قبل از هرگونه ائتلافی، ابتدا بین خود مرز ها را مشخص کنیم. در آن روزهای جوانی برداشتم از از این نقطه نظر رهبر انقلاب اکتبر این شد که ائتلاف می تواند امر مذمومی باشد که تیغ تیز یک جنبش انقلابی را کند کند و آنچه یک جریان انقلابی بدان نیاز دارد پالودن نظراتش از همه ی اما و اگر ها و ابهاماتی است که ائتلاف آن را تشدید می کند. بعدها که دامنه ی تجربیات و مطالعاتم بیشتر شد، دانستم که آن نقطه نظر لنین نه به معنی مخالفت با تشکیل اتحاد ها – که او استادش بود و از کوچکترین و کم اهمیت ترینشان هم نمی گذشت- بلکه بحث پذیرش تنوع در درون یک وحدت یا حفظ استقلال عمل در حین همبستگی بود. متاسفانه هنوز هم همان بحث ها وجود دارد و همان پاسخ ها نیز در نظر بسیاری آخرین کلام است<br /> امروز اما جنبش های اجتماعی در سطح جهان چه در زمینه نظری و چه در زمینه تجربی به رشد قابل توجهی در این باره دست یافته اند. من به لحاظ اهمیتی که در فرهنگ سیاسی برای این مقوله قائل بوده ام، همیشه در این زمینه مطالعه کرده و در سال های گذشته دو مطلب مهم را در این زمینه ترجمه و منتشر کردم. مطلب اول "برخورد با تفاوت ها"</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=23890946#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;color:#000099;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;color:#000099;"> از مایکل آلبرت، یکی از نظریه پردازان چپ جنبش مخالف با جهانی سازی شرکتی بود که در نشریه فرهنگ توسعه انتشار یافت و بوسیله بسیاری از سایت های سیاسی و فرهنگی تکثیر شد، و دیگری مقاله ای به نام " بکارگیری منطق فازی در بررسی پیچیدگی های اجتماعی" از ولادیمیر دیمیترف (یک از نظریه پردازان لیبرال پیشرو در زمینه بکار گبری علوم جدید در جامعه شناسی، و استاد دانشگاه های استرالیا)</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=23890946#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-size:130%;color:#000099;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;color:#000099;"> که مجله چیستا اقدام به چاپ آن کرد<br />در مورد اول زمینه بحث از آنجا نشات گرفت که جنبش مخالف جهانی سازی شرکتی چنان فراگیر عمل می کرد که در تاریخ نظیر آن دیده نمی شد- گاه آن را به همین منظور جنبش جنبش ها نامیدند. تصور کنید چپ های خواهان عدالت اجتماعی( بقول یکی از دوستان از صورتی گرفته تا قرمز جگری)، مدافعان محیط زیست، مبارزان راه صلح، مدافعین حقوق مدنی، جنبش های زنان، همجنس گرایان، مدافعان سرسخت حقوق بشر، مبارزان ضد نژادپرستی، مومنین مخالف جهانی سازی، و اتحادیه های کارگری و غیره و غیره در یک جنبش متحد شرکت کنند و به تصمیمات مشترک برای عمل مشترک برسند، و کسی همچون مایکل آلبرت مجموعه بحث ها در زمینه این ائتلاف ها را جمعبندی و ارائه کرده باشد. آن مقاله حاوی چنین مطلبی بود<br />و اما مقاله ی دوم براستی به جهشی بزرگ در زمینه مبانی نظری ائتلاف با بکارگیری دو علم جدیدی دست می یابد که کمتر از بیست سال از پیدایش آن ها می گذرد. اولی منطق فازی ست که بنیانگذار آن دانشمند ارجمند ایرانی ما آقای دکتر لطفی زاده است و دومی علوم سیستم های پیچیده( کامپلکسیتی) ست که آن را علم العلوم قرن بیست و یکمش می نامند( در هر دو زمینه مقالات متعددی در نشریه چیستا و دانش و مردم به چاپ رسیده است). فکر می کنم برای دوستانی که به بحث ائتلاف و اتحاد عمل علاقه مند اند پیگیری این مباحث لازم و بسیار مفید باشد. قصدم هم از این استناد طولانی آن ست که خوانندگان گرامی را با برخی سرچشمه های تازه مطرح شده، آشنا سازم<br />فرض کنیم امروز کشور ما ایران در خطر جنگ قرار گرفته و جریانی بعنوان یک گروه اجتماعی یکی از سیاست های خود را جلوگیری از بروز تخاصمات نظامی و آغاز یک جنگ تمام عیار قرار می دهد و آنقدر هم خردورزی دارد که متوجه شود به تنهایی قادر به این کار نیست و به متحدینی برای رسیدن به اهدافش نیازمند است. سئوال اصلی ای که این گروه اجتماعی با آن مواجه خواهد بود آن است که چه میزان نیرو برای پیشبرد هدفش نیاز دارد و با چه گروه هایی در این زمینه مجاز به همکاری های کوتاه یا بلند مدت است؟ و با پاسخی که به آن می دهد برنامه عملش را برای تماس، مذاکره و سازمان دادن عمل مشترک آماده می کند. فراگیرترین پاسخ البته همه ی آن دیگر نیروهایی ست که آن ها نیز به همین ضرورت رسیده اند. ولی اما ها و اگر ها از همین لحظه رخ می نمایند. خوب برخی از این نیروها ممکن است در داخل حاکمیت باشند و برخی بیرون، برخی راست هستند و برخی چپ، برخی پیشینه بدی نزد آن گروه دارند و برخی رقیبش در دیگر زمینه ها هستند، پس با این واقعیت ها چه می توان کرد؟ بدترین پاسخ که متاسفانه در فرهنگ سیاسیون ما رایج ترین است آن است که کار از این هم فراتر رود و پیشینه تمام دعواهای تاریخی و محلی پیش کشیده شود و کار را به بن بست بکشد. و از لیست متحدین بالقوه چیزی جز علی و حوضش باقی نماند. مگر می شود با یک نیروی درون حکومتی که هیچ حقی برای سایرین قائل نیست دم از اتحاد عمل زد؟ مگر می شود با آن نیرویی که خائن است در یک جا نشست. آن دیگر گروه ها که اوضاشان معلوم است. جنبش صلح جهانی مگر تا به حال چه کرده؟ اصلا مگر می شود با جنایتکاران جهانی صلح کرد؟ اینها هم که همان آن ها هستند و آن هم که پرواضح است و آخرش چه؟ یک بیانیه صادر می شود برای ثبت در تاریخ و با حسرت اینکه اگر دیگران کارشان درست بود حقانیت ما را می پذیرفتند، کار را خاتمه یافته می یابند. آری تلخ است ولی واقعیت دارد. به نقطه نظرات ارائه شده از طرف سیاست ورزان ما که اینجانب برای همه ی آن ها احترام قائلم در طی این چند هفته ی اخیر نگاهی بیندازید. جز این می بینید؟ به همین دلیل تصور می کنم به یک بحث محوری در باره ائتلاف ها : از نظریه ها تا عمل بیش از هر چیز نیازمندیم. ناگفته نگذارم که پاسخ من به سئوال مورد نظر( ائتلاف با چه کسانی و تا کجا) پاسخ روشنی ست: از آنجا که نیروی بسیار عظیمی چه در سطح ملی و چه در سطح جهانی برای مهار این رودررویی لازم است، ائتلاف با همه ی نیروهای ممکن برای تامین حداکثر توان بازداری از جنگ. تنها کسانی شامل در این ائتلاف بزرگ نمی شوند که خواهان جنگ اند و مبارزه اساسا با آن ها صورت می گیرد. و این ائتلاف می تواند شامل نیروهایی نظیر مخالفان گزینه ی نظامی در داخل هیئت حاکمه ی آمریکا باشد که ما در دیگر زمینه ها با آن ها به مبارزه مشغولیم. من در این ائتلاف و مبارزه هم هیچ تناقضی نمی بینم. مگر در بم چکار کردیم. آیا چون فلان نیروها آنجا بودند، کمک نکردیم؟ چرا تنها وقتی آوار بر سرمان می ریزد مجاز به اینکار هستیم؟ دارند همه ی ما را به جهنمی مرگبار می کشند، دیگر چه معجزه ای قرار است رخ دهد که در شیوه های کار خود تجدید نظر کنیم<br /><br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=23890946#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;color:#000099;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;color:#000099;"> Dealing with Differences, http://www.zmag.org/differences.htm<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=23890946#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-size:130%;color:#000099;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;color:#000099;"> Use of Fuzzy Logic when Dealing with Social Complexity, http://www.complexity.org.au/ci/vol04/dimitrov1/dimitrov.htm</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114715537454561693?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147063775367028862006-05-07T21:47:00.000-07:002006-05-07T21:51:04.970-07:00<div align="right">مهدى قاسمى<br />ايران در يكى از سهمگين ترين پيچ هاى تاريخ خود</div><div align="right"><a href="http://www.nimrooz.com/html/880/141450.htm">http://www.nimrooz.com/html/880/141450.htm</a> </div><div align="right"><br />مسأله ى امروزين ما تنها مسأله ى مرگ رژيم نيست، مسأله ى بقاى ايران است***براى رژيم تنها نيروئى كه مانده است، در يك سَمت دوام سركوب و در سمت ديگر بحران آفرينى.***ما سرانجام بايد بر اين واقعيتِ بارها تجربه شده تسليم شويم كه نخستين و آخرين قدم در داروگرى و غلبه بر اين سرطان ايرانكُش با خود ما است</div><div align="right"><br />من به عنوان يك ايرانى (هر چند عادى و نه از طايفه «چراغ داران خبرگان») بر خود فرض مى دانم كه به همه ى تيره هاى سياسى، عقيدتيِ دمكرات و ترقيخواه كشورم هشدار بدهم، فرصت تصميم گيرى نسبت به سرنوشت ايران اندكى باقى مانده است و از اين پس هر اتفاقى در شرائط دوام اين رژيم ضدملى و ضد انسانى، از اين فرصت خواهد خراشيد و اگر تصميم عاجلى كه موسم آن زودگذر شده است، اتخاد نشود، در قبال آنچه پيش خواهد آمد، تاريخ به محكوميت آنها داورى خواهد كرد.من همچنان بر اين باور استوارم كه اين رژيم مانند همه ى رژيم هاى هم سنخ و مشابهش، ماندگار نيست، زيرا ميل به قهقرا دارد و قهقهرا با طبع تاريخ، خوانائى ندارد. اگر حرفى هست در دير و زود اين انفجار است ولى مسأله ى امروزى ما تنها مسأله ى مرگ اين رژيم نيست، مسأله ى بقاى ايران است كه با يك سهل گيرى، ربط آن با مرگ رژيم گسسته خواهد شد. به بيان ديگر آنچه بايد دغدغه ى ما را برانگيزد، اين است كه اين رژيم بميرد ولى از ايران هم فقط نامى بماند، همانگونه كه از سرزمين هاى كلده و آشور و بابل و اكد و سومر باقى مانده است و يا دست بالا به كشور حقيرى مبدل شود چون مرغى كه پر و بالش را شكسته اند و ناتوانيش در حدّ همان مرگ است. اين توهمّات رمانتيك را يكسره بايد از مغزهاى بيهوده اميدوار شست كه «ايران ققنوسى است كه هر بار سر از آتش بيرون كشيده و به پرواز خود ادامه داده است.» دلسپردن به اين خيالاتِ «شاعرانه» آن هم در اين شرائط تيره و باريك هيچ نيست مگر تراوشى از همان سهل گيرى و ساده لوحى و فرار از مسئوليت. به گمان من محلى و محملى براى اين قماش خوشباورى ها نمانده است. در عين حال بر اين نظر هم قاطعانه ايستاده ام كه هنوز و هنوز در ما آن توان نهفته و خاموش مانده يافتنى است كه اگر زنده شود، ايران زنده خواهد ماند و نه تنها زنده كه سرزنده و از جمله سرزندگان عالم خواهد شد و شرط اين بيدارى تنها آن است كه «نيروهاى سياسى و مترقى» ايران رسالت خود را درك كنند و با سعه ى صدر و قبول مسئوليت وارد كارزار شوند.براى رژيم تنها نيروئى كه مانده است، در يك سَمت دوام سركوب است و در سمت ديگر بحران آفرينى- زندان هاى مملو از آزاديخواهان و گردنكشى هاى رژيم در عرصه ى «بحران هسته اى» كه در عين حال بوى تند «جنگ طلبى» از آن به مشام مى رسد- قوى ترين شاهد اين مدّعا است. آنها كه در اوهام خود، به اين دلخوش داشته اند كه اگر جنگى درگيرد، به مثابه سيلى خواهد بود كه لاشه ى اين رژيم را با خود به مردابى خواهد كشيد، كور خوانده اند، جنگ، اين رژيم را براى زمانى ديگر غذا خواهد رساند.عربده هاى جنون آميز احمدى نژاد كه دقيقاً اطوار هيتلر را در ذهن انسان تداعى مى كند- رجزهاى ساير متوليان رژيم- نمايش هاى جوراجور از قبيل تشكيل يك به اصطلاح ارتش «استشهادى» و در يك تصوير كلى: غليظ و غليظ تر ساختن فضاى خودنمائى و جسارت، گواه بر اين است كه رژيم خود بر آن است تا فاجعه اى برانگيزد و به قول خالق و پيشواى رفته اش «موهبت الهى جنگ» را به سوى ايران سوق دهد. براى متوليان اين رژيم مرگ ميليونها انسان به بهاى ماندگاريش به منزله ى «هيچ» است و دقيقاً همان «هيچى» كه خمينى هنگام بازگشت به ايران به پاسخ، تحويل يك خبرنگار خارجى داد كه پرسيده بود، «احساس شما در اين حال كه پس از سال ها دورى از وطن به كشور خود بازمى گرديد چيست؟»آن خبرنگار، بى خبر از «هويتِ» مخاطبش، در دنياى خود بود و نمى دانست با موجودى طرف است كه در پى يك لذت است و لذتى كه نام آن «قدرت» است. اينك از در و ديوار شاهد مى رسد كه ميراث خواران او در هر چه ناصديقند در اين وصيت او صادقند آنگونه كه اگر ايران تكه تكه هم شود و لانه موشى بنام ايران باقى بماند كَكى هم آنها را نخواهد گزيد، همين كه بتوان در آن لانه موش، بساط قدرت را جور كرد. «فقها» را كفايت مى كند و اين همه نه تخيل است و نه اغراق و با كدام بانگِ بلندتر بگويند كه «براى ما آنچه مطرح است اسلام است» و با چه گواهى روشن تر از اين بپذيريم كه اسلامشان، اسلامى است كه نه فقط هر يك از آنها را از پرسه زدن در فيضيه بر كرسى «آيت اللهى- نشانه ى خدا» نشاند بلكه با چنگ زدن به قدرتِ «مقدس» به «سلاطين» آب، گوشت، قند، سيمان و نفت و سرانجام جان و مال و ناموس «امت» مبدل ساخت.اما اين همه «يك نظر» است كه به موجب آن رژيم خود به پيشواز جنگ مى رود تا پشت به اين «وديعه ى الهى» پشت خود را محكم كند و از جمله صاحبنظرانى كه بر اين عقيده اند يكى هم، ريچارد كلارك كارشناس معروف «ضد تروريسم» آمريكائى است كه مى گويد «رژيم تهران با يك حمله ى نظامى از خارج، مى تواند دهه هائى ديگر بر عمر خود ادامه دهد.»نظر ديگرى نيز در ميان است. گروهى متقابلاً بر اين باورند كه متوليان رژيم اسلامى، به اين دليل بر سركشى ها و رجزهاى خود افزوده اند كه احساس مى كنند كه كانون تهديد يعنى آمريكا به خلاف مورد عراق اين بار قادر نيست يكه بتازد، زيرا به يك اتفاق بين المللى دست كم در قلمرو متحدان غربى خود نياز دارد ولى به دليل تضاد منافع و نيز به دليل مواضع كشورهائى چون چين و هند كه در خط توسعه ى پر شتاب اقتصادى خود، روزبروز به صرف انرژى آزمندتر شده اند، دستيابى به چنان وفاقى اگر ناممكن نباشد سخت دشوار است و اين هم نظرى است كه در يك تحليل واقع گرا، نمى توان ناديده از آن گذشت ولى آنچه را كه من در اين مقال پيش كشيده ام: فراسوى اين نظرها است، حكايت از موجوديت ايران است و اين مسئله اى است كه هسته ى مركزى و حياتى آن را شايد بتوان در اين پرسش بازشكافت كه:آيا مطلوب ما منحصراً مرگ اين رژيم است يا «نَبودِ اين رژيم و بودِ ايران»؟آيا ما پس از ۲۸سال بار ديگر، دل به آن شعار ذلت بار بسته ايم كه «بگذار اين رژيم برود، هر چه پيش آيد خوش آيد؟»گفتم اين رژيم و نظام قهقرائيِ آن ذاتاً ماندگار نيست، زيرا با طبع اين روزگار نمى خواند. دير يا زودِ واقعه و اين كه مرگ اين رژيم، به نگاه ما وصلت مى دهد يا نمى دهد، مطرح نيست و بلكه در بُعد زندگى يك ملت، قصه ى ناچيزى است. فهم اين ادراك است كه برغم بود و نبودِ اين نظم قهقرائى، آيا نشانى هم از اين مملكت باقى خواهد ماند و يا نخواهد ماند؟ آرى مسأله ى مركزى و حياتى اين است و دقيقاً همين جا است كه رسالت سياسيون دمكرات ما، با تمام ظرفيتش در مقام يك امر حياتى مطرح مى شود.ما سرانجام بايد بر اين واقعيتِ بارها تجربه شده تسليم شويم كه نخستين و آخرين قدم در داروگرى و غلبه بر اين سرطان ايران كُش، عمدتاً با خود ما است و غفلت از آن و چشم داشتنِ يكسويه به اين كه دستى از آستين غير و غيب برآيد و كارى بكند به منزله ى امضاء جواز مرگ ما به دست خود ما است. بايد بپذيريم چنين دستى اگر در دنياى «عشق و عاشقى» يافتنى است در دنيائى كه عشق در «سرمايه» و عاشقى در «سودجوئى» خلاصه شده است يافتنى نيست. انتظار به خلوص و رحمتى كه «منحصراً» مايه از انسان دوستى داشته باشد و خصوصاً «حكومتى» را پايبند كند، انتظار از سلسله پوچى ها است. كمال بشريت هم بدان پايه نرسيده است كه سرنوشت «انسان ها» كانون قضاوتِ خير قرار گيرد و آنچه در اين باره هست، همان «اوتو پيائى» است كه درون افسانه ها بايدش جُست و آنچه را هم كه بر اين زمينه گفته و خوانده و شنيده مى شود، ضمانت اجرائى نيست، به تعارف مى ماند.«اعلاميه ى جهانى حقوق بشر» درست است كه بزرگترين دست آورد تاريخ انسان محسوب شده است- درست است كه اكثريت دولت ها بر پاى آن امضاء گذاشته اند- درست است كه تابنده ى شريف ترين آرمان بشرى است ولى از واقعيت نگريزيم. در رابطه هاى بين المللى، اما دروَرايِ آنجا كه پايِ پيمان و كردار (با هم) در ميان است، اين منافع گروهى و يا حتى ملى است كه راه بر تحقق آن مى بندد و بهر روى اگر چشم اندازى از زمانى در ذهنيت ما است كه در آن، سرنوشت همه ى انسان ها با اين دست آورد بزرگ بهم دوخته است، تصويرى است كه در حال، مصداق عينى آن يافتنى نيست و تا آن زمان فاصله ى بعيدى پيش روى بشريت است و همين حكم مى كند كه هر ملتى اگر طالب آزادى است، الزاماً خود بايد به گره گشائى قيام كند و خود هزينه ى مطلوبش را بپردازد. نميخواهم دعوى كنم كه در اين جهان نشانى از خيرجوئى نيست.كم نيستند و حتى فراوانند مردمانى كه چه بسا با صرف هستى و تمام توان خود به مقابله با تجاوزها، ستمگرى ها، تبعيض ها و قدرت طلبى ها و سودجوئى هاى مخرّب كمربسته اند ولى اين حاصل تجربه هاى استثناء ناپذير همه ى ملت هاى موفق است كه آنها ابتدا خود را با سلاح خودباورى مسلح كرده و به ميدان آمده اند و از آن پس نه فقط از خيرِ خيرخواهان جهان بهره گرفته كه حتى به سودجوئى ها مهار زده و چه بسا آنها را نيز به خط خود كشيده اند.بگذاريد، براى آن كه چنين تعبيرى خود به خوشباورى و «انشاءهاى مَدرسى» تعبير نشود، دنباله سخن را به واقعيت هاى رخداده واگذارم.جنبش سياهان آفريقاى جنوبى، دهه ها از قرن گذشته با تحمل انواع مرارت ها در عين حال كه لحظه اى از جوشش و سرزندگى بازنمى ايستاد، از تمامى دولت هاى نيرومند غرب طلب مى كرد تا بنام همان آزادى و شرف انسانى كه خود به آن مى بالند، بر رژيم ضدبشرى آپارتايد پشت كنند و اين ندائى بود كه سال ها ناشنيده ماند. از آخرين سال هاى عمر رژيم آپارتايد، به خاطر داريم كه وقتى اين ندا به ابرقدرتِ «آزاد» غرب رسيد، رياست جمهورى در تصدى رونالد ريگن بود، پاسخ او اين بود «ايالات متحده ى آمريكا به خود حق نمى دهد در امور داخلى ديگران دخالت كند» و شگفت انگيز نبود كه مشاور سياسى او (جِسى هلمز) بعدها سناتور و نيز رئيس كميته روابط خارجى آمريكا- پيام رئيس خود را روشنتر از اين بيان داشت: «قطع رابطه با دولت آفريقاى جنوبى در حوزه ى منافع ملى آمريكا نيست.»- اما آزاديخواهان آفريقاى جنوبى را اين پاسخ هاى تلخ نه به پژمردگى و نااميدى كشيد و نه ذره اى از تلاش و تقلا بازداشت تا كار بدانجا رسيد كه نظام آپارتايد در زير ضربات همت سياهان پژمريد و شيره ى حياتى اش خُشكيد و اينجا هم شگفت نبود كه همان ابرقدرت نيز اين بار «مصالح ملى» خود را در قبول طلب سياهان (و سفيدان انساندوست) آفريقاى جنوبى يافت و به چرخشى چنان بنيادين گردن نهاد.و نمونه ى ديگر:در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ در كشور كوچك شيلى دولت سالوادر آلنده كه در پى يك انتخابات آزاد بر سر كار آمده بود با يك كودتاى خونين كه «سى.آى.اى» آن را تدارك ديده بود فرو افتاد و پينوشه عامل كودتا به جاى او نشست. در اين ماجرا آلنده كشته شد و در اولين گام بيش از ۷هزار نفر از هواداران او راهيِ زندان ها و شكنجه گاه ها شدند و از آن پس در بستر يك اختناق خونبار هزاران نفر جان باختند و بنابر آمارهاى مختلف قريب ده هزار سربه نيست شدند و بر دَرِ تمامى احزاب و اتحاديه هاى كارگرى و صنفى قفل زده شد و رهبران انها نيز يا به قتل رسيدند و يا به زندان كشيده شدند و بسيارى زير شكنجه جان سپردند. حكومت ژنرال در چنين شرائطى قريب ۱۷ سال با استبداد محض ادامه يافت. اما در تمام اين مدت، فعاليت هاى آزاديخواهانه هر چند پراكنده درون و بيرون كشور ادامه يافت ولى ژنرال و ساير هم پيمانان ارتشى و غير ارتشى او پشت به خالق خود با سرسختى روال خود را پى گرفتند. تا آن كه تيره هاى گوناگون عقيدتى از چپ و راست به اين نتيجه رسيدند. (نتيجه اى كه ما ايرانى ها پيدا است پس از ۲۷ سال هنوز به آن نرسيده ايم) كه از پراكندگى جز بى حاصلى و خصوصاً از دست دادن نيروهاى فعال ثمرى نصيب نخواهند برد. در ۱۹۸۸- هفده حزب سياسى على رغم اختلافات مسلكى و ايدئولوژيك به ضرورت يك وفاق، جبهه ى واحدى را با عنوان «احزاب براى دمكراسى» با علامت اختصارى (C.P.D) شالوده ريختند و به چنان قدرت فعال و اثرگذارى مبدل شدند كه نه تنها در اروپا و آسيا بلكه در درون ايالات متحده جوششى بر ضد استبداد ژنرال ها پديد آوردند كه حتى دولت آمريكا نيز نتوانست در پشتيبانى از مخلوق خود بپايد و ناگزير سياست خود را چرخاند و «مصلحت» در آن ديد كه خود به پينوشه خاطرنشان كند كه دورانش به سر رسيده است و چاره اى جز اين ندارد كه به تمناى مردم تسليم شود و جا خالى كند.حوادثى كه از آن پس بر پينوشه گذشت كم يا بيش روشن است و بهرروى نقل تمامى آنها در حوصله ى اين نوشته نيست. تا همين اندازه شايد بتواند ناقل اين واقعيت باشد كه در دنياى كنونى اصلِ معروف «خواستن و توانستن» خاصه آنجا كه پاى آزادى مردمى در ميان است بيش از هر زمان اقبال تحقق يافته است. بدان درجه كه يك ملت ۱۳ ميليونى، در سرزمينى كوچك به بركت يك تفاهم ملى موفق مى شود تا يك قدرت نظامى سركوبگر را كه پشت به انواع كمك هاى ابرقدرتى سپرده كه مخلوق اوست، درهم شكند و خود مهار دارِ سرنوشت خود شود.اين دو نمونه از سرگذشت و سرنوشت مردم «آفريقاى جنوبى» و «شيلى» كه مسطوره اى از مسطوره ها است، در عين حال حامل درس بزرگى است و اين درس كه در اين زمانه هر ملتى كه بخواهد آزاد باشد، زمينه براى قصد او آماده است، به يك شرط كه در اول قدم از خود مايه بگذارد و چون برخى از ما چشم به راه مركب ارتش ظفربخش بيگانه نماند و همانطور كه بارها نوشته ام، اين بدان معنا نيست كه هر ملتى بايد درها را به روى خود ببندد و دنيا و حوادث اش را به سير خود واگذارد و نيز گفتم، دنياى امروز دنياى رابطه ها است و از قضا «رابطه هائى» كه چشم پوشاندنى نيستند و الزاماً به قصد خيرات و مبرّات شكل نگرفته اند، پس با واقعيتِ آنها نمى توان ستيز كرد ولى مى توان به شرط طلوع اراده و طلبى، از آنها بهره گرفت و يا بر آنها كه نابابند افسار زد و بهرروى اين نيست كه حكومتى همه ى كار و بار خود را زمين بگذارد و در احوال زار ديگرى به «ايثار» قيام كند.از مصاديق اين واقعيت دو شاهد آوردم، در حالى كه مى توانستم از آن مصداق ها فهرستى بالا بلند ارائه دهم.اداى رسالتى كه در احوال كنونى بعهده ى ترقيخواهان و فعالان سياسى (چراغ داران جامعه) واگذار است- بازمى گويم- از ديدگاه من، بسى فورى تر و بسى حياتى تر شده است. چرا كه سايه هائى از حوادث جارى، خبر از خطرى هولناك آورده اند، خطرى كه در تراز نيستى ايران است.سركشى متوليان رژيم به درجاتى رسيده است كه حريفان را به چاره گرى با هر بهائى و با هرگونه «چاره اى» سوق داده است. اين روزها، اينجا و آنجا آشكارا سخن از «تدابيرى» مى رود كه خواه ناخواه تجربه ى ايران را نيز در برمى گيرد. من در اين باره، در مقاله ى پيشين خود، به نشانه هائى از دست هائى كه در خط اين به اصطلاح «تدبيرها» به كار افتاده اند اشاره كرده ام و نيازى به تكرار نمى بينم، آنچه اين بار مى خواهم بگويم، پيرامون همان فرصت تنگى است كه روياروى ما قرار گرفته است، فرصتى كه اگر از سر اهمال يا خوشباورى رهايش كنيم، سنگينى يك خفت تاريخى را بايد بپذيريم. فرصت طلبانى كه به تمناى دستيابى به قدرت و سيادت، تكه تكه شدن ايران را هدف گرفته، كمين كرده اند تا حادثه اى درگيرد و از لانه ها بدر آيند و از سفره ى يغما نصيبى بگيرند.آن طرف زمزمه ى يك يورش نظامى است و برانگيختن «شورش هاى قومى» و متأسفانه اين طرف عربده ى گروهى ساده لوح و «جوجه سياست پيشه» كه وقوع هر جنگى را در براندازى رژيم طلسم گشا تصور كرده اند و غافلند كه اگر در اين ميان نيروئى (حتى به شرط مرگ رژيم) در عرصه نباشد، قربانى آخر ايران است. آيا اين تكان هاى سخت براى بيدارى سياسيون مترقى و ملى ما كفايت نكرده است تا از بستر «بگومگوهاى» پوچ و بى حاصل و بدحاصل خود دست بردارند؟ آيا هنوز هم درنيافته اند كه آنچه ما را در صد سال گذشته، همچنان در خانه ى اول ميخكوب نگاهداشته، هيچ جز تفرّق و خودخواهى و خودمحوربينى نبوده است؟تأسف بزرگ اين است كه حتى در تيره هائى از عناصر و گروه هاى «چپ»، نشانى از همرائى نيست، گوئى از تجربيات خود در بيراهه ها عبرتى نيندوخته اند كه هنوز هم بر «قداست هاى» خود ساخته و دود شده دو دستى چسبيده اند و يكى، ديگرى را برنمى تابد. (از راست ها نمى گويم كه مگر به استثناء اغلب در مجلس سوگواريِ رفته ها و شده ها به مرثيه خوانى مشغولند و يا بنابر عادت چشم به راه نزول رحمتى از دست دستگيرِ از ما بهتران چمپاتمه زده اند.)كتمان نمى توان كرد كه از نسل جوان در «جهنم» ايران «گل هائى» روئيده اند كه حتى درون زندان و شكنجه گاه هاى مخوف رژيم نيز طراوت خود را از دست نداده اند، ولى پشتيبانى حتى در اين سرزمين هاى آزاد سراغ ندارند كه هر جا از خودى و بيگانه، سخنى بر زبانى و قلمى بر كاغذى است گوئى در طلسم «بحران هسته اى» جادو شده است، آنهم با اين نشان كه شايد از درون آن فَرَجى دست دهد و جنگى برانگيزد و دودمان فقها را دود كند و اين نيست مگر حاصل خفتگيِ «نيروهاى سياسى» و دوام پراكندگى ها.گفتن ندارد كه در هر جامعه ى «مفروضى» تنها نيروهاى سياسى و متعهد آن جامعه هستند كه «تدبيرها» را به عهده دارند. انتظار به خيزش خود به خودى و ناگهانى توده ها، انتظار از اوهام است. در هيچ زمان و هيچ مكانى «شورش هاى» بى بهره از تدبير و هدايت، به رفع مشكلى نيانجاميده و اين سهل است چه بسا گره ها بر گره ها نشانده است و اين ابتدائى ترين درس تاريخ است.به هر روى، فهم اين واقعيت (به شرط آن كه احساس مسئوليتى در كار باشد) دشوار نيست كه ايران بار ديگر به يكى از پيچ هاى تند تاريخ خود رسيده است، با حساسيتى به مراتب سنگين تر از سال ۵۷. چرا كه اين بار مسأله ى موجوديت ايران مطرح است. سئوال اين است كه آيا آنها كه مسئوليتى به عهده دارند، بهوشند و يا غرق در اوهام و كشمكش هاى پوچ و بى مقدار، زمان و زمانه را گم كرده اند؟من از بى اميدى بيزارم ولى اعتراف مى كنم كه براى اين پرسش پاسخ روشنى ندارم </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114706377536702886?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1147015391181646512006-05-07T08:13:00.000-07:002006-05-07T11:50:21.046-07:00<div align="right">ناصر کاخساز در یک مقاله مفصل فلسفی مفهوم واقعیت و حقیقت و ارتباطشان را تحلیل کرده و نتیجه میگیرد که در فضای سیاسی کشور دیدگاههای ایدئولوژیک واقعیت را فدای یک حقیقت موهوم کرده و نهایتا به پایداری جمهوری اسلامی کمک می کنند<br /><br />پرده‌ی سوم: پی‌آمدهای مبارزه‌ی ضد سرمايه‌داری در روند جهانی شدن</div><div align="right"> </div><div align="right"> سرمايه خصلتی امپرياليستی دارد و مبارزه‌ی ضد سرمايه‌داری يك مبارزه‌ی ضد امپرياليستی است. و از مبارزه ضد امپرياليستی مذهب افراطی سود می‌جويد. رشد كيفیِ سرمايه به رشد فرهنگ در جامعه و از اين راه به نفی بنياد گرائی در ايران كمك می‌كند. انقلاب مذهبی در ايران مديون نبود رشد كافی ليبراليسم بود. اين رشد را انديشه‌ی انقلابی و انديشه‌ی مذهبی در يك اشتراك ناآگاهانه تضعيف كردند</div><div align="right"><br />تئوری و احساس ضد امپرياليستی جايگزين غير مذهبیِ مخالفت مطلق با شيطان می‌گردد. و چونان يك پيش فرض و اصل پيشينی و عاملی بيرونی بر تحليل‌ها سايه می‌افكند و آن‌ها را از خلاقيت تهی می‌كند</div><div align="right"><br />امپرياليسم مفهومی است كه از واقعيت استخراج می‌شود ولی از آن مستقل می‌گردد تا به نياز روان و ذهن به چالش با يك مخالفِ مطلق پاسخ دهد و استقلالِ اين مفهوم از واقعيت، تحول در واقعيت را تابع ثابت بودنِ خود در تحليل می‌كند. برای همين است كه در اردوگاه ضد امپرياليسم ديرگاهی است كه حرفی برای گفتن بجز تكرار گفته شده‌ها وجود ندارد حس مخالفت با تجاوز حس شريفی است. ولی ايدئولوژيك كردن اين حس آن را دوگانه و متناقض می‌كند. از سوئی حس مخالفت با تجاوز است و از سوی ديگر به بند كشيدن اين حس در دايره‌ی اعتقادی. اين دوگانگی در خدمت وحدت گرائی در انديشه‌ی چپ و مذهبی عمل می‌كند<br />تضادِ حس شريف مخالفت با تجاوز با انديشه‌ی اعتقادی، در كنارِ تضادِ مبارزه‌ی ضد سرمايه داری با رشد فرهنگ و آزادی، بسياری از روشنفكران برجسته را به جائی رساند كه به آزاد انديشی كم بها دادند. درگذشته مبارزه‌ی ضد سرمايه داری تابع تئوری لنينی سرمايه نبود. و از نظر منطقی، امپرياليسم سياسی هر تجاوزی را، از جمله يك تجاوز سوسياليستی را نيز، در بر می‌گرفت. امروز ولی امپرياليسم خصلت سرمايه داری است و اگر سرمايه داری نفی گردد حاكميت اسلامی در ايران ابدی می‌شود. اين پروبلماتيك بزرگ مبارزه‌ی ضد سرمايه داری است. به بيان ديگر حاكميت اسلامی در ايران از مبارزه‌ی ضد امپرياليستی از اين رو سود می‌جويد كه اين مبارزه بر ارزش‌هائی ثابت در نظامی بسته مبتنی است. ارزش‌های ثابتی كه زير سايه‌ی تركيب‌های مفهومی هستی می‌يابند و از اين فضای مه آلود تغذيه می کنند </div><div align="right"><br />يكی از نمونه‌های مبارزه‌ی ضد امپرياليستی اعلاميه‌های پی در پی پاره‌ای از روشنفكران عليه امپرياليسم به عنوان دشمن مشترك آنان و حاكميت دينی در ايران است كه در آن‌ها مبارزه با جمهوری اسلامی در انبوهی از مه پوشيده می‌شود. چرا كه رئيس جمهور احمدی نژاد، اين سايه‌ی خردِ آن تنديسِ زمخت، هم به نياز ضد امپرياليستی و هم به توهم ملی پاسخ می‌دهد.مبارزه‌ی اپوزيسيونِ اعتقادگرا با حاكميت اعتقادی عمر اين حاكميت را طولانی‌تر می‌كند. نمی‌توان در يك بافت فرهنگی اعتقاد گرائی را دست نخورده نگاه داشت و در بافتی ديگر آن را تضعيف كرد. اين برخلاف اصل تداخل و كنش متقابل نسوج فرهنگی در يك جامعه است<br /><br />مشروح دیدگاه در این آدرس قابل پیگیری است</div><div align="right"><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/think/more/8298/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/think/more/8298/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114701539118164651?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146893080218809262006-05-05T22:22:00.000-07:002006-05-05T22:24:40.233-07:00<div align="right"><br />پرسشی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس...<br /> <a href="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2787">http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2787</a>کامران شفا<br />آدينه ۱۵ ارديبهشت ۱٣٨۵ - ۵ می ۲۰۰۶<br />آقای یروان آبراهامیان که از شخصیت های ملی گرای ایران بشمار می روند (یا دستکم نگارنده ایشان را اینگونه می شناسد)، در تاریخ ۲۶ آوریل، طی یک سخنرانی در دانشگاه نیویورک زیر عنوان: "حمله به ایران یعنی بمباران اصلاحات و تقویت راستگرایان" و نیز مصاحبه ای با بی بی سی، از جمله اظهار داشته اند که: "کابینهء بوش خیال می کند با تهدید و دادن اخطار و اولتیماتوم، ایران را می ترساند و به زانو در می آورد. مسألهء آن ها سلاح هسته ای نیست بلکه هر نوع برنامه و نیروی هسته ای در ایران است. تصور می کنند چون قدرت و زورشان زیاد است، ایران را "سر عقل" می آورند. اما آن ها هیچ چیز از تاریخ ایران نمی دانند. ظرف صد سال گذشته، قدرت های امپریالیستی از این اولتیماتوم ها به ایران زیاد داده اند. در تاریخ نگاری ایران، کسانی قهرمان تلقی می شوند که همهء این اخطارها را نادیده می گیرند. کسانی خائن شمرده می شوند که به این اخطارها تسلیم می شوند." ای کاش آقای آبراهامیان به ما می گفتند که طرف خطاب ایشان در آنجائی که می فرمایند: "در تاریخنگاری ایران، کسانی قهرمان تلقی می شوند که همهء اخطارها را نادیده می گیرند. کسانی خائن شمرده می شوند که به این اخطارها تسلیم می شوند." چه کسانی اند؟ آیا ایشان به این نکته توجه کرده اند که در این گفتهء ایشان پیامی نهفته که تنها چند روزی پس از سخنرانی ایشان آقای احمدی نژاد با دریافت آن فرمودند: (نقل به مضمون) "ما برای اخطار کشورهای بزرگ (یا اخطار شورای امنیت) تره هم خُرد نمی کنیم." همانطوری که بی گمان آگاهید پیش از پیام جناب آبراهامیان هم علی خامنه ای و جناب احمدی نژاد بدفعات همهء این اخطارها را نادیده گرفته به آن ها تسلیم نشده بودند. این که در تاریخنگاری ایران اینگونه افراد، قهرمان یا خائن تلقی شده اند امری ست که تازه اگر مطلق گوئی جناب آبراهامیان را بپذیریم به تاریخ و گذشته تعلق دارد. اما آیا باید در تاریخنگاری آیندهء ایران از این دو بعنوان قهرمان یاد شود؟ در همسایگی ما یعنی در کشور عراق هم "قهرمان" دیگری همهء اخطارها را نادیده گرفت و به آن ها تسلیم نشد و کشور و مردم سرزمینش را به روز سیاه نشاند. تاریخنگاری ایران در مورد او قضاوتش چیست؟ در کشور دیگری بنام لیبی، مُخَبّطی دیگر، این بار اشتباهاً "سر عقل" آمد و اخطارها را جدی گرفت و مردم و کشورش را از مهلکه ای رهانید که در دو قدمی کشورش قرار داشت. تاریخنگاری ایران در بارهء این "خائن" چه نظری دارد؟ دشواری کار آقای آبراهامیان و همفکران ناسیونالیست ایشان اینست که با یاد و خاطرهء شادروان دکتر مصدق و مبارزات ملی در سال های ٣۰ زندگی می کنند و همین خاطرات بصورت حجابی در آمده که آنان را از درک شرایط عینی کشور و تحولات بینادینی که در جهان روی داده و می دهد باز می دارد. آن نوع ناسیونالیسم که در زمان خود، کاربُرد و کششی داشت، کمابیش با روح زمانه هم همخوانی نشان می داد. امروزه با زیر و زبر شدن همهء معیارها و ارزش ها براستی که کسی وقت ندارد که آنسان ناسیونالیست شود. جز مشتی عقب ماندهء خاورمیانه ای و دنیای سومی چه کسی دیگر در این جهان تمدن زده در جستجوی "کاوهء آهنگر" می گردد؟ تازه مگر همین آقایان ملی گرای ما نبودند که سخت از این که آخوندها تلاش می کردند مسألهء اتمی را با ملی شدن صنعت نفت همطراز گرفته آنرا بعنوان مسألهء ملی قالب کنند به گوشهء قبایشان بر خورده بود؟ آیا از گفتار جناب آبراهامیان مبنی بر این که: "مسألهء آن ها سلاح هسته ای نیست بلکه هر نوع برنامه و نیروی هسته ای در ایران است. تصور می کنند چون قدرت و زورشان زیاد است، ایران را "سر عقل" می آورند." رایحه ای غیر از رایحهء ناسیونالیسم، آن هم ناسیونالسمی خرد گریز به مشام می رسد؟ جنابعالی که مسألهء اتمی شدن آخوندها را بمراتب بیش از آخوندها، "ملی" کردید. عنوان سخنرانی خود را: "حمله به ایران یعنی بمباران اصلاحات و تقویت راستگرایان" قرار داده اید. البته شما مختارید هر عنوانی برای سخنرانی خویش انتخاب کنید، اما من هم حق دارم به عرض جنابعالی برسانم که انسان معمولاً چیزی را اصلاح می کند که در اساس خود پسندیده و نیک باشد. اگر گوشه ای از دیوار خانهء من که خانه ای مناسب و قابل سکونت است خراب شود، من به تعمیر و اصلاح آن مبادرت می کنم ولی اگر اساس و شالودهء خانه را موریانه خورده باشد و در هیچ گوشه ای از آن، نشانی از استحکام به چشم نخورد، اگر به اصلاح و تعمیرش بپردازم، لابد باید مشکلی عقلی داشته باشم. حال بفرمائید در رژیم جمهوری اسلامی مبتنی بر قانون اساسی ولائی که بر مبنای اصول دین تدوین و پرداخت شده، جنابعالی چه فضیلتی دیده اید که دل به اصلاحش دوخته اید و اینسان از بمباران اصلاحاتش نگرانید؟ حمله به ایران چه بسا بیش از آن که به تصور آید، موهش و رعب آور باشد اما در این میان نرخ تعیین کردن و برای اصلاحاتی که تجربه کردیم و نشد، مجدداً حساب باز کردن و آزموده را دگر بار آزمودن، براستی که شرط خردمندی نیست. آنچه که می توان به جناب آبراهامیان و همفکرانشان دوستانه یادآور شد اینست که الگوی فکری ناسیونالیسمی که آقایان بدنبالش هستند، دیری ست در هم شکسته و دنیا دنیای دیگری ست. چه بهتر که اجازه دهیم اندیشه های مدرن تر و امروزی تر پا به میدان بگذارند. اندیشه های کهنه را هرچقدر هم که جامه ای نو بپوشانیم دیر یا زود ماهیت خود را نشان خواهند داد. ما کمتر به "قهرمان" و بیشتر به سیاستمداران خردمندی نیاز داریم که با دورنگری، روح زمانه را درک کرده، فریب هیجانات کاذب و احساسات آبکی را نخورند. در عبارت جناب یروان آبراهامیان هم همه جا، جای "جمهوری اسلامی" با "ایران" عوض شده است. جناب آبراهامیان! به ما نگوئید که "رامسفلد" و "چینی"، چنین و چنان می اندیشند که ما در دوران زندگی خود، چه در دوران جنگ ویتنام و چه در موارد دیگر بین دولتمردان آمریکا فراوان شاهد اندیشه هائی اینچنینی بوده ایم. اما به من اجازه دهید خدمتتان عرض کنم که در بین سرکردگان رژیم اسلامی در ایران، از جمله کسانی وجود دارند که فرزند و گاه فرزندان خود را اعدام کرده اند. اگر سبعیت مطمح نظر شماست و آن را بدرستی برای دولتمردان آمریکائی عیب و ایرادی می دانید و از این رو آن را به رخ ما می کشید، لطف کنید آن را در قیاس با رژیم بهتری از جمهوری اسلامی ارائه دهید. ما یک عمر گله مند بوده ام که چرا جامعهء جهانی از مبارزات دمکراتیک مردم ما حمایت نمی کند. چگونه می توانم امروز که از قضا در نتیجهء همین مبارزات، رئیس جمهوری آمریکا صراحتاً اعلام می دارد که: "«ایران کشوری است که توسط یک گروه کوچک دستچین شده مذهبی به گروگان گرفته شده، گروهی که مردم را به انزوا کشانده، آنها را تحت فشار قرار داده و آزادی های اولیه و حقوق انسانی آنان را نفی می کنند»". و: آمریکا به مردم ایران احترام می گذارد، آنها را تحسین می کند و از حقوقشان در این که می خواهند آینده خود را تعیین کنند، پشتیبانی می کند." و: "آمریکا امیدوار است روزی نه چندان دور، نزدیکترین دوست ایرانی دموکراتیک و برتر باشد. آمریکا در کنار مردم ایران که در برابر یک رژیم فاسد و سرکوبگر قرار گرفته اند می ایستد»". بناگهان به یاد آوریم که این صدای امپریالیسم است که از حلقوم رئیس جمهوری آمریکا بگوش می رسد! مگر کر و کور بوده ایم و نمی دانستم که اگر خواستار همآوائی جهانی شده ام، مخاطب ما همین آمریکا و کشورهای اروپائی بوده اند و حال که بطور نسبی به خواستهء خود رسیده ام، جر بزنیم. من بهروزی ایران فردا را در دوستی با آمریکا می دانم و بهیچوجه با آنانی که راه سعادت ایران را ادامهء تقابل با آمریکا و اسرائیل می دانند، همرأی نیستم. بباور من تنها دورانی که مردم کشور ما توانستند گامی بسوی تمدن امروزی بردارند و نفسی بکشند و دستشان به دهانشان برسد، روزگاری ست که ما در کنار آمریکا و نه در تقابل با آن بوده ایم. برعکس هر زمان نفوذ انگلستان، فرانسه ، روسیه یا آلمان در ایران بیشتر بوده، ما دچار وبا، طاعون، کچلی، تراخم، فقر و هزار درد بی درمان دیگر بوده ایم. جناب آبراهامیان در حالی که رئیس جمهوری آمریکا بنا به گزارش خبرگزاری ها خواستار این است که: ایران صاحب سلاح هسته ای نشود. توانائی ساخت سلاح هسته ای را بدست نیاورد. دانش ساخت سلاح هسته ای را نداشته باشد. شما باستناد کدام سند رسمی اظهار می دارید که: "مسألهء آن ها، سلاح هسته ای نیست بلکه هر نوع برنامه و نیروی هسته ای در ایران است." تازه گیرم که چنین باشد، شمای ملی گرا را چه می شود که این پایه غصهء نیروی هسته ای را برای آخوندها می خورید؟ بباور اینجانب مشکل شما و همهء کسانی که چون شما می اندیشند این ست که الگوی فکری ناسیونالیسمی را که شما و همفکرانتان مدافعش هستید، دیری ست درهم شکسته و شما یا متوجه نبوده اید یا نخواسته اید آن را بپذیرید. چنین است که دچار آنچنان تناقضاتی می شوید که در شأن یک میهندوست فرهیخته نیست </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114689308021880926?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146891255004553832006-05-05T21:52:00.000-07:002006-05-05T21:57:24.446-07:00<div align="right">مناقشه‌ى جارى در مورد ايران، سؤال اصلى و پايه اين است كه هدف واقعى آمريكا در خاورميانه و ايران چيست؟ زيرا تازمانی‌كه براى اين سؤال يك جواب يقينى و قابل اتكا نداشته باشيم، يا زمانى كه ندانيم نيّت واقعى و نهايى حريف در اين بحران چيست، خود نيز نمی‌توانيم تصميم بگيريم كه در برابر آن چه‌گونه بايد عمل كرد، و به‌عبارت ديگر نمی‌توانيم در مورد روند جارى هم موضع درستى اتخاذ كنيم<br />ادعاى سردمداران سياست خارجى آمريكا در اين زمينه خيلى ساده است. آن‌ها می‌گويند هدف آمريكا از مداخله در اين منطقه گسترش دموكراسى و حقوق بشر است. بنا به اين ادعا، آن نظامى كه در حال حاضر بر جهان مسلّط است و آمريكا سركردگى آن‌ را به‌عهده دارد، هيچ نيت و هدف و منافع‌ديگرى در اين منطقه و در پس اين مداخلات ندارد. شيفتگان آمريكا در منطقه و در ايران نيز همين گفته‌ى ساده‌لوحانه را تكرار می‌كنند. اما آيا همه‌ى مردم منطقه و ايران آن‌قدر خام و ساده‌انديشند كه موضوع را به‌همين سادگى تلقی‌كنند؟ در سطور زير - تاحدی‌كه در حوصله‌ى اين مقاله‌ى كوتاه بوده است- كوشيده‌ام به اين سؤال پاسخ دهم. اما يك سؤال ديگر هم مطرح است و آن اين است كه آيا وقتى حقوق و آزادی‌هاى ملتى سلب و لگدمال شده و به‌علت سلطه‌ى ارتجاع راه توسعه و ترقى آن ملت مسدود می‌شود، بازپس‌گرفتن اين حقوق و آزادی‌ها و گشودن راه توسعه و پيشرفت آن ملت، وظيفه‌ى يك ملت ديگر يا يك قدرت قهار بيگانه </div><div align="right">است؟ در كجاى تاريخ اين وظيفه‌ى يك ملت را، به‌جاى خود او، ملت يا كشور ديگرى انجام داده است؟</div><div align="right"><br />هواداران مداخله‌ى بيگانه كه نه معنا و عواقب چنين مداخله‌اى را درست می‌شناسند و نه از معنا و عواقب جنگ براى مردم خبر دارند، معادله‌ى مجعول و عاميانه‌اى را در سطح جامعه تبليغ می‌كنند كه گويا هركس در مورد عواقب مداخله‌ى بيگانه و مخالفت با جنگ و تجاوز نظامى صحبت‌كند، از موضع جمهورى اسلامى يا حمايت از آن صحبت كرده است. اين ادعايى بی‌اساس است كه مطرح‌كنند‌گان آن می‌خواهند به‌كمك آن دست به نوعى "ترور فكر" زده و بيگانه‌پرستى خود را در پشت آن پنهان سازند. موضع من در برابر جمهورى اسلامى روشن است اما می‌خواهم به‌كسانى كه چنين تصور خطايى دارند يادآور شوم كه طرف‌هاى درگير در اين ماجرا فقط حكومت آمريكا و جمهورى اسلامى نيستند. در اين كشمكش طرف سومى هم وجود دارد كه گويا قرار است قربانى دست و پا بسته‌ى اين كشمكش باشد، گرچه درنهايت پرداخت هزينه‌ها و تحمل زخم‌ها سهم او است نه سهم هيچ‌يك از دو طرف ديگر. اين طرف سوم مردم ايران هستند و من می‌كوشم از موضع اين طرف سوم به‌ماجرا نگاه كنم. موجوديت جامعه چيزى جدا از موجوديت نظام‌هاى سياسى گوناگونى است كه هر يك چند صباحى بر آن حكومت می‌كنند. نظام‌هاى سياسى می‌آيند و می‌روند و آن‌چه مستمر و ماندنى است جامعه و مردمند و كسى به‌خاطر حاكميت‌ها جامعه را به‌باد نمی‌دهد . بايد از موضع حفظ موجوديت و سرنوشت تاريخى جامعه و مردم مسأله را مورد بررسى قرار داد، و جنگ كه ظاهراً هر دو طرف ديگر اين كشمكش گوشه‌ى چشمى به آن دارند، براى مردم جز مرگ‌ومير و كشتار، ويرانی، پريشانی، انهدام زيربناى اقتصادى و ثروت‌هاى ملی، قحطی، فقر و فاقه و بيمارى و تشديد اختناق ارمغان‌ديگرى ندارد. بهاى چنين جنگى را هر كس كه شروع‌كند فقط مردم خواهند پرداخت. از اين‌رو می‌خواهم از اين موضع آينه‌اى در برابر شيفتگان ناآگاه و ساده‌انديش مداخله‌ى بيگانه بگيرم تا بتوانند آن‌چه را كه اين‌روزها آشكار و بدون شرمندگى تبليغ می‌كنند، بهتر بشناسند.<br />اما علاوه بر اينان، روى سخنم با آن توده‌ى وسيع‌ترى هم هست كه چون از فشار و اختناق به‌جان آمده‌اند، در ميان آنان اين تصور قوت گرفته است كه شايد مداخله‌ى بيگانه فرجى باشد. اينان به زبان روشن‌تر در انتظار نشسته‌اند كه با كشته‌هاى ديگران و با هزينه‌ى ديگران روز بهترى فراهم آيد و آن‌گاه آنان، بی‌هزينه از آن بهره‌مند شوند. اين، خيالى باطل است و عقوبتى سخت، كيفر چنين خام‌طمعى عافيت‌طلبانه‌اى است. چگونه می‌توان پذيرفت كه كشور بيگانه‌اى از آن‌سوى كره‌ى خاك به خاورميانه بيايد، از مردم خود كشته بدهد و از ثروت خود هزينه‌هاى نجومى صرف‌كند براى اين‌كه ملت‌ديگرى از دموكراسى و حقوق بشر برخوردار شود؟ و اگر چنين فرض ساده‌لوحانه‌اى پذيرفتى نباشد، پس بايد به‌دنبال هدف‌ها و انگيزه‌هاى واقعى اين مداخله باشيم.<br />نكته‌ى ظريف و پراهميتى كه معمولاً به آن توجه نمی‌شود (و‌اين بی‌توجهى موجب سوءتفاهم بزرگى می‌گردد) اين است كه خواسته‌ى مردم ايران استقرار يك نظام دموكراتيك در كشور است كه حقوق و آزادی‌هاى آن‌ها را تأمين و راه توسعه و پيشرفت جامعه را بگشايد و اين ارتباطى به اهداف آمريكا كه خاورميانه را به‌عنوان بخش حساسى از استراتژى جهانى خود تلقى می‌كند، ندارد. به‌عبارت ديگر آمريكا براى احقاق حقوق مردم ايران به منطقه نيامده بلكه هدف آن كنترل نفت به‌وسيله‌ى نيروى نظامى و تغيير جغرافيايى سياسى منطقه در جهتى است كه با نيازهاى استراتژى تازه‌ى ليبراليسم نو هم‌خوانى داشته باشد.<br />اما جامعه‌اى كه همواره در انتظار باشد تا ببيند ديگران براى او چه تصميمى گرفته‌اند، جامعه‌اى نابالغ است كه به‌خود اين باور را ندارد كه می‌تواند براى خود تصميم بگيرد و در سرنوشت خود دخالت‌كند. بسيارى از كسانى كه امروز در جاى گرم و نرم و امن نشسته‌اند و مبارزات و خط‌مشى نسل گذشته را در رژيم پيشين مورد نقد قرار می‌دهند و آنان را محكوم می‌كنند، توجه ندارند كه نسل گذشته دست‌كم به توانايى خود براى تغيير نظام اجتماعى حاكم به‌طور جدى ايمان داشت و الا جان خود را به كف دست نمی‌گرفت و به‌ميدان نمی‌رفت. آن نسل اگر در تحقق آرمان‌هاى خويش هم با شكست مواجه شد، لااقل به ميدان رفت و شكست خورد. نسل كنونى جرأت و جسارت به ميدان رفتن را هم ازدست داده و در انتظار معجزه‌ى ديگران نشسته است. در هر مبارزه احتمال پيروزى و شكست هر دو وجود دارد. نسل گذشته بلوغ و توانمندى مبارزه‌كردن و اعتقاد به نيروى خود براى تغيير زندگى خويش را داشت و به اين مبارزه دست زد؛ نسل كنونى چشم و اميد به دست ديگران بسته، به‌آن بلوغ نرسيده كه خود را يك‌طرف مبارزه وعامل تغيير بداند و هنگامى كه به‌طور جدى به تغيير نظام اجتماعى فكر می‌كند، چنان اين چشم‌انداز برايش دور و غيرعملى می‌نمايد كه گويى درباره‌ى يك سياره‌ى دوردست و خيالى فكر می‌كند. آيا هنر برخى "روشن‌فكران دينى" كه ظرف دو دهه‌ى گذشته به ضرب امكانات و تريبون‌هاى همين نظام حاكم بر جريان‌هاى فكرى جامعه و جنبش دانشجويى تسلط يافتند، چيزى بيش از اين نبوده است كه آن اراده‌ى مبارزه‌ى احتمالى نسل گذشته را خاموش و به فراموشى و انفعال بسپارند و نسلى بی‌آرمان و بی‌اعتقاد به نيروى خود بپرورند كه مصرف‌كننده‌ى سطحى و خام موهومات نوليبرالى است و طى يك فرايند خزنده و تدريجى مالاً سر از اردوى شيفتگان آمريكا در آورده است؟<br />براى كسى كه از امپرياليسم و ماهيت و پيشينه‌ى آن آگاهى و شناخت متعارفى داشته باشد، تشخيص هدف‌ها و انگيزه‌هاى مداخله‌ى جارى آن در اين منطقه دشوار نيست، اما نظرات عاميانه‌ى آن گروهى كه براى تعيين سرنوشت خويش در انتظار مداخله‌ى آمريكا نشسته‌اند و عموماً بر آن‌چه راديوها، فرستنده‌هاى ماهواره‌ای، مطبوعات و ساير رسانه‌هاى تبليغاتى امپرياليستى در اين زمينه اشاعه می‌دهند متكى است و امپرياليسم هم به‌كمك همين سياست تبليغاتى و جوّى كه از اين طريق در ميان مردم عادى به‌وجود می‌آورد، مداخلات خود را توجيه و نفوذ خود را می‌گسترد. اگر امروز اطلاعات و اظهار‌نظرهاى برخى از مردم كوچه و بازار و حتى برخى فعالان اجتماعى ما در اين زمينه در سطح تبليغات سطحى سياسى و ژورناليستى است و در مورد تهاجم كنونى به منطقه، موضوع را صرفاً در سطح شعارها و توجيهات سياسى و حقوقى (مسأله‌ى دموكراسى و حقوق بشر) می‌بينند، علت اين است كه در مورد ماهيت و اهداف اين نظام و منافع و سياست‌هاى آن‌كه در جهت تأمين آن منافع و مصالح طراحى شده است، در جو نوليبرالى دو دهه‌ى گذشته آگاهى كافى به جامعه داده نشده است<br />اما نظام سرمايه‌دارى در درجه‌ى اول يك نظام اقتصادى يعنى شيوه‌ى توليد، تجارت، صدور سرمايه و كسب سود است نه يك نظام حقوقى و سياسی<br />......<br /><br />تأمل در ماهيت انگلى و فاسد سرمايه‌ى مالى و شيوه‌هاى كسب سود آن كه در دوره‌ى جهانی‌سازى چنين سلطه‌اى بر مجموع نظام‌جهانى سرمايه‌دارى حاصل كرده است، يادآور نظريه‌ى لنين و تأكيد بسيار او در مورد ماهيت سرمايه‌ى مالى است. دوستانى كه دو سه دهه‌ى پيش با لنين و لنينيسم "يه‌قل دوقل" بازى می‌كردند و امروز پس از يكى دو دهه تبعيد سياسى و خارج‌نشينى نسبت به‌مواضع گذشته‌ى خود ترديدكرده و راه رشد سرمايه‌دارى را موعظه می‌كنند، اگر همان روز‌گارى كه لنين و لنينيسم وِرد زبان‌شان بود، مفهوم اين نظريه‌ى لنين را كه می‌گويد "سرمايه‌دارى در عصر امپرياليسم به‌علت پيدايش اوليگارشى مالى و غلبه‌ى سرمايه‌ى مالی، سرمايه‌دارى انگل‌صفت و رو به ‌تباهى است" درك كرده بودند، امروز كه عملكرد اين سرمايه‌ى مالى بيش از هر زمان ديگرى با آن تصوير انطباق يافته است، به‌اين راحتى از مواضع گذشته‌ى خود عدول نمی‌كردند. اينان نه آن‌روز واقعاً دريافته بودند كه معناى آن انديشه چيست و نه امروز می‌فهمند معناى راه رشد سرمايه‌دارى چيست و در شرايط حاضر جهانی، سرمايه‌دارى خارج از نظارت به‌كجا می‌انجامد. اين تصوير عمومى مناسباتى است كه ليبراليسم نو به‌دنبال تحميل سلطه‌ى آن بر نيمه‌ى جهان است اما درمورد خاورميانه به‌طور اخص ساير ملاحظات تحت‌الشعاع مسأله‌ى نفت و اهميت آن در تحولات آينده‌ى اقتصاد جهان است. از اين لحاظ خاورميانه يكى از حساس‌ترين بخش‌هاى استراتژى قدرت جهانى آمريكا است. جنگ بر سر سلطه بر منابع انرژى مسأله‌ى ساده‌اى نيست. تسلط آمريكا بر اين منطقه نه‌تنها براى خود اين كشور حياتى است بلكه چين را به‌عنوان يك قدرت نوپديد و روبه‌رشد و علاوه بر آن، اروپا و ژاپن را در زمينه‌ى حياتی‌ترين نياز آنان در بخش انرژى به‌طور روزافزونى به يك رژيم نفتى خاورميانه‌اى كه تحت سلطه‌ى آمريكاست، وابسته خواهد ساخت. در مورد كشورى كه مصرف‌كننده‌ى بيش از 25 درصد توليدات نفتى جهان است اما خود با كانادا بر روى هم بيش از سه‌درصد ذخاير شناخته‌شده‌ى نفت جهان را ندارند، اين سياست قابل درك است. آن‌چه دونالد كاگان صاحب‌نظر سياسى دست راستى و استاد دانشگاه ييل در جريان بحران عراق اظهار داشت، موضوع را به روشنى و به‌طور موجز بيان می‌كرد: "هر وقت كه ما مسايل و مشكلات اقتصادى داشته‌ايم. اين مسايل و مشكلات در نتيجه‌ى اختلال در تأمين نفت ما به‌وجود آمده است. اگر ما نيرويى در عراق داشته باشيم، هيچ‌گونه اختلالى در تأمين نفت ما به‌وجود نخواهد آمد</div><div align="right">....</div><div align="right">ملاحظات سياسى و استراتژيك مربوط به اين منطقه هم هر يك به نوعى زير تأثير مسأله‌ى نفت قرار دارند<br />با توجه به آن‌چه گفته شد، خامى و ساده‌انديشى درباره‌ى روند جارى يا سهل‌انگاشتن مسأله و در غفلت رها‌كردن جامعه عواقب سنگينى دارد و هراس من از آن است كه زمانى به‌طور واقعى متوجه‌ى آثار و عواقب شومِ جنگ شويم كه براى جلوگيرى از آن ديگر خيلى دير شده باشد. از اين‌رو اكنون وقت آن است كه همه‌ى نيروهاى ميهن‌پرست و مردم‌دوست تصورات واهى را كنار گذارند و يك‌صدا در برابر جنگ و در برابر همه‌ى كسانى كه براى ماجراجويی‌هاى نظامى رجزخوانى می‌كنند، ايستادگى كنند؛ زيرا در شرايط حاضر در چنين چشم‌اندازى جز تشديد اختناق و سركوب و پس‌رفت ضد‌دموكراتيك براى مردم چيز ديگرى وجود ندارد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114689125500455383?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146891070879861432006-05-05T21:48:00.000-07:002006-05-05T21:51:10.893-07:00<div align="right">بنی صدر در مصاحبه با رادیو آلمان</div><div align="right"><a href="http://www2.dw-world.de/persian/interviews/1.180646.1.html">http://www2.dw-world.de/persian/interviews/1.180646.1.html</a></div><div align="right"> </div><div align="right">آقای بنی‌صدر نظر به پایان یافتن مهلت تعیین شده از سوی شورای امنیت و پافشاری همچنان دولتمردان ایران بر ادامه برنامه‌ی اتمی‌شان، شما چه ارزیابی‌ از فرجام این تنش دارید؟<br />ابوالحسن بنی‌صدر: در حال حاضر دو دسته در دو کشور، آمریکا و ایران، کارشان تحریک است، تحریک زبانی، مجانی، بی‌مورد، بی‌محل. مثل سخنان آقای خامنه‌ای که می‌گوید، اگر آمریکا به ما یک ضربه‌ وارد کند، ما دو ضربه پاسخ می‌دهیم و به تمام منافع آمریکا در همه‌جای دنیا حمله می‌کنیم. این یعنی ما یک سازمان تروریستی بین‌المللی داریم که البته همین امر کار آقای بوش را آسان می‌کند برای اینکه اگر زمانی به وی بگویند، چرا برخلاف قانون اساسی کماندو در ایران داری و حتا به مجلس هم اطلاع ندادی، پاسخ بدهد که طبق قانون مبارزه با ترور. پس این رشته تحریکات می‌تواند فرجام بدی ببار بیاورد، یعنی کار را به محاصره اقتصادی و جنگ بکشاند. اما در حال حاضر هم اروپا و هم روسیه و هم چین اصرار دارند که آمریکا و ایران به مذاکره بنشینند</div><div align="right"><br />آقای بنی‌صدر، راجع به همین موضوع که شما گفتید، یعنی تحریکاتی که از جانب برخی از دولتمردان ایران صورت می‌گیرد، شما علت این نوع برخوردهای تحریک‌کننده را چه می‌دانید؟ آیا از روی نادانی نسبت به پیامدهای سیاسی‌ست یا اینکه قصد خاصی را دنبال می‌کند؟<br />ابوالحسن بنی‌صدر: نخیر، از روی دانایی و آگاهی‌ست! به همین ترتیب که عرض کردم. وقتی همه پادرمیانی می‌کنند که گفتگو انجام بگیرد و خود این آقایان هم قبلا می‌گفتند که ما حاضریم با آمریکا گفتگو کنیم، پس اصلا دنبال این کار بودند. اینها آقای نهاوندیان را فرستادند که در واشنگتن نقش لابی را بازی کند، اما حالا می‌گویند که نه، ما اینکار را نمی‌کنیم. پس این یک تحریکات از روی نادانی نیست، از روی دانایی‌ست. چرا؟ باید بگویم، من با نظر آقای الکساندر آدلر، کارشناس مسایل بین‌المللی که در «فیگارو» مقاله نوشته بود کاملا موافقم. آنچه رژیم از آن ترس دارد و تضمینی که از آمریکا می‌خواهد در واقع ترس از مردم ایران است و جنبش مردم سالاری در ایران. آدلر می‌گوید، این ترس بقدری شدید است که این آقایان حاضرند تحریکات را تا جنگ ادامه بدهند، یعنی برسانند به جنگ. بنابراین، اگر این آقایان اطمینان خاطری داشتند از حاکمیت خود بر کشور، خصوصا این گروهی که از طریق کودتا تصرف کرده است و دولت را از دست رقبایش هم بدر آورده و حالا در انزوا و در چهار بن‌بست است و برای گریز از این بن‌بست‌ها هیچ راه‌حلی نمی‌بیند، جز تحریکات خارجی که با این تحریکات فکر می‌کند می‌تواند هم مردم را از حرکت باز بدارد و هم در درون رژیم گروههای رقیب را مجبور بکند که تابعیت بکنند از گروه تصرف‌کننده قدرت و به این گروه امکان می‌دهد که این دولت را بطور قطعی در تصرف خود نگه بدارد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114689107087986143?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146888547160878552006-05-05T21:05:00.001-07:002006-05-05T21:11:03.783-07:00<div align="right">نه به رژیم و نه به امپریالیسم<br /><br />ازسوی دیگر آن چه که به این دوقطب ارتجاعی امکان می دهد که دست دردست هم، منطقه خاورمیانه ودرمرکزآن کشورومردم ایران را باخطر فاجعه جدید وبه مراتب سنگین تر ازفاجعه عراق روبرو نمایند، بویژه درپهنه داخل کشور، همانا فقدان وجود یک صدای سوم یعنی، یک جنبشِ صلحِ تأثیرگذارعلیه محاصره اقتصادی و جنگ ارتجاعی است. فقدان ویا ضعف صدای سوم- صدای زندگی و آزادی وصلح-عامل مهمی دربی مهاری وحارشدن خوی جنگ افروزانه وامپریالیستی درهردوسوی بحران بشمارمی رود. جنبشی که با دادن شعار مرگ برجنگ وزنده باد صلح دربرابرهردو قطب ارتجاع عرض اندام کرده و اجازه ندهد که سیاست های ویرانگرانه آن ها، اعم ازتحریم ویا جنگ که درپیوند تنگاتنگی با یکدیگر قراردارند، بال های شوم خود را برمنطقه وبرایران بگستراند. بااین وجود، بحران کنونی با داشتن خصلت ملی وبین المللی زمینه های مناسبی را برای تولید یک واکنش ملی و بین المللی علیه دوقطب اصلی این بحران فراهم ساخته است. دوقطبی که یک سویش را قدرت های امپریالیستی وسیاست های ضدبشری آن تشکیل می دهد وقطب دیگرش را رژیم تاریک اندیش، خودکامه وبهره کش ولایت فقیه. درچنین شرایطی یک جنبش متناظر با این بحران که هم خصلت بین المللی داشته باشد وهم درصحنه داخلی عرض اندام کند، تنها پاسخ ممکن ومؤثربرای جلوگیری ازوقوع این فاجعه است. بی تردید زمینه های عینی و مثبتی برای شکل گیری وعروج چنین جنبشی، هم درسطح داخل کشوروبطریق اولی هم درسطح جهان وجود دارد. تجربه جنگ ٨ساله ایران وعراق، شکست اصلاح طلبی و آگاهی بیش ازپیش مردم ایران به ماهیت مرتجعین حاکم برکشور، فاجعه مداخله دولت آمریکا درعراق وپی آمدهای گسترده آن درسطح بین المللی وارتقاء آگاهی شهروندان جهان وازجمله درداخل خود آمریکا برنیات دولت آمریکا ورقابت های درونی اردوگاه کشورهای امپریالیستی درمجموع وضعیت بالقوه شکننده ای را برای هردو قطب بحران بوجود آورده است، که می تواند فراهم کننده زمینه های عینی وذهنی بروزو گسترش یک جنبش نیرومند و قادربه مهارجنون جنگ باشد. بی شک هم اکنون نیز-بخصوص درسطح بین المللی-چنین جنبش هائی وجوددارند، اما تاتبدیل شدن به نیروی قاطع و مهارکننده هنوزفاصله دارند. درچنین شرایطی مردم ایران می توانند باگشودن جهبه سوم و گفتن "نه"به رژیم و به سیاست های جنگی وهسته ای آن، و"نه" بقدرت های امپریالیستی و سوداهای جنگ طلبانه آن ها، ازوقوع سیاست گرسنگی دادن ویا جنگ ارتجاعی جلوگیری کنند ودرصورت وقوع، درهم بستگی با جنبش های بین المللی به مهارآن نائل آیند. هرچقدراین جنبش که"نه" به هردوطرف ستون فقرات آن را تشکیل می دهد، بتواند سریعترشکل بگیرد به همان اندازه می توان برامکان جلوگیری ازوقوع فاجعه وکاستن ازدامنه آن امید بست. نباید فراموش کنیم که وجود چنین جنبشی به ناگزیر با مسأله نان وآزادی وانبوه مطالبات مردم گره خورده است. دولت احمدی نژاد که با دادن شعارهائی دروغینی چون آوردن نان به سرسفره مردم به سرکارآمده، اکنون رسما اعلام داشته که چنین سیاستی هرگزهدف او نبوده است. چرا که صرفنظرازجیب های گشادطبقه حاکمه سیاسی و اقتصادی، اشتهای میلیتاریزه کردن کشورو تکمیل پروژه های هسته ای، دیگرجائی برای اختصاص دادن حتی بخش کوچکی ازآن درآمد ها به سفره هم اکنون نیمه خالی مردم باقی نمی گذارد. ودرهمان حال کارگران ودانشجویان و. . دربرابرشعار"انرژی هسته ای حق مسلم ماست"، ازشعار"تشکل حق مسلم ماست"واضافه کردن پسوند "حق مسلم ما" به سایرمطالبات خود به عنوان بدیل آن شعاردفاع می کنند. بهمین دلیل است که می گوئیم شعارصلح درعین حال با مسأله نان وکارومسکن وبهداشت وناهنجاری های عظیم اجتماعی هم چون اعتیاد وتن فروشی و. . . گره خورده است. درچنین شرایطی شکل گیری یک جنبش رهائی بخش با هدف پیشگیری ازتحریم وهرگونه مداخله نظامی وغیرنظامی، زمینه عینی و مساعدی را برای تصفیه حساب با رژیم و سرنگونی استبداد درداخل ازیکسو و درهمان حال مقابله با مطامع قدرت های بزرگ امپریالیستی ازدیگرسو فراهم کند. وجود چنین قطبی درعین حال به معنی مقابله با تمامی گرایشات ورویکردهای ارتجاعی است که ازیکسو دل به ظرفیت های دمکراتیک قدرت های بزرگ بسته است تا ازقِبل سوارشدن برموج آن به"مشروطیت"خود برسد. وازسوی دیگرعلیه آن دسته ازنیروهای لیبرال و اصلاح طلبی است که خود را آماده می کنندکه تحت عنوان دفاع از"کیان کشورومیهن"باردیگر به زیرپرچم جمهوری اسلامی بخزند. رویکردهای مزبو-خواه مدافعانش بدان وقوف داشته باشندو خواه نه- بی تردید موجب تقویت زمینه های وقوع فاجعه یعنی تحریم و جنگ وسایرتوطئه های ریزودرشت قدرت های بزرگ ازیکطرف وتقویت مواضع جنگ طلبانه رژیم ازطرف دیگرمی گردد. ازهمین روافشاء ماهیت خطرساز آن ها ازاهمیت زیادی برخورداراست. بعنوان تاکتیک اصلی شرایط خطیرکنونی، شکل دادن به چنین جنبشی درسطح ملی وظیفه عاجل همه نیروهای ترقی خواه، کارگران و زحمتکشان، زنان و جوانان را تشکیل می دهد. بی شک طبقات زحمتکش ولایه های اجتماعی فوق، که درصورت شروع تحریم وحالت فوق العاده جنگی، ازاولین قربانیان اصلی آن محسوب می شوند، شالوده اصلی جنبش صلح ومرگ برجنگ را تشکیل می دهند. علاوه براین، دربانجام رساندن این مهم، وظیفه سنگینی متوجه فعالین وعناصرآگاه ترمتعلق به طیف سوم با دومشخصه "نه"به رژیم و"نه"به امپریالیسم، است. آن ها باید درچنین لحظات خطیرهمه توان و تلاش خود را برای دامن زدن به این جنبش بکارگیرند. تردیدی نیست که عرض اندام کردن این جنبش درداخل کشور، جنبش های هم اکنون موجود مدافع صلح درسطح جهان را تقویت کرده و متقابلا تأثیرات مثبت وتقویت کننده ای ازسوی آنها دریافت خواهد کرد. هم چنین برنیروهای رادیکال و اپوزیسیون چپ و دمکرات لازم است، که حساسیت اوضاع را دریافته و با بکارگیری همه احساس مسئولیت خود و همه تجربه های مثبت و توانائی هائی خود درصف مقدم مقابله با سیاست تحریم وگرسنگی دادن به مردم ایران و درمقابله با وقوع فاجعه جنگ ارتجاعی-امپریالیستی قرارگرفته و باتمامی امکانات خود به همکاسه کردن تلاش های مشترک این طیف ورساترساختن صدای سوم بپردازد. باهمه توان خود برای صلح و علیه جنگ وبربریت، برای نان وآزادی وتقویت همبستگی جنبش های داخل و خارج ازکشوربکوشیم. این تنها راه مقابله با وقوع فاجعه ای است که درصورت وقوع هیچ کس نمی تواند ازشرعواقب آن درامان بماند. فاجعه ای که مزدوحقوق بگیران، کودکان وجوانان وزنان، شیرازه وزیرساخت های تولیدی و ارتباطی وعمرانی کشوروآسیب دیدن موجودیت وهمبستگی جامعه ایران ازقربانیان اصلی آن است. فردا دیراست، ازهمین امروز باید برای جلوگیری ازوقوع فاجعه جنبید!<br /><br />مشروح این دیدگاه را دراین آدرس بخوانید<br /><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/ahzab/more/8248/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/ahzab/more/8248/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114688854716087855?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146885626423176552006-05-05T20:17:00.000-07:002006-05-05T20:21:36.576-07:00<div align="right">بحرانی که در مورد اورانيوم غنی شده درواقع بحران کاذبی است که ساخته و پرداخته امريکا است. امريکا بزرگترين زرادخانه هسته ای جهان را دراختيار دارد ونمی خواهد ايران که يک کشور مخالف امريکا است به قدرت اتمی تبديل شود<br />از آنجا که ايران اعلام کرده هدفش از توليد اورانيوم غنی شده رفع مشکل برق اين کشور پهناور است، لذا اين حق مردم ايران است که دارای عالی ترين نوع نيروی هسته ای باشند، البته در راه صلح. به همين دليل بحران موجود، بحرانی است غيردمکراتيک و غيراخلاقی<br />امريکا به تصور واهی وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق به آن کشور حمله کرد، يک ملت و يک تمدن را در خاورميانه به ويرانی کشيد. البته وقتی ما از حق ايران برای داشتن تاسيسات اتمی در راه صلح آميز صحبت می کنيم به معنای موافقت با حاکميت غير دمکراتيک نيست<br />در اين شرايط به نظر من ايران بايد به دنيا تضمين بدهد که از تاسيسات خوددر جهت صلح استفادهمی کند.در عين حال جهانيان بايداز سازمان ملل امريکا وهمه کشورهايی که سلاح اتمی دارند، خلع سلاح اتمی شوند. سازمان ملل بايد به دولت امريکا هشدار بدهد که جنگ، اشغال و تهديد ايران غير قانونی است</div><div align="right"></div><div align="right">دیدگاه ایرانیان خارج ازکشور را در سایت فارسی بی بی پی گیری کنید </div><div align="right"><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/interactivity/debate/story/2006/05/">http://www.bbc.co.uk/persian/interactivity/debate/story/2006/05/</a></div><div align="right">060504_h_nuclear_expats.shtml</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114688562642317655?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146703318195992682006-05-03T17:31:00.000-07:002006-05-03T17:41:58.210-07:00<div align="right"> </div><div align="right">مخالفت اپوزيسيون و قدرت های بين المللی با سياست هسته ای جمهوری اسلامی فقط و بر اين فقط تاکيد دارم در صورتی به سود صلح و دموکراسی در ايران و منطقه تمام می شود که از کانال دفاع ازآزادی و حقوق بشر در ايران عبور کند. يعنی درست آن است که هرکس با تجهيز استبداد بنيادگرا به صنايع هسته ای مخالف است، بر "حق مسلم" ايران آزاد و دموکراتيک در داشتن چرخه مستقل انرژی هسته ای تاکيد کند</div><div align="right"> </div><div align="right">در ايران برای نخستين بار در طول حيات ۲۷ ساله جمهوری اسلامی مکتبی های افراطی مطلقا دست بالا را در نظام حاکم پيدا کرده و شرايط را برای پيشبرد مقاصد جاه طلبانه خود در ايران و منطقه مناسب يافته اند. اين جريان حاکم در يک ساله گذشته برخلاف ادعای برخی از ناظران امور ايران بسيار هوشمندانه و فرصت سنجانه عمل کرده است</div><div align="right"><br />تحليل گران و رهبران اين جريان به اين نتيجه رسيده اند<br />- که آمريکا و متحدان آن فعلا در وضعی نيستند که به اقدام نظامی گسترده زمينی در ايران به گونه ای که در عراق عمل کردند متوسل شوند<br />- که جورج بوش در دوره پايانی حکومت خود به شدت ضعيف شده و اين ضعف او بيش از هر چيز از اوضاع عراق ناشی می شود<br />- که هيچ يک از نامزدهای دو حزب جمهوريخواه و دموکرات آمريکا که به زودی در مبارزات انتخاباتی آمريکا به رقابت خواهند پرداخت نمی توانند طرفدار يک جنگ تمام عيار ديگر در خاورميانه باشند<br />- که حمله هوائی به تاسيسات هسته ای ايران و يا حتی حملات هوائی گسترده تر به تاسيسات هسته ای و مراکز نظامی و محل سکونت رهبری سياسی مستقيما به سود تحکيم موقعيت بنيادگرايان حاکم در جمهوری اسلامی تمام خواهد شد</div><div align="right"> </div><div align="right">حکومت گران ايران به خوبی از اين واقعيات ها آگاهی دارند و بر آن اند که از اين فرصت تاريخی ايجاد شده حداکثر بهره برداری ممکن را بنمايند<br /><br />اقدامات برای توسعه صنايع هسته ای و هم زمان با آن پافشاری سخنگويان جناح حاکم بر ضرورت محو اسرائيل نه از سر جهالت يا اشتباه محاسبه سياسی بلکه دقيقا با سنجيدگی شرايط کنونی صورت می گيرد. نمايندگان فاشيسم مذهبی ايران خوب می دانند که اصرار بر اين مواضع اگر به عقب نشينی آمريکا منجر شود يعنی آمريکا و متحدان آن اقدام مهمی عليه جمهوری اسلامی انجام دهند برنده خواهند بود. و اگر هم آمريکا دست به حملات هوائی نظامی عليه جمهوری اسلامی بزند بازهم بازنده نخواهند بود</div><div align="right"> </div><div align="right">وقتی وضع چنين است راه حل سازگار با منافع ملی آن است که تلاشهای آزاديخواهانه در ايران گسترش يابد و ضمن مخالفت با خودکامگی با هرگونه مداخله نظامی نيز هم زمان به مخالفت برخيزيم. در اين شرايط بهترين راه مقابله با عوام فريبی های خطرناک هسته ای رژيم مطرح شدن شعارهای آزاديخواهانه در برابر شعارهای هسته ای حاکمان است. بی ترديد شعار " آزادی و عدالت حق مسلم ما است" در ايران می تواند طرفداران بسيار بيشتر و پيگيرتری از شعار " انرژی هسته ای حق مسلم ما است" بسيج کند<br />حق مسلم ما با " حق مسلم" رژيمی که حقوق ابتدائی ملت از جمله آزادی را از آن سلب کرده دو چيز متفاوت و متضاد است. خودکامگانی که رای و آزادی ملت را زير پای خود لگدمال کرده اند، نمی توانند مدافع واقعی "حق و حقوق مسلم" ملت باشند</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه</div><div align="right"><a href="http://www.mihan.net/98/mihan-98-02.htm">http://www.mihan.net/98/mihan-98-02.htm</a>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114670331819599268?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146692435641410882006-05-03T14:40:00.000-07:002006-05-03T14:42:43.336-07:00<div align="right">کامران شفاء</div><div align="right"> </div><div align="right">همه می دانیم که "حقوق بشر" چشم اسفندیار جمهوری اسلامی ست. ضدیت با حقوق بشر در بند بند قانون اساسی این رژیم درج است و آن کس که درد "ایران" دارد، بیانیه ای را امضا نمی کند که در آن به حقوق تضییع شدهء مردم "ایران" در تعیین نوع نظام دلبخواهش اشاره ای هم نشده باشد</div><div align="right"> </div><div align="right"> نه، بی گمان جنگ بنفع هیچکس نخواهد بود همچنانکه "طاعون" برای کسی خیری به بار نمی آورد، اما آن صلحی هم که به حساب تداوم و استمرار نقض بی امان حقوق بشر در ایران (بخوان استمرار جمهوری اسلامی ) باشد، "وبائی" است ارزانی تهیه کنندگان اینگونه بیانیه ها</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه </div><div align="right"><a href="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2635">http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2635</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114669243564141088?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146691758086031142006-05-03T14:27:00.000-07:002006-05-03T14:31:48.636-07:00<div align="right"><br />در ناهمسازی توان و عمل حکومتگران ما خوارزم، گلستان، ترکمانچای و قیصریه ای دیگر؟<br />مهران براتی</div><div align="right"> </div><div align="right">ما تجربه کرده ایم که تلفیق غرور کاذب ملی و شعارهای استعمار ستیز در تبلیغات اسلامی همیشه با اقبال قابل توجهی، تا مرز خودزنی در سیاست با خارج، همراه بوده است. در ماجرای اتم و چند و چون غنی سازی اورانیوم هم آنچه کار دست ما خواهد داد همان نادانی باستانگرایان ما است تا جایی که توهم "قدرت اتمی" شدن پاسخگوی تمامی سرخوردگی ها وخاک بر سری هایمان شده است </div><br />مشروح این دیدگاه را دراین آدرس بخوانید<br /><a href="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2743">http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=2743</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114669175808603114?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146689771802283402006-05-03T13:40:00.000-07:002006-05-03T13:58:16.170-07:00یادم هست که در کتابهای تاریخ دوران دبیرستان ما در ریشه یابی حمله مغول به ایران داستانی روایت شده بود که از قرار چنگیزخان سفیری رابا پیغامی به دربار ایران فرستاده بود و ایرانیان سفیر را سر بریده بودند و الخ . خبر سفر غیر منتظره و حساس امیر قطربه تهران و مکالمات بین او و احمدی نژاد راکه خواندم یاد این داستان افتادم و اینکه این آقایان بنظر میرسد هر گونه تفکر و منطقی را کنار گذاشته اند و عجله دارند همه را دشمن ساخته و زودتر جنگ آغاز شود. بخوانید شرح ماجرا را<br /><br />Arab Distrust of Iran Gains Momentum<br />By STEVEN R. HURST and DIANA ELIAS, Associated Press Writers<br />CAIRO, Egypt - The emir of Qatar, on a visit to <a title="Related information on Iran" href="http://search.news.yahoo.com/search/news/?p=Iran">Iran</a>, referred to the Arab Gulf. Iran's president was quick to correct him: it's the Persian Gulf, he said.<br />The flap over the name of the body of water that separates them reflected the deep and growing disquiet among Iran's Arab neighbors over Tehran's nuclear ambitions.<br />Arab diplomats said the emir — a U.S. ally — went to Iran this week on a delicate, diplomatic mission and with a private message: President Mahmoud Ahmadinejad needed to cool his rhetoric and cooperate with the international community.<br />The hard-line Iranian leader showed his distaste for the message in a goodbye ceremony — pointedly reported Wednesday by Tehran radio — with a hard jab, suggesting the Qatari leader was a Western lackey.<br />Iran takes pride that the Gulf is widely known by the country's ancient name, Persia, but Arabs bridle. They are eager to point out that six Arab countries but only one Persian land border the strategically important sea through which much of the world's oil supply must pass.<br />Attempting diplomatic niceties as he was saying goodbye, the emir, Sheik Hamad bin-Khalifa al-Thani, congratulated his host on Iran's fine soccer team and said he hoped it would bring pride to all the "Arab Persian Gulf" region during the 2006 World Cup in Germany.<br />Not missing a beat, Ahmadinejad shot back:<br />"I believe you called it the Persian Gulf when you studied in school," he said in a pointed reference to the emir's education at Sandhurst Military Academy in England, once the colonial ruler of much of the Arab world.<br />Seemingly unfazed, the emir fired Monday's final volley: "By the way, the Gulf belongs to all."<br />Since Ahmadinejad's election last summer, Tehran's relations have significantly cooled with its oil- and gas-rich neighbors and are far chillier than in the days of his predecessor,<br /><a title="Related information on Mohammad Khatami" href="http://search.news.yahoo.com/search/news/?p=Mohammad+Khatami">Mohammad Khatami</a>,<br /><br />این روایت طولانی است می توانید شرح کامل را در این لینک بخوانید<br /><a href="http://news.yahoo.com/s/ap/20060503/">http://news.yahoo.com/s/ap/20060503/</a><br />ap_on_re_mi_ea/iran_and_the_arabs_1<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114668977180228340?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146686450180540352006-05-03T12:59:00.000-07:002006-05-03T13:04:03.856-07:00<div align="right"><br /><br />دكتر حسين باقرزاده<br />سه‌شنبه ١٢ اردیبهشت ١٣٨٥ – ٢ مه ٢٠٠٦ </div><div align="right">با ارائه گزارش آژانس بین‌المللی ‌انرژی ‌اتمی به شورای ‌امنیت سازمان ملل، كشور ما یك گام دیگر به تحریم‌های سیاسی و اقتصادی‌ و احیانا فاجعه نظامی نزدیك‌ شد. اظهارات و اقدامات سران رژیم در آخرین روزهای مهلت یك‌ماهه شورای‌ امنیت جایی برای خوش‌بینی باقی نگذاشت. آنان اكنون نیز از یك سو خواهان گفتگو بر سر برنامه‌های اتمی ایران هستند و از دیگر سو تهدیدهای گذشته خود را تكرار می‌كنند. این تهدیدها به نوبه خود بدگمانی غرب نسبت به اهداف اتمی جمهوری اسلامی را تشدید كرده و آن را در ادامه و تشدید فشارهای خود بر جمهوری اسلامی ‌مصمم‌تر كرده است. در این میان اپوزیسیون جمهوری اسلامی در اتخاذ یك سیاست مستقل و ملی دچار سرگردانی شده است. برخی خطر حمله آمریكا را هیچگاه جدی نگرفته‌اند و هنوز هم با خوش‌بینی تمام آن را نامحتمل می‌شمارند، و برخی دیگر برای مبارزه علیه جنگ عملا به حمایت از رژیم جمهوری اسلامی برخاسته‌اند.نادیده گرفتن خطر حمله آمریكا به ایران را باید از مقوله سر به زیر برف كردن كبك دانست. افكار عمومی‌ غرب در یك ساله گذشته به دلیل اظهارات مقامات برجسته رژیم و به خصوص آقایان احمدی‌ نژاد و خامنه‌ای چنان علیه ایران تحریك شده كه از مورد طالبان و بن لادن بلافاصله پس از حملات تروریستی ١١ سپتامبر ٢٠٠١ تا كنون علیه هیچ كشور دیگری سابقه نداشته است. حتا بسیاری از كسانی كه با حمله به عراق مخالف بودند یا مقامات آمریكا و انگلیس را به خاطر آن به سخره و انتقاد گرفته‌اند در مورد ایران نظر دیگری ابراز می‌كنند. یك نمونه نوعی آن را می‌توان در مقاله‌ای در ساندی‌ تایمز لندن این هفته تحت عنوان «ما شاید مجبور شویم ایران را بمباران كنیم» دید كه نویسنده آن ضمن تاكید بر این كه حمله به عراق بر دو تصور نادرست استوار بود (یكی ادعای‌ نادرست این كه صدام «سلاح‌های كشتار جمعی» داشت و دیگری این كه باید سلاح‌های اتمی را به این نام خواند و نه سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیكی را) در مورد ایران اضافه می‌كند كه «ما به هر وسیله كه هست باید هر چه زودتر مسئله نطنز را حل كنیم. من ممكن است نخواهم در جهانی دارای‌ سلاح‌های هسته‌ای زندگی كنم - ولی من واقعا نمی‌خواهم در جهانی كه ایران دارای سلاح هسته‌ای ‌باشد زندگی كنم». (تأكید از نویسنده مقاله ساندی‌ تایمز است). به روشنی، وظیفه هر انسان آزادیخواه و میهن دوست است كه به مبارزه و مخالفت با این خطر برخیزد - خطری كه در صورت به بن بست رسیدن شورای‌ امنیت تشدید خواهد شد. حمله آمریكا به ایران (به هر شكلی كه باشد) نه فقط ضایعات و تلفات انسانی و اجتماعی هنگفتی به همراه خواهد آورد و بلكه (دست كم در كوتاه مدت) ممكن است به سود رژیم جمهوری اسلامی نیز تمام شود. مردم ایران زیر سلطه یكی از خشونت‌بارترین و خرافی‌ترین حكومت‌های دوران استقرار جمهوری اسلامی به سر می‌برند و ممكن است در اثر سوء سیاست آن در آینده نزدیك به سختی‌های اجتماعی یا سیاسی و اقتصادی گرفتار شوند یا زیر بمباران‌های جنگنده‌های آمریكایی غم و رنج تحمل كنند. این دورنما كه سیاست‌های خانمان بربادده این رژیم به تقویت آن نیز بینجامد درد مضاعفی برای مردم ایران خواهد بود. حمله نظامی آمریكا به ایران نتیجه‌ای جز خرابی و فاجعه برای مردم ایران نخواهد داشت و باید با هر وسیله ممكن با آن به مخالفت برخاست.مخالفت با حمله نظامی آمریكا به ایران البته خاص اپوزیسیون آزادیخواه و استقلال طلب نیست، و بلكه به وضوح رژیم جمهوری اسلامی خود را در صف مقدم این مبارزه می‌بیند! در چنین شرایطی، سردمداران رژیم سعی‌ خواهند كرد كه از هر اقدامی در مخالفت با حمله آمریكا به نفع خود سود جویند و آن را به صورت ضمنی در ردیف حمایت از رژیم جمهوری اسلامی قلمداد كنند. به عبارت دیگر، اگر مخالفت با حمله نظامی آمریكا كه از سوی اپوزیسیون ابراز می‌شود تمایزی با نوع مخالفت رژیم نداشته باشد این مخالفت عملا نتیجه‌ای‌ جز آب به آسیاب رژیم ریختن نخواهد داشت. اگر مخالفت با حمله نظامی آمریكا از موضع منافع مردم ایران صورت می‌گیرد باید توجه داشت كه همین منافع ایجاب می‌كند كه با سلطه نظام خشونت‌بار و آپارتاید و ضد دموكراتیك جمهوری اسلامی نیز مبارزه شود. علاوه بر این، باید توجه كرد كه اگر از منظر بین‌المللی مسئولیت حمله نظامی و عواقب سوء آن متوجه نیروی مهاجم (آمریكا) خواهد بود، از منظر داخلی رژیم جمهوری اسلامی‌ این مسئولیت را بر عهده خواهد داشت. برای ایرانیان درگیر مبارزه علیه جنگ مهم است كه از هر دو منظر به این خطر بنگرند و با انگشت گذاشتن بر مسئولیت یكی، مسئولیت دیگری را نادیده نگیرند.هم اكنون گروه‌هایی در خارج كشور (از جمله در پاریس و لندن) به فعالیت علیه جنگ برخاسته‌اند كه این مرزها را مغشوش می‌كنند. هفته گذشته در پاریس تجمعی از سوی‌ جمعی از ایرانیان علیه جنگ برگزار شد كه برگزاركنندگان آن با تكیه بر احساسات میهن دوستانه، و بدون كمترین اشاره‌ای به مسئولیت رژیم جمهوری اسلامی در این بحران فاجعه‌بار، دیگران را به شركت در آن دعوت كرده بودند. در لندن نیز گروهی به تشكیل جمعیتی ضد جنگ به نام «اكشن ایران» پرداخته‌اند و در تبلیغات خود نه فقط از ماهیت ضد دموكراتیك و خشونت‌بار و ساختار آپارتاید رژیم حاكم بر ایران سخنی نمی‌گویند و بلكه تلاش دارند به گفته خود «تبلیغات مغرضانه» خارجیان در مورد رژیم را خنثا كنند. این گونه تلاش‌ها ممكن است در تصمیم‌گیری سران كاخ سفید در مورد ایران تأثیری‌ نگذارد، ولی به طور قطع مورد استقبال رژیم جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد و خوراك مناسبی برای تبلیغات آنان فراهم می‌كند. مبارزه علیه جنگ نمی‌تواند از مبارزه علیه مسبب اصلی آن (از منظر داخلی) جدا باشد. به تعبیر زیبای كامران شفا در مقاله‌ای در سایت اخبار روز، در مبارزه با طاعون جنگ نمی‌توان از وبای جمهوری‌ اسلامی غفلت ورزید.ولی‌ چگونه می‌توان در عین مبارزه علیه جنگ به مبارزه علیه جمهوری اسلامی مشغول شد/ادامه داد؟ و آیا اصولا نوعی از مبارزه علیه جمهوری اسلامی وجود دارد كه حتا خطر جنگ و حمله نظامی را نی‍ز كاهش دهد؟ به طور قطع پاسخ هر دو سئوال به دامن زدن به مبارزات دموكراتیك مردم ایران و بسیج افكار عمومی جهانی برای حمایت از این مبارزات بر می‌گردد. رژیم جمهوری اسلامی با علم كردن انرژی هسته‌ای به عنوان یك مسئله ملی و كشاندن مردم به خیابان‌ها سعی كرده است به مردم جهان چنین بنمایاند كه دولت و ملت ایران در این مسئله متحدند و جهان خارج با جامعه‌ای یكپارچه روبرو است. این تصویر، بر خلاف نظر غالب، خطر تحریم اقتصادی و حمله نظامی را بالا برده است. هرچه كه جامعه جهانی از احتمال تحول درونی یك جامعه بیشتر قطع امید كند به همان نسبت به راه‌های‌ تحمیل آن تحول از بیرون بیشتر گرایش می‌یابد. از این رو، یك راه مؤثر مبارزه علیه جنگ، در هم شكستن این تصویر ساختگی و عریان كردن ماهیت ضد مردمی رژیم جمهوری اسلامی در افكار عمومی جهانی است.یك نمونه مشخص آن را كارگران ایران در تظاهرات اول مه تهران به نمایش گذاشتند. در این روز رژیم ایران سعی كرد با طرح شعارهای ضد آمریكایی و حمایت از سیاست اتمی خود از تظاهرات كارگران به نفع خویش بهره بگیرد. ولی كارگران با طرح شعارهایی علیه مقامات حاكم و سیاست‌های عوامفریبانه دولت و به نفع خواسته‌های صنفی و دموكراتیك خود این تصویر را در هم شكستند. آنان هم‌چنین به اپوزیسیون خارج كشوری كه حمله به آمریكا را در صدر مبارزات سیاسی خود قرار داده‌اند و حمایت از مبارزات دموكراتیك مردم ایران را به كناری نهاده‌اند نشان دادند كه تا كجا از درك درد و رنج روزمره مردم به دور افتاده‌اند. كارگران، هم چون سایر نیروهای مردمی داخل كشور كه از منظر داخلی به مسایل كشور خود می‌نگرند، شعارهای ضد آمریكایی پخش شده از بلندگوی رسمی‌ تظاهرات را نادیده گرفتند و شعارهای ضد رژیمی‌ را جانشین آن كردند. آنان نیز قطعا خطر حمله نظامی آمریكا و عواقب فاجعه‌بار آن را درك می‌كنند، ولی مسبب اصلی آن را در درون كشور و بالای سر خود می‌بینند.راه دیگری كه برای شكستن تصویر ساختگی یكپارچگی دولت و ملت وجود دارد شناساندن ماهیت جنایتكارانه و ضد مردمی سردمداران حاكم جمهوری اسلامی در جامعه جهانی است. البته جامعه جهانی شناختی اجمالی از ساختار ضد دموكراتیك جمهوری اسلامی دارد. ولی واقعیت این است كه تعداد زیادی از شخصیت‌های تراز اول رژیم حاكم در جنایات متعدد و فاحش ضد بشری دست داشته‌اند و حتا از دید حقوقی محض در یك دادگاه جنایی بین‌المللی قابل تعقیب‌اند. اكنون كه جامعه جهانی‌ به دلیل سیاست‌های رژیم جمهوری اسلامی در صدد مجازات مردم ایران بر‌آمده است باید با طرح سوابق این شخصیت‌ها از جامعه جهانی‌ خواست كه با تشكیل یك دادگاه بین‌المللی به تعقیب جنایی آنان بپردازد. این امر به بهترین وجه به حیثیت آنان در افكار عمومی جهانی‌ و داخل ایران خدشه‌ وارد خواهد كرد و به مبارزات دموكراتیك مردم ایران مدد خواهد رساند. رهبران یوگوسلاوی سابق به محض این كه از سوی دادگاه بین‌المللی لاهه تحت تعقیب قرار گرفتند حیثیت سیاسی خود را تا حد زیادی از دست دادند و این امر به نیروهای سیاسی‌ مخالف آنان قوت قلب داد تا به مبارزات دموكراتیك خود شدت بخشند. تأثیر این امر در مورد سران رژیم جمهوری اسلامی (به دلایل مختلف سیاسی و مذهبی) البته متفاوت خواهد بود، ولی بدون تردید در تزلزل قدرت آنان سهم بسزایی خواهد داشت.مبارزه ضد جنگ یكی از وظایف اصلی‌اپوزیسیون دموكرات و آزادی‌خواه است. در این مبارزه باید هم عامل حمله نظامی به ایران و هم مسبب آن را هدف قرار داد. علاوه بر این، باید با دفاع از مبارزات دموكراتیك مردم ایران و جلب حمایت جامعه جهانی از این مبارزات،‌ تصویر ساختگی یكپارچگی دولت و ملت را كه رژیم حاكم ساخته و پرداخته است در هم شكست. هم‌چنین باید با طرح سوابق جنایی سردمداران جمهوری اسلامی حیثیت آنان را در افكار عمومی ایران و جهان زیر سئوال برد. سابقه پورمحمدی وزیر كشور در قتل عام سال ١٣٦٧، نقش محسنی اژه‌ای وزیر اطلاعات در قتل‌های زنجیره‌ای، نقش صفار هرندی وزیر ارشاد اسلامی در اوین و شكنجه زندانیان سیاسی، پرونده خامنه‌ای و رفسنجانی در دادگاه میكونوس و نمونه‌های دیگر مواد خام این تحقیقات جنایی‌ خواهد بود. بی اعتبار كردن سران جمهوری اسلامی و تقویت مبارزات دموكراتیك مردم ایران بهترین وسیله تسریع یك تحول درونی از داخل و كاهش احتمال حمله </div><div align="right">نظامی غرب به ایران خواهد بود</div><div align="right"></div><div align="right"><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/8223/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/8223/</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114668645018054035?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146282799634016412006-04-28T20:50:00.000-07:002006-04-28T20:53:19.646-07:00<div align="right">نقل از سایت صدای آلمان</div><div align="right"><br />چهارشنبه‌ی اين هفته در جلسه‌ای که از سوى فعالان ضد جنگ، با حضور نزديک به چهارصد نفر در شهر نيويورک برگزار شد، يرواند آبراهاميان تاريخ‌نگار و استاد دانشگاه به همراه دوتن ديگر، آقايان "کاوه احسانى" سردبير نشريه «گفتگو» و "تيموتى ميچل" استاد علوم سياسى و مطالعات خاورميانه در دانشگاه نيويورک، در مورد احتمال شروع جنگ عليه ايران از سوى کابينه‌ی بوش سخنرانى کردند<br />سخنان هشداردهنده‌ی يرواند آبراهاميان بيشترين توجه را برانگيخت. آقاى آبراهاميان تاکنون چند کتاب تاريخى مهم راجع به ايران منتشر کرده است، از جمله: «ايران ميان دو انقلاب»، «خُمينيسم»، «مجاهدين ايران» و «اعترافات زير شکنجه<br />يرواند آبراهاميان در سخنرانى‌ای که اين هفته (۲۶ آوريل) در دانشگاه نيويورک ايراد کرد گفت: سياست‌هاى کابينه‌ی بوش نسبت به ايران در حال حاضر شباهت بسيارى دارد با سياست‌هاى آن در قبال عراق پيش از حمله‌ی نظامى به آن کشور. مهمترين شباهت، نابخردى امپراتورمنشانه است يعنى خودمحورى و تکبّر بى‌حصر که خيال می‌کند می‌تواند واقعيت را به هرنحو که بخواهد، به نفع خودش عوض کند</div><div align="right">از آنجا که آمريکا سالانه حدود ۵۵۰ ميليارد دلار خرج نيروى نظامى‌اش می‌کند، بر اين باور است که می‌تواند نقشه جهان را عوض کند. اگر شما گفته‌هاى بعضى از نظريه‌پردازان کابينه‌ی کنونى در آمريکا را خوانده باشيد متوجه علاقه‌ی آنها به «قدرت» می‌شويد و اعتقاد آنها به استفاده از زور براى حل مشکلات. می‌توان گفته‌هايى از آنها نقل کرد که از سال‌هاى ۱۹۳۰ [در آلمان هيتلری] تاکنون هرگز در انديشه‌ی سياسى غرب شنيده نشده بود. از آنها می‌شنويم که جنگ امرى طبيعى است. جنگ شخصيت را قوام می‌بخشد، حال آنکه صلح حالتى زنانه و مبتنى بر ضعف است. کسانى چون رامسفلد (وزير دفاع) و ديک چينى (معاون رييس جمهور) چنين می‌انديشند که آمريکايى‌ها جنگ را دوست دارند، فقط دوست ندارند در جنگ بازنده باشند؛ و يکى از مهمترين تاريخ‌پردازان چنين نظريه‌اى، که ايدئولوگ کابينه‌ی کنونى براى جنگ در خاورميانه هم بوده، «برنارد لوئيس» است که گاه از «کاليگولا» [امپراتور خونخوار روم] نقل قول می‌کند که «در سياست مهم نيست که مردم از شما تنفُر داشته باشند، فقط بايد مطمئن شد که از شما می‌هراسند و از ترس به شما احترام می‌گذارند<br />درست پيش از حمله به عراق، باور آمريکا اين بود که داراى چنان قدرتى است که به محض ورود به عراق می‌تواند هرچه را که بخواهد عوض کند و دوباره به خواست خودش بسازد. ژنرال گاردنر به مشاورانش اطمينان داد که آمريکا فقط سه ماه در عراق خواهد ماند و ظرف آن سه ماه شخصى مانند احمد چلبى را روى کار می‌آورند و او دولتى سرسپرده‌ی آمريکا برپا می‌کند، صنعت نفت خصوصى شده و عراق وارد بازار آزاد اقتصادى خواهد شد و کمپانى‌هاى آمريکايى کنترل اوضاع را به دست خواهند گرفت. آمريکايى‌ها حتا يک قانون اساسى هم براى عراق نوشته بودند که در همين‌جا (دانشگاه نيويورک ـ NYU) تدوين شده بود <br />همان زمان کسانى نظير ژنرال زينى هشدار می‌دادند که چنين برنامه‌هايى خيالى و متعلق به يک سياره‌ی ديگر است! نظريه‌پردازان دولت بوش را به طور معمول «نومحافظه‌کار» خوانده‌اند، من آنها را «نومجنون» می‌نامم! دو هفته پس از اشغال عراق، شيعيان تظاهراتى با شرکت دوميليون نفر به راه انداختند و نشان دادند که چه کسى زور واقعى را در اختيار دارد. به استثناى مناطق کرد نشين، آمريکا هيچ قدرت و اعتبارى در عراق ندارد<br />حال همان سناريو در مورد ايران دارد تکرار می‌شود. کابينه‌ی بوش خيال می‌کند با تهديد و دادن اخطار و اولتيماتوم، ايران را می‌ترساند و به زانو در می‌آورد. مسأله‌ی آنها سلاح هسته‌ای نيست بلکه هرنوع برنامه و نيروى هسته‌ای در ايران است. تصور می‌کنند چون قدرت و زورشان زياد است، ايران را «سر عقل» می‌آورند. اما آنها هيچ چيز از تاريخ ايران نمی‌دانند. ظرف صد سال گذشته، قدرت‌هاى امپرياليستى از اين اولتيماتوم‌ها به ايران زياد داده‌اند. در تاريخ نگارى ايران، کسانى قهرمان تلقى می‌شوند که همه‌ی اين اخطار‌ها را ناديده می‌گيرند. کسانى خائن شمرده می‌شوند که به اين اخطار‌ها تسليم می‌شوند.<br />دولت آمريکا هميشه تهديد می‌کند که اگر اين اولتيماتوم‌ها مؤثر واقع نشد، آنها از زور استفاده خواهند کرد و دست به بمباران ايران خواهند زد. آنها هم‌زمان ادعا می‌کنند اين کار نه تنها احتمال اتمى شدن ايران را منتفى می‌کند بلکه به «تغيير رژيم» هم می‌انجامد! براى آنها حل «بحران اتمى ايران» در گرو «تغيير رژيم» است. برداشت آنها اين است که بعد از بمباران هوايى، مردم ايران هم قيام می‌کنند و رژيم اسلامى از قدرت ساقط می‌شود. دوباره فرض بر اين است که کاراکترهايى شبيه احمد چلبى زمام امور را در ايران به دست خواهند گرفت. بازهم ژنرال زينى و نظاميانى نظير او هشدار داده‌اند که چنين خيالاتى متعلق به يک سيّاره‌ی ديگر است! (اپوزيسيون دولت بوش ليبرال‌ها نيستند بلکه ژنرال‌هاى ارتشى‌اند که خودشان از نزديک با اوضاع آشنا هستند!)<br />اما عواقب بمباران چه خواهد بود؟ رژيم اسلامى اعلام وضع اضطرارى خواهد کرد. هرشکلى از نارضايتى به شدّت سرکوب خواهد شد. جنبش اصلاحات دست کم براى يک نسل يا دو نسل عقب رانده خواهد شد. هر کسى در راه دموکراسى و حقوق بشر در ايران مبارزه می‌کند بايد اين را تشخيص بدهد که اقدامات آمريکا براى هدف آنها نتيجه‌ی معکوس خواهد داد و هرگز به هيچ شکلى از آزادسازى (ليبراليزه شدن) نخواهد انجاميد. اقدامات آمريکا به خودکامگى بيشتر و سرکوب بازهم بيشتر در ايران منجر خواهد شد. ارتجاع در ايران از هميشه پابرجاتر شده، و به دنبال آن، عراق نيز به يک فاجعه، يک جهنم واقعى براى آمريکا تبديل خواهد شد</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www2.dw-world.de/dw/persian/iran/1.180326.1.html">http://www2.dw-world.de/dw/persian/iran/1.180326.1.html</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114628279963401641?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146198255026083732006-04-27T21:22:00.000-07:002006-04-27T21:24:15.040-07:00<div align="right"><br />ايران و برنامه اتمی: تهديدی واقعی يا تصويری اغراق شده؟<br /><br />مهراد واعظی نژاد<br /><br /><br />بيش از هفتصد نفر به سالن بزرگ 'انجمن سلطنتی جغرافيا' در لندن آمده اند تا در جلسه بحث پيرامون مناقشه هسته ای ايران شرکت کنند. جلسه ای که به ابتکار روزنامه تايمز و موسسه 'ضريب هوشی به توان دو' (Intetlligence²) برگزار شده تا به يک پرسش اساسی بپردازد.<br />آيا خطر اتمی ايران واقعی است؟ يا تا حد بسيار زيادی اغراق شده است؟<br />هر يک از حاضرين به هنگام ورود نظر خود را در مورد سوال بالا اعلام می کند: موافق، مخالف، يا بدون نظر. نتيجه را در ميان جلسه اعلام می کنند: 253 نفر خطر ايران را اغراق شده می دانند، 268 نفر تصوير را واقعی و ايران را تهديدی جدی ارزيابی می کنند، و 214 نفر اظهار بی اطلاعی می کنند.<br />آرای شرکت کنندگان بسيار نزديک به هم است؛ هر چند که در آغاز جلسه اکثريت نسبی با کسانی است که تهديد را جدی می دانند. رای گيری ديگری در پايان جلسه برگزار خواهد شد تا اثر بحث های انجام شده در طول دو ساعت بر نظر شرکت کنندگان روشن شود.<br />برای پيش بردن بحث از شش متخصص ايرانی و غير ايرانی دعوت شده تا در مورد مناقشه هسته ای ايران صحبت کنند؛ سه نفر موافق و سه نفر مخالف.<br /> مشکل اساسی بيشتر از آنکه فعاليت های هسته ای ايران باشد، رابطه اين کشور با آمريکا است<br /><br />مارتين وولکات، روزنامه نگار، گاردين<br />'اغراق آميز است'<br />موافقين بر اين باورند که علی رغم وجود مشکلات بسيار در رابطه با ايران و نقدهای جدی به سياست های داخلی و خارجی جمهوری اسلامی، تصويری که از برنامه های هسته ای اين کشور به عنوان تهديدی برای امنيت جهانی ارايه می شود، با واقعيات موجود همخوانی ندارد و تصويری شديدا اغراق آميز است.<br />سه نفری که از اين موضع صحبت می کنند عبارتند از: دکتر علی انصاری، استاد تاريخ معاصر ايران از دانشگاه سنت اندروز، ايرج باقرزاده، موسس شرکت انتشاراتی آی بی تاوريس (IB Tauris) که ناشر پيشرو در مطالعات ايرانی به شمار می رود، و آقای مارتين وولکات، خبرنگار پرسابقه روزنامه گاردين و دبير سابق سرويس خارجی اين نشريه بريتانيايی.<br /> در چهل سال گذشته، هيچيک از امضا کنندگان ان پی تی به تسليحات اتمی دست پيدا نکرده اند<br /><br />پاتريک کلاسون، موسسه مطالعات خاور نزديک واشنگتن<br />'خطر واقعی است'<br />در سوی ديگر، مخالفين بر اين باورند که به دليل ماهيت ايدئولوژيک، ساختار پيچيده و ناشفاف، و رفتار غير قابل پيش بينی نظام جمهوری اسلامی، برنامه های هسته ای ايران را بايد تهديدی جدی به شمار آورد. اين دسته شاهد مدعای خويش را پنهانکاری 18 ساله ايران دانسته و خبر دستيابی اين کشور به چرخه سوخت هسته ای و صحبت های تهديد آميز آقای احمدی نژاد را زنگ خطری برای جامعه جهانی می دانند.<br />سه نماينده اين موضع در جلسه بحث عبارتند از: دکتر پاتريک کلاسون، معاون تحقيقات در موسسه مطالعات خاور نزديک در واشنگتن، دکتر مهرداد خوانساری، مشاور ارشد تحقيقات در مرکز مطالعات ايرانی و عربی در لندن و نماينده ايران در سازمان ملل در دوران پهلوی، و آقای روئی گيلاد، از مقام های ارشد سفارت اسراييل در لندن.<br />پس از سخنرانی کوتاه هر يک از اين شش نفر، و پرسش و پاسخ، دوباره رای گيری می شود تا حاضرين در سالن برگه های 'موافق'، 'مخالف' را که از پيش دريافت کرده اند به صندوق بياندازند.<br />نظرسنجی از حاضران<br />شروع جلسه<br />اغراق است: 4/34 درصد<br />واقعی است: 5/36 درصد<br />نمی دانم: 1/29 درصد<br />پايان جلسه<br />اغراق است: 1/51 درصد<br />واقعی است: 7/38 درصد<br />نمی دانم: 2/10 درصد<br />نظرسنجی و شکل دهی افکار عمومی<br />نتيجه رای گيری در مقايسه با نظرهای اعلام شده در ابتدای جلسه بسيار جالب توجه است: 293 نفر تهديد را واقعی می دانند، 387 نفر خطر ايران را اغراق شده ارزيابی می کنند، و 77 نفر همچنان بدون نظر باقی می مانند.<br />در حقيقت بخش بسيار بزرگی از کسانی که در آغاز جلسه اظهار بی اطلاعی کرده بودند، پس از شنيدن صحبت های هر دو طرف و انجام پرسش و پاسخ، به گروه کسانی پيوسته اند که خطر اتمی ايران برای امنيت جهان را 'اغراق شده' می دانند.<br />مجری جلسه نتيجه بحث را به نفع گروه سه نفره موافقين 'اغراق' - دکتر انصاری، آقای باقرزاده، و مارتين وولکات - اعلام می کند.<br />اکثريت هفتصد نفری که در سالن 'انجمن سلطنتی جغرافيا'، واقع در غرب لندن، حاضرند رای به 'اغراق آميز' بودن تصوير خطر ايران داده اند؛ دستکم در پايان اين جلسه.<br />تعداد زياد آرای 'نمی دانم' در آغاز جلسه و افزايش چشمگير موافقان تنها پس از دو ساعت بحث و گفتگو، اگر چه آنطور که آقای انصاری می گويد نشانی از 'سرراست' بودن استدلال 'موافقين' است؛ اما در عين حال بيانگر اين واقعيت است که شکل دادن و تغيير افکار عمومی کاری است شدنی، و بنا بر تجربه اين جلسه، نه چندان دشوار</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح این ماجرا را در سایت فارسی بی بی سی پیگیری کنید</div><div align="right"><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2006/04/060426_mv-nuc-panel-exaggeration.shtml">http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2006/04/060426_mv-nuc-panel-exaggeration.shtml</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114619825502608373?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146192103453211492006-04-27T19:17:00.000-07:002006-04-27T19:41:43.470-07:00<div align="right">مصاحبه با هفته نامه اشترن - نقل از سایت ایران امروز<br />سئوال: آقای برژینسکی، آیا جامعه جهانی توان آن را دارد تا مانع دست یابی ایران به بمب اتم شود؟</div><div align="right">پاسخ: می‌توان این احتمال را داد که روزی ایران به بمب اتم دست پیدا خواهد کرد، زیرا داشتن سلاح اتمی به معنای کسب پرستیژ و اعتبار هم هست، اما در عین حال موجب بهتر شدن مواضع و شیوه رفتار هم خواهد شد</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: ایران مسلح به سلاح هسته‌ای تا چه اندازه خطرناک است؟</div><div align="right">پاسخ: خطرناکتر از ایران فعلی نبست</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: اما بقیه جامعه جهانی، بویژه اروپا و آمریکا، نظر دیگری دارند</div><div align="right">پاسخ: ایران کشور مهمی است و در یک منطقه بی ثبات بسر می‌برد. ایران کشور ذاتآ جنگ افروزی نیست. تمام همسایگان ایران مانند هند، پاکستان، روسیه و اسراییل صاحب بمب اتم هستند. از این رو می‌توان درک کرد که چرا ایراتی‌ها اصرار بر بدست آوردن این سلاح دارند، زیرا درصدد استفاده از آن به عنوان اهرم ارعاب می‌باشند. در تهران هم مسئله اتم به عنوان حربه‌ای برای امنیت ملی مطرح است. به اعتقاد من ایران اتمی خطرناک‌تر از قدرت‌های اتمی مانند هند، پاکستان و یا حتا اسراییل نیست</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: هند و پاکستان بارها در آستانه جنگ قرار داشتند و اسراییل با ٢٠٠ موشک اتمی‌اش را رییس جمهور ایران آقای احمدی نژاد می‌خواهد از نقشه جهان محو کند</div><div align="right">پاسخ: البته تبدیل شدن ایران به یک قدرت اتمی چندان مطلوب نیست. زیرا گسترش و پخش غیر قانونی تکنولوژی اتمی را در منطقه شتاب خواهد داد. ایران در وسط یک منطقه بحرانی واقع شده است</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: پس برخورد کشورهای جهان با این معضل چه باید باشد؟</div><div align="right">باید روی غیر اتمی شدن خاورمیانه توافق کرد و آن را یک منطقه خالی از اتم اعلام کرد</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: ٣٢ سال پیش سازمان ملل با صدور قطعنامه‌ای این مسئله را تصویب کرد، اما تاکنون عملی نشد</div><div align="right">پاسخ: سازمان ملل به تنهایی آن قدرت کافی را ندارد. سازمان ملل نمی‌تواند تضمین‌های ضروری بدهد. مسئله بر سر تضمین امنیت همه کشورهای خاورمیانه و موظف کردن این کشورها به نداشتن و صرفنظر کردن از تلاش برای دست یابی به سلاح اتمی است</div><div align="right"> </div><div align="right"> سئوال: راه‌های عملی آن چیست؟</div><div align="right">پاسخ: پنج قدرت بزرگ اتمی، یعنی پنج عضو دانمی شورای امنیت باید این را تضمین کنند. باید تضمین شود که کشورهایی که فاقد سلاح اتمی‌اند مورد حمله قدرت‌های اتمی قرار نخواهند گرفت</div><div align="right"> </div><div align="right"> سئوال: این تضمین را باید قبل از همه آمریکا بدهد، اما واشنگتن معتقد است که آمریکا نباید حاضر به مذاکره با "دولت تروریستی" ایران شود</div><div align="right">پاسخ: ما حتا حاضر هم نیستیم با ایران گفت وگو کنیم. نباید فقط به قدرت نظامی بسنده کرد. ما به یک فعالیت جدی و همه جانبه نیازمندیم</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: رییس جمهور بوش می‌گوید که وی از تلاش‌ها و مذاکرات سه کشور اروپایی با ایران حمایت کرده است. اروپایی‌ها هم معتقد هستند که ایران با آنها بازی موش و گربه راه انداخته بود</div><div align="right">پاسخ: این درست نیست. اولا تمام غرب درفرایند این مذاکرت دخالت داشت و مهمتر از آن، بر خلاف مسئله کره شمالی، آمریکا در این مذاکرات شرکت نکرد. در رابطه با کره و در مذاکرات شش جانبه، آمریکا واقعآ حضور داشت و حتا با هم بطور مستقیم وارد گفت وگو شدند. در مورد مسئله ایران، آمریکا هنوز حتا خود را به عنوان بخشی از راه حل نمی‌بیند. این دو دوگانگی در رفتار انسان را به حیرت می‌اندازد زیرا رژیم ایران و رییس جمهور ش با آن سخنان زننده در یک انتخابات کم و بیش آزاد به قدرت رسیده اند، اما همانطور که همه ما می‌دانیم، در کره شمالی موضوع کاملا فرق می‌کند</div><div align="right"> </div><div align="right">سئوال: علت این رفتار متفاوت چیست؟</div><div align="right">پاسخ: علت آن را باید در سیاست کلی آمریکا در قبال خاورمیانه جستجو کرد. در سال‌های اخیر این سیاست مدام یک جانبه‌تر و کمتر آماده سازش شده است. در زمان کلینتون با آن قانون تحریم ایران پاسخ: لیبی هم همین بوده است. بوش حتا کمتر از کلینتون حاضر به سازش می‌باشد. باید دور یک میز نشست و با هم گفت وگو کرد. ما باید اعتماد و احترام متقابل بدست آوریم. سئوال: آمریکا بالاخره موفق شد که برنامه اتمی ایران را در سازمان ملل طرح کند. جان بولتون خطر ایران را علناً با حملات تروریستی ١١ سپتامبر یکی می‌داند. وزیر امورخارجه، رایس، از ایران به عنوان "بانک مرکزی ترور" نام می‌برد. آیا مانند دوران جنگ بر علیه عراق اینها مقدمات شروع یک جنگ نیستند؟پاسخ: در هرحال این تحریکات به شدت یاد آور تبلیغات بر علیه عراق است.سئوال: یعنی دامن زدن به تبلیغات با هدف آماده سازی افکار عمومی مردم آمریکا برای حمله نظامی احتمالی است؟پاسخ: شاید این هم باشد. اما مطمئنا به منظور افزایش فشار بر ایران است. اما یک رهبر مسئول و کشور بزرگ دموکراتیکی مانند آمریکا نباید زمینه تحریکات آشوبگرانه و احمقانه را فراهم سازد. این عمل نهایتا می‌تواند به درگیری منجر شود. دقیقا این همان عبرتی است که دولت بوش می‌باید از جنگ عراق گرفته باشد.سئوال: آیا تحریم ایران، یعنی منع صدور تکنولوژی، می‌تواند یکی از اقدامات یاری دهنده در این اختلاف باشد؟پاسخ: بله. تحریم‌ها می‌توانند درد آور باشند. آما آیا ما می‌توانیم مطمئن شویم که همه کشورها بدان پای‌بند خواهند ماند؟سئوال: شما نسبت به روسیه، بخاطر روابط اقتصادیش با ایران و به چین که خواهان نفت و گاز ایران است، شک و تردید دارید؟پاسخ: ترس من آن است که تحریم به اتحاد ناسیونالیسم و بنیادگرایی ایرانی و در اثر آن به تندتر و خصمانه‌تر شدن رفتار ایران منجر شود. و سرانجام مذاکره با ایران مشکل تر خواهد شد.سئوال: آیا درگیری نظامی با ایران امکان پذیر است؟پاسخ: از نظر تئوریک بله. اما پیامد‌های آن فاجعه بارند. مثل امروز در عراق. جنگ باعث از بین رفتن اعتقاد و باور به آمریکا و مشروعیت آمریکا و علاوه بر آن موجب به زیر سئوال رفتن برتری اخلاقی ما و ویرانی عراق شد. اشغال عراق شکست خورد. و این همه به برکت تصمیمات یک اقلیت و گروه واقعا خوش باور که حاضر نیستند مسئولیت خطا‌ها و حتا جنایت‌های خود را به عهده گیرند.سئوال: آیا رییس جمهور بوش که ظاهرا ایمان دارد ، وظیفه‌اش مبارزه با شرارت است، از ایران طرفنظر خواهد کرد؟پاسخ: اگر قبول کنیم که چنین تصمیماتی باید با ارزیابی منافع در فضایی آرام و با تکیه بر عقل انجام گیرد، در آنصورت نمی‌توان از گزینه نظامی حرف زد. اما من به هیچ وجه مطمئن نیستم که تصمیمات بر پایه عقل اتخاذ می‌شوند.سئوال: در طرح استراتژی امنیت ملی آمریکا که به تازگی انتشار یافته ، آمده است که ملت آمریکا در جنگ بسر می‌برد، و ایران بزرگترین تهدیدی برای آمریکا است.پاسخ: هر دو اشتباه هستند. حتا در دوران جنگ‌های کره و ویتنام هم رؤسای جمهور آمریکا چنین ادعایی نکردند. خیر. همه اینها ناشی از جو قطب‌بندی و تفرقه‌ای که با توصیف و ارائه غلط واقعیت تغذیه کامل می‌شود، و انگیخته از جهان‌بینی ست که ترس را دامن می‌زند و ما را از دیگران منزوی می‌کند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114619210345321149?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146190288489783612006-04-27T19:08:00.000-07:002006-04-27T19:11:28.503-07:00<div align="right">نقل از سایت ایران امروز</div><div align="right"> </div><div align="right">بيانيه ‌وزرای خارجه پيشين آمريكا و اروپا خطاب به بوش</div><div align="right"><br />در اين بيانيه ضمن ابرا نگرانی نسبت به گزارش‌های مربوط به حمله احتمالی آمريكا به ايران آمده است: «چنين گزارش‌هايی كه البته از سوی دولت بوش تكذيب شده در هر حال زنگ خطر را به صدا در می‌آورد چرا كه گزارش‌ها و تكذيبيه‌های مشابهی هم در سال ٢٠٠٣ پيش از جنگ عراق مطرح بود.»فارس: جمعی از وزرای خارجه پيشن منطقه آمريكای شمالی و اروپا در بيانيه‌ای خطاب به جرج بوش نگرانی خود را از گزارش‌های مربوط به حمله احتمالی آمريكا به ايران اعلام و تاكيد كردند اين حق مشروع ايران است كه به دنبال انرژی هسته‌ای صلح آميز باشد.اين بيانيه كه در شماره امروز روزنامه فرامنطقه‌ای "هرالد تريبيون" انتشار يافته به امضای "مادلين آلبرايت" وزير امور خارجه پيشين آمريكا، "يوشكا فيشر" همتای پيشين آلمانی وی، "يوزياس فان آرستن" وزير امور خارجه سابق هلند، "برونيسلاو گيريمك" لهستانی، "اوبر ودرين" وزير خارجه پيشين فرانسه و "ليديا پولفر" همتای لوكزامبورگی وی رسيده است، از بوش می خواهد باب مذاكره رابا ايران بگشايد.در اين بيانيه با اشاره به گزارش‌های مربوط به حمله احتمالی آمريكا به تاسيسات هسته‌ای ايران آمده است: «چنين گزارش‌هايی كه البته از سوی دولت بوش تكذيب شده در هر حال زنگ خطر را به صدا در می‌آورد چرا كه گزارش‌ها و تكذيبيه‌های مشابهی در سال ٢٠٠٣ پيش از جنگ عراق مطرح بود.»اين وزرای خارجه پيشين غربی تاكيد كردند: «ما حق مشروع ايران را برای دنبال كردن انرژی هسته‌ای غيرنظامی در كنار پادمان‌های بين‌المللی می‌پذيريم.»اين بيانيه می‌افزايد: «سران اروپايی تلاش‌های زيادی برای مذاكره با ايران انجام دادند تا درباره راهكاری كه نيازهای توسعه انرژی ايران را تامين كند، مذاكره كنند ضمن اين كه معيارهای بين‌المللی نيز بايد رعايت شود. متاسفانه دولت ايران از پذيرش شروط و الزامات قابل راستی‌آزمايی بر همه مراحل چرخه سوخت هسته‌ای اين كشور خودداری كرده است.»اين گزارش حاكی است: «تهديدات اخير احمدی نژاد نگرانی‌ها در اسرائيل و ديگر كشورها را درباره مقاصد ايران برانگيخته است. اسرائيل حق دارد درباره توان فزاينده نظامی ايران نگران باشد.»در اين بيانيه تصريح شده است: «حتی اگر توان هوايی آمريكا برای مدتی جلوی توانايی هسته‌ای ايران را بگيرد، ايران راهكارهای ديگری در اختيار دارد تا از منافع غرب انتقام گيرد.»به عقيده اين وزرای پيشين، چنين استفاده يكجانبه‌ای از زور از سوی واشنگتن در ميان اروپايی‌‌ها حامی نخواهد داشت ضمن اين كه روابط دو سوی اقيانوس اطلس كه به تازگی بخاطر اختلافات بوجود آمده پس از تهاجم به عراق احياء شده، بار ديگر آسيب خواهد ديد.وزرای پيشين غربی با ابراز اطمينان از اين كه روسيه و چين با چنين اقدامی از سوی آمريكا مخالفت خواهند كرد اعلام كردند حتی همپيمانان نزديك واشنگتن در آسيا و آمريكای لاتين نيز با گزينه نظامی در چنين شرايطی مخالفت خواهند كرد.در اين بيانيه توصيه شده است: «ما راهكار ديگری به واشنگتن پيشنهاد می‌كنيم و آن اين است كه استفاده از زور عليه ايران به اندازه كافی تبعات مخرب به همراه خواهد داشت كه توصيه ما اين است كه در ابتدا به گزينه غيرنظامی توجه شود.»اين ديپلمات‌ها تاكيد كردند: «ما اعتقاد داريم كه دولت آمريكا بايد سياستی را در پيش گيرد كه در طول سال‌ها از آن اجتناب كرده است؛ يعنی اين كه بطور مستقيم با رهبران ايران درباره برنامه هسته‌ای اين كشور وارد مذاكره شود.»وزرای خارجه پيشين اروپا و آمريكا تصريح كردند: «دولت‌های اروپا، آسيا و روسيه همچنين اعتقاد دارند كه مذاكرات مستقيم ميان واشنگتن و تهران می‌تواند در شرايط حاضر نتيجه‌بخش‌تر باشد و تعامل اروپا و روسيه با ايران درباره برنامه هسته‌ای در گذشته باعث پيشرفت‌هايی در تبادل مواضع و نگرانی‌های دو جانبه شده است</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114619028848978361?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146148080282043892006-04-27T07:21:00.000-07:002006-04-27T07:28:00.296-07:00<div align="right">حشمت الله طبرزدی نگاه اپوزیسیونی مطلق دارد و معتقد است با این نگاه کل ساختار قدرت و موجودیت آن را نا مشروع میداند</div><div align="right"> </div><div align="right">مطابق با نگاه اپوزيسيوني نميبايست رژيم را تشويق كرد تا با آمريكا به مذاكره مستقيم بپردازد. بجهت اينكه اين مذاكره به هيچ عنوان و تحت هيچ شرايطي به نفع ملت ايران نيست و نخواهد بود. بلكه به نفع رژيم تمام ميشود . نبايد رژيم را ازعواقب تداوم سياست هسته اي پرهيز داد ، زيرا تداوم اين سياست موجب ميشود تا رژيم هر چه بيشتر در بحران فرو رفته و اين فرو رفتن درباتلاق هسته اي به نفع مردم ايران خواهد بود </div><div align="right"> </div><div align="right">براستي چرا بايد از تحريم هاي همه جانبه بين المللي ترسيد ؟ چرا بايد از برخورد هاي قاطع بين المللي با يك رژيم ستمگر و غير قانوني نگران بود ؟ تلاش اپوزيسيون بايد براين باشد كه اين رژيم هر چه بيشتر در بحرانهاي متعدد كه خود توليد كننده آن بوده فرو برود . هشدارها و انذارهايي كه ظاهرا به نشانه دل سوزي براي ملت مطرح ميشود و خواهان مذاكره مستقيم بين رژيم با آمريكا ميشود ، صرفا و صرفا به نفع رژيم خواهد بود . ملت ايران چيزي ندارد كه از دست بدهد . اين حكومت جمهوري اسلامي است كه همه امكانات را به نفع خود مصادره وبلوكه كرده است . امروز خواست عمومي ملت ايران بر آن است كه اين رژيم هرچه بيشتر در بحرانهاي پيش رو فروبرود و همه هست و نيست خود را از دست بدهد . به همين دليل است كه ملت ايران واپوزيسيون ازسياست هاي افراطي احمدي نژاد و نظاميان حامي او، به اين دليل كه رژيم را به ورطه نابودي سوق داده و ميدهد، شديدا راضي بوده وبراي او كف ميزنند</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه طبرزدی را در این آدرس بخوانید</div><div align="right"><a href="http://web.peykeiran.com/new/articles/article_body.aspx?ID=8744">http://web.peykeiran.com/new/articles/article_body.aspx?ID=8744</a></div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114614808028204389?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146120550761374102006-04-26T23:46:00.000-07:002006-04-26T23:49:10.763-07:00<div align="right">این گروه معتقد است</div><div align="right">احتمال خطرجنگ جدی است . امپریالیسم آمریکا و متحدانش تلاش می کنند با تشدید فشارهای بین المللی رژیم حاکم برایران را به تبعیت وادارند. ازسوی دیگررژیم ایران با بهانه قراردادن دستیابی به تکنولوژی هسته ای تلاش می کند بحران داخلی را تحت الشعاع تضادهای بین المللی قراردهد ویکباردیگرازموجودیت اش دفاع نماید <br /><br />جنبش ضد جنگ جنبشی بين المللی است که عليه کشورگشايی و دخالتهای سياسی کشورهای امپرياليستی عمل ميکند. ما فعالین جنبش چپ ایران ، مدافعان طبقه کارگر وحنبش های اجتماعی هستیم وهمزمان خود را بخشی ازجنبش ضد جنگ جهانی برعلیه توسعه امپریالیستی وويرانگري های جهانی سرمایه می دانیم</div><div align="right"><br /> مبارزه بر علیه جنگ دفاع ازحاکمیت رژیم اسلامی نیست ، بلکه ادامه تهدیدات امپریالیستی به تحکیم این رژیم کمک می کند و دستگاه سرکوب با شدت بیشتری به بهانه ی شرایط جنگی علیه مخالفان سیاسی درایران بکارخواهدافتاد<br /><br />- ماهیت این جنگ امپریالیستی بایستی بیش ازپیش افشا شود و برای توقف احتمال خطرجنگ، افکارعمومی ایران وجهان بسیج گردد. ما مخالف میلیتاریسم ؛ خواهان خلع سلاح اتمی درخاورمیانه و کل جهان هستیم</div><div align="right"> </div><div align="right">برای شرح کامل دیدگاه مراجعه شود به این آدرس</div><div align="right"><a href="http://www.rahekargar.net/maiday/20060423-02-maiday.htm">http://www.rahekargar.net/maiday/20060423-02-maiday.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114612055076137410?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146120054225752162006-04-26T23:37:00.000-07:002006-04-26T23:41:37.533-07:00<div align="right">دیدگاه تقی روزبه مندرج در سایت راه کارگر را شاید بتوان دیدگاه این گروه در نظر گرفت<br />تکانه های بس خطیری درکمین است. تنها برآمد وعرض اندام یک نیروی سوم وواقعا دمکراتیک می تواند نقش آفرینی این ویران گری دوسویه را مهارکند. نباید فراموش کنیم که هم نومحافظه کاران حاکم برکاخ سفید و هم فقهای حاکم برکشورما هرکدام برای نجات خود ازمخصمه ای که درآن گرفتارامده اند نیازمند به فراافکنی هستند و هریک درجدال با دیگری راه نجاتی را برای خود جستجو می کنند.اما راه آن ها-همان گونه که دیده ایم- با مرگ و تباهی همراه است.بگذار به صدای سوم امید به بندیم.به بیداری بزرگ وعروج جنبشی بیاندیشیم که می تواند و ناگزیراست ازدل پاسخ گوئی به این ضرورت سربرکشد.اکنون نباید درعزم تاریخ برای لایروبی خود واجتناب ناپذیری آن درپهنه کشورمان تردیدی رواداشت.حالا دیگر مسأله نه در ضرورت ویاعدم ضرورت این لایروبی،بلکه درآنست که آن بدست کی و بچه قیمتی صورت خواهد گرفت.مسأله مبرم آنست که جامعه ما اکنون نیازبه قابله دارد واگرمردم ایران خود قابلگی نکنند،قدرت های امپریالیستی این مهم را ودرانطباق با مطامع خود،به انجام خواهند رساند.بی شک این قابلگی یک شبه فراهم نخواهد شد.اما درک این ضرورت خود بخش مهمی ازفرایند آماده شدن را تشکیل می دهد.اکنون درشرایطی که همه عوامل برای یک زایش طبیعی فراهم نشده،به موازات تلاش دوچندان برای تکوین وبلوغ این شرایط واجتناب اززایمان زودرس، باید ازشتاب گرفتن گردونه های ویرانگرکاست.اولین واساسی ترین پیش شرط زایش طبیعی همانگونه که اشاره شد آنست که مردم ایران به این آگاهی دست یابند که براستی برسرگزینش یک دوراهی تاریخی قرارگرفته اند.اکنون اصل موجودیت و حیات آن ها با اصل موجودیت وحیات جمهوری اسلامی درتقابل رودررو قرارگرفته است.دوم آن که برای زایش مجدد ونه هم چون زایمان نارس انقلاب بهمن 57 نیاز به قابله،آن هم یک قابلهِ قابل وجود دارد وسوم آن که دیگران،چه طبقات فرادست وچه قدرت های امپریالیستی،نمی توانند قابله های مورد اعتمادی باشند. تنها خود مردم هستند که می توانند قابلهِ قابلی برای زایش نوین خود باشند<br /><br />مشروح این دیدگاه در این آدرس است<br /><a href="http://www.rahekargar.net/maghalat/200604/20060419-01-maghalat.htm">http://www.rahekargar.net/maghalat/200604/20060419-01-maghalat.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114612005422575216?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146119426055682952006-04-26T23:23:00.000-07:002006-04-26T23:30:26.070-07:00<div align="right">حمید تقوایی در وب سایت این گروه مینویسد</div><div align="right">حمله نظامی به ایران هر اندازه هم که بعید باشد، غیرممکن نیست. وجود چنین امکانی هر نیروی انساندوست و مترقی و آزادیخواهی را موظف میکند که از همین امروز فعالانه و با تمام قدرت به مقابله با آن بپردازد. عواقب حمله نظامی به ایران چنان فاجعه بار است که حتی اگر یک درصد امکان وقوع داشته باشد باید در برابرآن ایستاد و از وقوع چنین فاجعه ای با تمام قوا جلوگیری کرد</div><div align="right"><br /> از نقطه نظر مردم تهدید حمله نظامی و سایر راه حلهای دول غربی خود جزئی از صورت مساله پدیده ایست که بحران هسته ای خوانده میشود. راه حل مردم باید خطر دست یافتن جمهوری اسلامی به سلاحهای هسته ای و عکس العملهای دول غربی به آنرا با هم خنثی کند. امروزمساله سلاحهای هسته ای به موضوع مناقشه بین تروریسم اسلامی و تروریسم دولتی غرب تبدیل شده </div><div align="right"> </div><div align="right">علت مخالفت هیات حاکمه آمریکا و سایر دولتهای غربی با تلاش جمهوری اسلامی برای دستیابی به سلاح هسته ای نفس مرگبار و دهشتناک بودن چنین سلاحهائی نیست، بلکه مساله صرفا به اصطکاکها و اختلافات سیاسی مربوط میشود که بین جمهوری اسلامی و دولتهای غربی وجود دارد. از نظر مردم ایران و جهان مساله بر عکس است، اختلافات و اصطکاک منافع بین غرب و جمهوری اسلامی ربطی به مردم ندارد، آنچه برای آنها مطرح است نفس پیوستن یک دولت دیگر به اردوگاه دارندگان سلاح اتمی و تیره تر شدن کابوسی است که از زمان تولید و بکار گرفتن بمب اتمی توسط آمریکا در پایان جنگ دوم جهانی دنیا را در بر گرفته است. از نظر مردم باید جلوی پروژه اتمی جمهوری اسلامی گرفته شود نه به این خاطر که با منافع دولتهای غربی خوانائی ندارد بلکه به این دلیل که گسترش این سلاحها خطر نابودی کره ارض را تشدید خواهد کرد</div><div align="right"> </div><div align="right">راه حلهای دول غرب به اندازه خود بحران اتمی مساله مردم است و بهمین دلیل باید از یک موضع سوم، از موضع مرم متمدن جهان، به مقابله با هر دو قطب این بحران، تروریسم اسلامی و تروریسم دولتی غرب هر دو، پرداخت. وقتی مساله اتمی شدن ایران را نه در چارچوب اختلافات و اصطکاکهای سیاسی بین غرب و جمهوری اسلامی بلکه از زاویه خطری که اتمی شدن این حکومت، برای مردم ایران و منطقه و سراسر جهان خواهد داشت در نظر بگیریم آنگاه روشن میشود که نیروهای پیشبرنده این راه حل نیز نه ارتشها و دولتها بلکه مردم انقلابی و آزادیخواه ایران و جهان خواهند بود</div><div align="right"> </div><div align="right"> پیام ما به مردم جهان اینست که به مردم ایران کمک کنید که جمهوری اسلامی را سرنگون کنند. بهترین وموثر ترین شکل این کمک به رسمیت نشناختن جمهوری اسلامی از جانب جامعه جهانی است. همانطور که دنیا در رابطه با دولت نژاد پرست آفریقای جنوبی عمل کرد و عامل موثری در سرنگون کردن نظام آپارتاید در آن کشور بود، با دولت آپارتاید جنسی در ایران امروز نیز باید همین شیوه را در پیش گرفت. ما از همه شخصیتها و سازمانهای مترقی و انساندوست، از همه نیروهای مخالف حمله نظامی به ایران، از همه نیروهای خواهان خلع سلاح اتمی دنیا میخواهیم که به کارزار اخراج جمهوری اسلامی از جامعه جهانی بپیوندند. دولتهای متبوعه خود را تحت فشار قرار دهند که بجای سیاستهای ضد مردمی نظیر حمله نظامی و یا تحریم اقتصادی که قادر به حل مساله حتی در چارچوب مورد ادعای خود این دولتها نیست، روابط خود با جمهوری اسلامی را قطع کنند و اعلام نمایند که این رژیم را بعنوان حکومت و نماینده مردم ایران برسمیت نمی شاسند</div><div align="right"> </div><div align="right">از سوی دیگر حمایت فعال از مبارزات مردم ایران که مدام بر سر مسائل مختلف در حال جریان است نقش کلیدی ای هم در خنثی کردن تهدید مجهز شدن جمهوری اسلامی به سلاحهای هسته ای و هم مقابله با تهدید نظامی دولتهای غربی بازی میکند. هر چه مبارزات مردم وسیع تر و رادیکال تر باشد به همان میزان بحران جمهوری اسلامی در مقابل مردم شدت بیشتر خواهد یافت و از دامنه بحران اتمی کاسته خواهد شد. گسترش مبارزات و اعتراضات مردم، همچنین دست زدن به حمله نظامی به ایران را برای دول غربی هم از نقطه نظر قانع کردن افکار عمومی و هم نتایج عملی غیر قابل پیش بینی چنین اقدامی، به انتخاب مشکل و نامطلوبی تبدیل خواهد کرد. از این رو حمایت از مبارزات مردم ایران مستقیما در خدمت خنثی کردن سیاستهای ضد انسانی هر دو قطب بحران هسته ای </div><div align="right">قرار دارد</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح این دیدگاه را در این آدرس بخوانید</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.wpiran.org/farsi1/index-farsi.htm">http://www.wpiran.org/farsi1/index-farsi.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114611942605568295?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146118142626181612006-04-26T23:02:00.000-07:002006-04-26T23:09:02.626-07:00<div align="right"> </div><div align="right">چریکهای فدایی در نشریه پیام فدایی می گویند که مخالف هرگونه تجاوز و دخالت امپریالیستی در ایران هستند و معتقدند باید با تمام قوا بر علیه تبلیغات سیاستهای مداخله جویانه امپریالیسم آمریکا به ایستیم و در همان حال بکوشیم تا مبازات مستقل و انقلابی کارگران و زحمتکشان و خلقهای تحت ستم ایران را برعلیه جمهوری اسلامی و برای سازمان دادن یک انقلاب ضد امپریالیستی و دمکراتیک باهر آنچه در تون داریم تقویت نماییم </div><div align="right">مشروح این دیدگاه را درمقاله نباید گذاشت تا امپریالیستها ایران را به افغانستان و عراق دیگری تبدیل کنند بخوانید</div><div align="right"><a href="http://www.siahkal.com/payam/Payam_Fadaee-83.pdf">http://www.siahkal.com/payam/Payam_Fadaee-83.pdf</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114611814262618161?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146117175178137652006-04-26T22:50:00.000-07:002006-04-26T22:52:55.190-07:00<div align="right"> </div><div align="right">فدائیان اکثریت معقتدند</div><div align="right">ادامه ماجراجويي هاى جمهورى اسلامى، کشور ما را در معرض مخاطرات سنگين قرار خواهد داد و تبعات سماجت اين حکومت در برابر مقررات مدنظر آژانس بين المللى انرژى اتمى، مردم ما را با خطر محاصره اقتصادى و حتى با مهلکه تعرض نظامى و جنگ روبرو خواهد کرد. اين درست است که محاصره اقتصادى را کشورهاى ديگر اعمال خواهند کرد، اما اين جمهورى اسلامى است که زمينه ساز آنست و اين جمهورى اسلامى است که با عقب نشينى از برنامه هاى ماجراجويانه خود مى تواند اين خطر را از مردم ايران دور سازد.اين نيز روشن است که تعرض نظامى از بيرون صورت خواهد گرفت، اما اين جمهورى اسلامى است که به چنين فاجعه اى ميدان مى دهد و اين جمهورى اسلامى است که با دست برداشتن از ماجراجويي هاى خود، مى تواند اين احتمال مرگبار و ويرانگر را خنثى کند. جمهورى اسلامى، طى يکسال گذشته با پافشارى بر نيات ضدملى خود که به دروغ آنرا يک مبارزه ملى جلوه مى دهد، وسيع ترين اجماع جهانى را عليه ايران شکل داده است و تنها با عقب نشينى آن است که جهان خواهان صلح مى تواند حساب خود را از مراکز و حکومت هاى جنگ افروز جدا کند. ما در اين لحظات خطير بارديگر بر اين حقيقت تاريخى تکيه مى کنيم که در اين بحران خطرناک، مردم ايران با خلاء يک اپوزيسيون مستقل و متحد روبرو هستند. اپوزيسيونى که، بتواند منافع ملى کشور و مصالح مردم ايران را نمايندگى کند و مسئولانه بکوشد که بر اجماع جهانى عليه برنامه هاى هسته اى جمهورى اسلامى در سمت تحقق آزادى، جمهوريت ، دموکراسى و صلح در ايران تأثير بگذارد. اين اپوزيسيون مى تواند صداى صلح خواهى و آزادي خواهى مردم ايران را به گوش جهانيان برساند. اين اپوزيسيون قادر است جمهورى اسلامى را به عقب بنشاند و به آن اجازه ندهد که زير پرچم دروغين دفاع از منافع ملى ايران، نقشه هاى شوم خود را پيش ببرد. اين اپوزيسيون مى تواند نشان دهد که طرفدار صلح در منطقه، مخالف تروريسم و بنيادگرايى است، استقبال کننده حمايت هاى معنوى خارجيان از مبارزات مردم ايران و به سود مردم ايران است و در همانحال، مخالف محاصره اقتصادى و هرگونه تعرض نظامى عليه کشورمان و مخالف اپوزيسيون سازى و حکومت تراشى ديگران در ايران است</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح این دیدگاه را در این آدرس بخوانید</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.fadai.org/message/unicode/el150185.htm">http://www.fadai.org/message/unicode/el150185.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114611717517813765?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146115335280770672006-04-26T22:17:00.000-07:002006-04-26T22:22:15.293-07:00<div align="right"> </div><div align="right">گروه توفان مخالف تجاوز امپریالیستی و تجریه ایران است و داشتن انرژی هسته ای را حق مسلم ایران میداند و معتقد است که مردم ایران خود باید با نظام موجود تسویه حساب کنند و نباید ازنیروهای خارجی کمک گرفته شود</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح این دیدگاه را دراین لینک بخوانید</div><div align="right"> <a href="http://www.toufan.org/leafletdocs/225.pdf">http://www.toufan.org/leafletdocs/225.pdf</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114611533528077067?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146114237804685532006-04-26T21:58:00.000-07:002006-04-26T22:03:57.816-07:00<div align="right"><br />مریم رجوی طی مصاحبه‌یی با رادیو سراسری فرانس انفوی فرانسه شورای امنیت ملل متحد را به تصویب قطعنامه‌یی برای تحریمهای همه جانبه علیه جمهوری اسلامی فراخواند.بنظر وی اروپا باید با قاطعیت در مقابل رژیم ایران بایستد و برای خروج از بحران, از اپوزیسیون ایران حمایت كند. میان چشم‌انداز دست یابى رژیم تهران به سلاح هسته‌یی و یك جنگ جدید, یك راه حل سوم وجود دارد؛ راه حل دگرگونی سیاسی. دیگر نباید با رژیمی كه به مقابله‌جویی با جامعه بین‌المللی می‌پردازد و در حالی‌كه سازمان ملل از آن می‌خواهد برنامه هسته‌یی‌اش را متوقف كند, گسترش آنرا اعلام می‌نماید، مذاكره نمود. مریم رجوی افزود: من به تصویب قطعنامه جدیدی توسط شورای امنیت سازمان ملل, اتخاذ سیاستی قاطع, به‌عنوان مثال تحریم دیپلوماتیك, تسلیحاتی، تكنولوژیك و اقتصادی و هم‌چنین تحریم نفتی فرا می‌خوانم. زیرا زمانی كه یك دیكتاتوری مذهبی, یك بمب هسته‌یی در اختیار داشته باشد, برای همه امری خطرناك می‌باشد . مریم رجوی اروپایی‌ها را فرا می‌خواند كه سیاست مماشات خود را با رژیم ایران متوقف كرده, نام سازمان مجاهدین خلق را از لیست گروه‌های تروریستی خارج كنند و به مردم ایران در نبرد برای آزادی كمك نمایند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114611423780468553?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146106143108378002006-04-26T19:44:00.000-07:002006-04-26T19:49:03.120-07:00<div align="right"> </div><div align="right">مسأله دست يابي به فن آوري غني سازي هسته يي براي بهره وري صلح آميز يک مسأله ملي است که حق هر کشور در حال پيشرفت است، اما از اين مهمتر چگونگي ايجاد تعاملي با جامعه بين المللي است که دست يابي به چنين حقي را تسهيل کند. در کنار اين مسأله معضل جدي يي که در مقابل ميهن ما قرار دارد اين است که محافل جنگ طلب حاکم در ايالات متحده در تلاش براي استقرار بلامنازع و تثبيت سلطه استراتژيک خود بر منطقه خليج فارس و منابع سرشار انرژي آن، سعي خواهد کرد که از مجموع اين تحولات به نفع خود بهره برداري کند </div><div align="right"> </div><div align="right">سياست بازي خطرناک با احساسات ملي و منافع طولاني مدت کشور به جاي تلاش براي دست يابي به صلح و حفظ آن در منطقه نمي تواند سياستي درست و درچارچوب منافع مردم ميهن ما باشد. ما همچنين اشاره کرده ايم که اين سياست ها در عرصه داخلي پرده استتاري است براي مجموعه سياست هاي ضد مردمي که هدفش سرکوب جنبش؛ روند اصلاحات، تثبيت رژيم ارتجاع و بازگرداندن چرخ تحولات به دوراني است که نفس مخالفي بلند نمي شد و ارتجاع با اقتدار کامل و با اتکاء به سرکوب خشن سياست هاي خود را در عرصه هاي گوناگون به پيش مي برد. بي شک اجراي هرگونه سياست هاي ماجراجويانه و تنش زاي زير پرده استتار منافع ملي مي تواند اثرات مدهشي براي ميهن ما به همراه داشته باشد. حوادث تلخ عراق از جمله سال هاي طولاني تحريم شديد اقتصادي و سپس جنگ مخرب و اشغال اين کشور توسط نيروهاي امپرياليستي، که به قتل ده ها هزار انسان بي گناه و تخريب بخش بزرگي از اين کشور منجر شده، تجربه يي است که هيچ نيروي ميهن دوست و صلح طلبي نمي تواند موافق تکرار آن در ايران باشد. حزب توده ايران ضمن هشدار باش در رابطه با شرايط حساس منطقه همه نيروهاي سياسي ملي را فرا مي خواند که با بسيج افکار عمومي بر پايه افشاء همه جانبه خطري که ميهن، استقلال و يکپارچگي آن را تهديد مي کند، مانع ادامه سياست هايي گردند که صلح منطقه و منافع ملي ما را به خطر مي اندازد. ما بار ديگر به صراحت اعلام مي داريم که با هرگونه دخالت نيروهاي خارجي در امور داخلي ايران، چه نظامي و چه سياسي شديداً مخالف هستيم. ما همانگونه که در گذشته به صراحت اعلام کرده ايم راه حل بحران کنوني را در اجتناب از برخوردهاي عصبي، عکس العملي و پرخاش جويانه مي دانيم. بايد از هرگونه گامي که خطر جنگ و درگيري را تشديد کند، پرهيز شود. ما تضمين منافع ملي را در گرو جلب و تقويت اعتماد بين المللي و همکاري مسئولانه با آژانس بين المللي انرژي اتمي و ديگرنهادهاي بين المللي مي دانيم. ما ضمن فراخواندن افکار عمومي سراسرجهان به دفاع از مبارزه مردم ايران براي دموکراسي ، حقوق بشر و عدالت اجتماعي، از همه نيروهاي ترقي خواه و صلح دوست مي خواهيم که صداي اعتراض خود را در مقابل شعارهاي جنگ افروزانه بلند کنند</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح دیدگاه این حزب را در این لینک به خوانید</div><div align="right"><a href="http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=433">http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=433</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114610614310837800?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146104837188716142006-04-26T19:23:00.000-07:002006-04-26T19:27:17.190-07:00<div align="right"> </div><div align="right">گروهی از دانشجویان با انتشار اعلامیه ای نسبت به بحران هسته ای واکنش نشان داده اند </div><div align="right"> </div><div align="right"> این دعوا، دعوای مردم ایران نیست بلكه جدالی است بر سر تعیین حاكمیت در ایران. بنابراین مردم در این میان نباید سرباز جان بر كف و پادوی هیچ كدام از طرفین باشند. مردم باید زمانی به میدان بیایند كه جنگ بر سر منافع و آرمانهایشان باشد <br />انرژی هسته ای تنها یك بهانه و ابزار برای جنگ منافع است، بنابراین علاوه بر اینكه ما فقط خواهان توقف فعالیت های هسته ای در ایران نیستیم، بلكه خواهان غیر اتمی شدن جهان و محو كلیه سلاح های كشتارجمعی در همه ی كشورها از جمله كشورهای آمریكا، روسیه، چین، اسرائیل و ... می باشیم و از تحقیقات برای دست یابی به انواع سالم انرژی و استفاده از انرژی های پاك، با كمترین آلودگی زیست محیطی به عنوان جایگزین فناوری هسته ای دفاع می كنیم <br />هر گونه حمله یا تحریم اقتصادی در تضاد آشكار با منافع كوتاه و بلند مدت مردم ایران است و مورد مخالفت صریح مردم ما ب كسانی است كه به چنین تعرض هایی اقدام ورزند. در این میان ما مشخصا نسبت به دخالت و نقش خودسرانه و خود محورانه ی آمریكا، نفرت و انزجار خود را اعلام می داریم<br />۴ - حل بحران های پیش روی جامعه ایران فقط در پوشش یك حاكمیت مردمی و دموكراتیك ممكن است، حكومتی كه در آن حكومت شوندگان به طور جدی و واقعی توانایی و امنیت تحمیل اراده ی جمعی خود را بر حكومت كنندگان داشته باشند. منشا چنین تحولی هرگز نمی تواند خارجی باشد. تحول اصیل اجتماعی چیزی نیست كه از خارج و از بالا به جامعه تزریق شود، تحول سالم و اصیل بر مبنای حركت خود جامعه و بنابراین از درون و از پایین به بالای جامعه تحقق می یابد</div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح این دیدگاه را در این لینک بخوانید</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.mihan.net/97/mihan-97-14.htm">http://www.mihan.net/97/mihan-97-14.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114610483718871614?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146103990555767102006-04-26T19:11:00.000-07:002006-04-26T19:15:01.350-07:00<div align="right">برنامه حمله به ایران مغایر با منافع ملت های ایران و آمریکا و صلح جهانی است </div><div align="right">نظام خودکامه ولایت فقیه افزون بر آسیب های عمیقی که طی نزدیک به سه دهه استیلای جابرانه خود بر پیکر فرهنگ و اقتصاد و اخلاقیات جامعه وارد ساخته اینک به سبب ادامه سیاست های نابحردانه و روشهای ماجراجویانه، کشور ما را در معرض خطری بزرگ و ویرانگر قرار داده است. در حالی که پیمان عدم گسترش سلاح های اتمی بر حق مسلم امضاء کنندگان پیمان و از جمله ایران دراستفاده مسالمت آمیز از نیروی اتم صراحت دارد، سردمداران استبداد دینی حاکم بر کشور با روشهای غیر شفاف و شیوه های متکی بر دروغ پردازی و ابهام آفرینی، اساس اعتماد بین المللی را نسبت به هدف های رژیم در ادامه برنامه اتمی متزلزل ساخته اند. آنها به این وسیله نه تنها ملت ایران را در عمل از حق مسلم خود محروم داشته اند بلکه بهانه ای نیز برای هجوم و تعرض به خاک میهن ما در اختیار قدرتهای جهانی و بویژه آمریکا قرار داده اند</div><div align="right"></div><div align="right"> </div><div align="right">مشروح بیانه جبهه ملی را در این لینک بخوانید</div><div align="right"><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/ahzab/more/7970/">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/ahzab/more/7970/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114610399055576710?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146099280972621212006-04-26T17:48:00.000-07:002006-04-26T17:54:40.990-07:00به نقل از پیک نت >>عصرنو<br /><br /><div align="right"><br />مخالفت اصلاح‌طلبان، راست سنتی (محافظه‌كاران) و جمعیت خاموش كشور با هرگونه ماجراجویی و هماوردطلبی بین‌المللی مانع نشده است تا حكومت یكدست براساس یك تحلیل غلط، ایران را در شرایط بسیار دشوار و در آستانه بحران بزرگ و بی سابقه قرار ندهد. به اعتقاد اقتدارگراها درگیری جمهوری اسلامی ایران با ایالات متحده قطعی است. پس چه بهتر كه موضوع چالش را ما انتخاب كنیم. به اعتقاد آنان دستیابی به چرخه سوخت اورانیوم، در فرآیند استفاده از صنایع و دانش هسته‌ای، ظرفیت جلب حمایت ملی را دارد و حكومت یكدست می‌تواند با اتكا به این پشتوانه در برابر زیاده‌خواهی‌های كاخ سفید بایستد، موضوعات دیگر را تحت‌الشعاع قرار دهد و حاكمیت خود را تداوم بخشد.آنان معتقدند دیگر خواست‌ها یا تبلیغات آمریكا در زمینه پذیرش یا دست كم عدم كارشكنی در روند صلح خاورمیانه،‌ عدم حمایت از تروریسم و رعایت حقوق بشر در كشور با اقبال ایرانیان مواجه خواهد شد و در هر حال نمی‌تواند پشتیبانی مردم را از اقتدارگراها در چالش با آمریكا در زمینه مسائل فوق به همراه داشته باشد</div><div align="right"><br />به نظر اصلاح‌طلبان كه اكنون بر "صلح‌طلبی" نیز تاكید ویژه می‌كنند، كاخ سفید از اراده‌ای الهی برخوردار نیست كه به محض اراده، خواستش تحقق یابد. محقق شدن هر آرزو، به ابزارها و شرایط مناسب نیاز دارد. عملكرد جمهوری اسلامی می‌تواند واشنگتن را در رسیدن به خواست خود كمك كند یا با دشواری مواجه نماید و در برخی مواقع و موارد با ناكامی روبرو سازد.به عبارت دیگر با رفتار و گفتار صحیح می‌توان با افكار عمومی آمریكا و اروپا ارتباط برقرار كرد و همكاری دولت‌های دیگر را در جهان جلب نمود و كاخ سفید را مجبور كرد سیاست‌های غیرخصمانه علیه میهن و مردم ما اتخاذ كند. كما اینكه این روش را در زمان آقای خاتمی و خصوصا سال‌های آغازین آن بارها آزمودیم. دولت كلینتون كه در دور اول ریاست جمهوری‌اش تندترین تحریم‌ها را علیه جمهوری اسلامی تصویب كرده بود، در دور دوم ریاست‌جمهوری خود كه با انتخاب آقای خاتمی هم‌زمان شد نرم‌ترین مواضع را درباره ایران اتخاذ كرد. آنچه تغییر كرده بود انتخابات حماسی دوم خرداد 76 و سیاست‌های مناسب منتخب اكثریت مردم بود كه چنین تغییری را در كاخ سفید موجب شد. درست عكس آنچه حكومت یكدست در چند ماه گذشته انجام داده است؛ البته نام آن را سیاست تهاجمی و فعال گذاشته و اعتماد سازی و تنش زدایی را به تمسخر گرفته است ولی در عمل اجماع دولت‌های جهان را علیه ما ممكن كرده است</div><div align="right"><br />اقتدارگراها توجه ندارند كه واشنگتن جز در مورد موضوع هسته‌ای،‌ در هیچ زمینه‌ای نمی‌تواند علیه جمهوری اسلامی اجماع جهانی ایجاد كند.زیرا هیچ دولت بزرگی اعم ازدول اروپایی، روسیه، چین، هند و... مایل به تغییر رژیم كنونی نیست و در نتیجه با ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت موافقت نخواهد كرد. همه دولت‌های بزرگ بر این باورند كه آلترناتیو جمهوری اسلامی جز رژیمی آمریكایی نخواهد بود و این امر ایالات متحده را در موقعیت ممتازی قرار داده، خاورمیانه را به طور كامل در كنترل مستقیم آن دولت قرار می‌دهد. به این ترتیب سیادت آمریكا برای دهه‌های سوم و احیاناً چهارم قرن جاری نیز بر جهان تثبیت می‌شود. این مساله برای قدرت‌های بزرگ پذیرفتنی نیست</div><div align="right"><br />به سخن دیگر تمكین یا سكوت درباره روند صلح خاورمیانه، ادعای پشتیبانی از تروریسم و عدم رعایت حقوق بشر نمی‌توانست پرونده جمهوری اسلامی را به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع دهد. اتفاقاً اكنون این احتمال وجود دارد كه در صورت حاد شدن شرایط، ارد فوق به پرونده هسته‌ای ما در شورای امنیت اضافه شود. در حقیقت حكومت یكدست با توهم ایجاد شور و نشاط و اجماع ملی به بهانه دانش هسته‌ای، دولت‌های جهان را علیه جمهوری اسلامی به اجماع رسانده‌ است. به نظر می‌رسد اقتدارگراها با پذیرش این فرض غلط كه درگیری آمریكا - ایران قطعی است، زمینه را برای هرگونه چالش، حتی مواجهه نظامی دو كشور فراهم كرده‌اند.حال آنكه می‌ توانستند و اكنون نیز تا كاملاً دیر نشده است می‌توانند به گفت‌وگوهای صریح و همه جانبه با آمریكا بپردازند و بازی باخت- باخت را </div><div align="right">به بازی برد- برد تبدیل كنند زیرا بازی برد- باخت به سود هر یك از طرفین در این پرونده منتفی است</div><div align="right"><br />سخن ما این است: هر چه مواضع طرفین حادتر شود و به سمت انجام اقدام های خصمانه پیش رود، تحریم سیاسی و اقتصادی یا ضربه زدن به مراكز هسته‌ای و نظامی و اقتصادی، هم ایران و هم آمریكا ضرر می‌كنند. شكست نهایی ایالات متحده نیز اگر قطعی باشد، اما خسارات وارده به كشور به میزانی خواهد بود كه هرگونه چالش را زیانبار می‌كند. به عكس در شرایطی كه قیمت نفت بسیار بالاست و دارای ذخائر غنی ارزی هستیم، بسیاری از جهانیان مایل به سرمایه‌گذاری در ایران هستند و كشور در موقعیت منحصر به فرد اقتصادی قرار دارد، جمهوری اسلامی می‌توانست، و هنوز می‌تواند، با تنش‌زدایی و اعتماد سازی به سمت توسعه همه‌جانبه حركت كند.<br />به طور خلاصه باید گفت با ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت، جناح‌های مختلف در آمریكا تغییر رفتار جمهوری اسلامی، تغییر رژیم و تغییر نقشه ایران را در دستور كار قرار داده‌اند. رفتار مناسب یا نامناسب ما می‌تواند منجر به ایجاد فضایی امن و با ثبات یا محقق شدن یكی از سناریوی‌های فوق شود</div><div align="right"><br />چه باید كرد؟<br />صلح‌طلبان میان دو لبه قیچی اقتدارگراهای ایرانی و بین‌المللی قرار گرفته‌اند. طرفین به بهانه انرژی هسته‌ای می‌كوشند یكجانبه‌گرایی خود را تحقق بخشند، زیرا آن را فرصتی یگانه برای توجیه مشی و عملكرد خود می‌دانند بدون آنكه به پاسخگویی درباره دیگر حقوق مسلم ملت‌ها مجبور شوند؛ حقوقی كه مستقیما به امنیت، رفاه، زندگی روزمره و آینده مردم وابسته است.<br />در چنین فضایی، مخالفان عملكرد حكومت یكدست كه موافق را مخالف و مخالف را معاند می‌كند، چه می‌توانند و باید انجام دهند؟ بسیاری سكوت را توصیه می‌كنند با این تحلیل كه اگر اقتدارگراها در نهایت مجبور به مصالحه شوند، كاسه و كوزه را سر اصلاح‌طلبان نشكنند. اگر هم كار به درگیری نظامی رسید، اقتدارگراها نتوانند ماشین سركوب را علیه مخالفان خود به راه اندازند. ظاهراً كسی این فرض را جدی و اجرایی نمی‌داند كه آمریكا به خواست‌های اقتدارگراها تمكین كند و بدون تحمیل آسیب‌های جدی به ایران كوتاه بیاید</div><div align="right"><br />در چنین شرایطی ما با سكوت و انفعال مخالفیم و آن را تنزه ‌طلبی می‌دانیم. در واقع "سكوت" خواست افراطیون است. اقتدارگراهای داخلی تبلیغ می‌كنند كه همه ملت و همه جناح‌های سیاسی در زمینه انرژی هسته‌ای و عملكرد حكومت یكدست در این باره اجماع نظر دارند. بنابراین نمی‌خواهند سخنی خلاف مواضع آنان مطرح شود زیرا به شدت نگران پیامدهای آن در سطح ملی و افكار عمومی هستند. روشن است كه هرگونه تحقیقات و رسیدن به هر علم و فنی حق هر ملت از جمله ایرانیان است، اما بحث درباره روش‌های رسیدن به این حق است. ما با روش‌های حكومت یكدست مخالفیم و آن را به ضرر كشور و مردم و حق منطقه ارزیابی می‌كنیم و لازم می‌دانیم دیدگاه‌های خود را اعلان كنیم و اقتدارگراها را از ماجراجویی پرهیز دهیم. نومحافظه‌كاران آمریكایی نیز مایل نیستند صدای دیگری از ایران بشنوند و آن را تبلیغ كنند. زیرا چنین صدایی زمینه را برای یكجانبه‌گرایی آنان تنگ می‌كند و اجازه نمی‌دهد جمهوری اسلامی، با افغانستان و عراق تحت سلطه یك قدرت استبدادی و شیطانی فاقد توان اعمال حاكمیت بر حق سرنوشت خود هستند و فقط آمریكا با جنگ می‌‌تواند آنان را آزاد سازد</div><div align="right"><br />اگر ما مطمئن بودیم كه حكومت یكدست سیاست عاقلانه‌ای را دنبال خواهد كرد، نه تنها انتقاد نمی‌كردیم، بلكه حمایت از عملكرد آنان را موجه ارزیابی می‌كردیم ولی در حالی كه مشاهده می‌كنیم اقتدارگراها در چند ماه گذشته نه فقط به سمت حل مساله پیش نرفته‌اند بلكه جبهه‌های جدیدی علیه جمهوری اسلامی گشوده‌اند و هنوز هم به آن اصرار دارند، معتقدیم سكوت منتقدان موجب تأیید این روش‌ها می‌شود و اقتداگراها را در پیمودن راه اشتباه خود راسخ می‌كند. واشنگتن نیز با این توجیه كه اصلاحات داخلی منتفی است- همچنانكه در افغانستان و عراق بود- می‌تواند زمینه را برای مواجهه حاد با میهن و مردم فراهم كند. پس اتخاذ مواضع اصلاح‌طلبان می‌تواند تغییر دهنده مشی‌ غلط طرفین و بر هم زننده بازی باخت- باخت باشد، گرچه ممكن است هزینه سنگینی به سیاست‌ورزان صلح دوست تحمیل كند. در واقع ما فقط در درون حكومت مسئولیت نداریم. در جامعه مدنی نیز مسئولیم و به لحاظ اخلاقی نمی‌توانیم شاهد باشیم كه كشور به لبه پرتگاه نزدیك می‌شود، ولی به علت آنكه ممكن است سیبل خوبی برای اقتدارگراها شویم و مصالحه احتمالی به نام ما تمام خواهد شد، سكوت كنیم. تنزه‌طلبی اشخاص و احزاب هم در درون حكومت غیراخلاقی است و هم در درون جامعه مدنی. باید از مبهم سخن گفتن در آنچه به سرنوشت امروز و فردای ملت و كشور مؤثر است دوری گزید. باید مسئولیت پذیرفت و با صدای رسا مواضع خود را بیان كرد</div><div align="right"><br />بعضی اقتدارگراها اتخاذ مواضع علیه سیاست‌های رسمی حكومت یكدست و یكه‌سالار را هم نوایی با دشمن می‌دانند و آن را موجب تضعیف مواضع مذاكره كنندگان می‌خوانند. پاسخ ما این است كه اولاً چطور وقتی دبیر كنونی شورایعالی امنیت ملی عملكرد قبلی مسئولان پرونده هسته‌ای را "دادن دُر غلطان و گرفتن آب نبات" می‌خواند و انتقادات خود را به سود كشور ارزیابی می‌كرد، كسی معترض نمی‌شد؟ ثانیا طبع یك سیستم دموكراتیك وجود افكار متفاوت و امكان بیان آزاد آنهاست. همین مساله امنیت و ثبات نظام سیاسی را تضمین می‌كند. كما اینكه در درون آمریكا نیز دیدگاه‌های متفاوتی در این مورد مطرح می‌شود و امكان اتخاذ راه حل مناسب را بیش از پیش برای كاخ سفید فراهم می‌كند. بیان دیدگاه‌های اصلاح‌طلبانه و صلح‌دوستانه اقتدارگراها را مجبور می‌كند با دقت و احتیاط به مراتب بیشتری تصمیم بگیرند و عمل كنند. ثالثا و مهم‌تر آنكه مواضع اصلاح‌طلبان در جهت رفع یا كاهش سوء تفاهم‌ها، اختلافات و تضاد منافع و تاكید بر اشتراكات طرفین ماجراست. این مواضع كمك كار حكومت در جهت حل بحران است. مگر آنكه قصد اقتدارگراها چیز دیگری باشد. در این حالت معلوم است كه هر توصیه خردمندانه‌ای با شدیدترین سركوب‌ها مواجه خواهد شد، زیرا كه قرار نیست مساله عاقلانه و به سود طرفین حل شود. در آن صورت اعلان مواضع اصلاح‌طلبان و سركوب احتمالی افشاگر سیاست‌های غلط اقتدارگراها خواهد شد</div><div align="right"><br />ما نمی‌پرسیم كه آیا سیاست‌های كنونی "ملی" اتخاذ شده است یا خیر؟ ولی تاكید می‌كنیم روش كنونی به سود "ملت" نیست و باید تغییر كند و در صورت تغییر نه فقط انتقاد نمی‌كنیم، بلكه از هر تغییر مشی به سود مردم علناً و رسماً حمایت خواهیم كرد، اگر این سیاست‌ها توسط اقتدارگراها اتخاذ شود.در خاتمه یادآوری می‌كنیم همین مواضع صلح‌طلبانه تاكنون آثار مثبتی بر جا گذاشته و حكومت یكدست را مجبور كرده است با احتیاط بیشتری حركت كند و متوجه باشد كه سرانجام باید پاسخگوی عملكرد خود باشد و در نتیجه از ماجراجویی و یك‌جانبه نگری برحذر كند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114609928097262121?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146075532667154562006-04-26T11:02:00.000-07:002006-04-26T11:20:27.883-07:00<div align="right">مزدک لیما کشی با درج مقاله مفصلی در سایت صلح کوشیده است دیدگاه هواداران صلح را جمع بندی کند. وی می نویسد</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">هدف من در اين نوشته اين است که در شرايط خطير کنونی کشورمان نيروهای هوادار صلح بتوانند با يک پلاتفرم مستقل پا به ميدان گذاشته و با ايجاد سازمان های مستقل هواداران صلح در جلوگيری از جنگ و ساختن جامعه ای که بتواند صلحی پايدار را برای مردم ميهن مان فراهم سازد بکوشند</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">مشروح این دیدگاه را در سایت صلح بخوانید</div><div align="right"><a href="http://www.solh.nu/">http://www.solh.nu/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114607553266715456?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1146074506384135812006-04-26T11:00:00.000-07:002006-04-26T17:59:10.486-07:00انجمن بين المللی حقوقدانان دموکرات، مخالفت خود را با هرگونه تلاش يا تهديد در بکارگيری نيروی نظامی برای حل آنچه "بحران اتمی ايران" ناميده می شود، اعلام کرده است<br /><br />مشروح خبر را در سایت فارسی بی بی سی بخوانید<br /><a href="http://www.bbc.co.uk/">http://www.bbc.co.uk/</a><br />persian/iran/story/2006/04/060426_waa_mj_democratlaw.shtml<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114607450638413581?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145948030723761062006-04-24T23:52:00.000-07:002006-04-24T23:53:50.736-07:00The launching of an outright war using nuclear warheads against Iran is now in the final planning stages. <br />Coalition partners, which include the US, Israel and Turkey are in "an advanced stage of readiness".<br />Various military exercises have been conducted, starting in early 2005. In turn, the Iranian Armed Forces have also conducted large scale military maneuvers in the Persian Gulf in December in anticipation of a US sponsored attack.<br />Since early 2005, there has been intense shuttle diplomacy between Washington, Tel Aviv, Ankara and NATO headquarters in Brussels.<br />In recent developments, CIA Director Porter Goss on a mission to Ankara, requested Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan "to provide political and logistic support for air strikes against Iranian nuclear and military targets." Goss reportedly asked " for special cooperation from Turkish intelligence to help prepare and monitor the operation." (DDP, 30 December 2005).<br /><br /><br />مشروح این ماجرا را در این لینک پی<br />گیری کنید<br /><br /><a href="http://www.globalresearch.ca/index.php?context=viewArticle&code=+CH20060103&amp;articleId=1714">http://www.globalresearch.ca/index.php?context=viewArticle&code=+CH20060103&amp;articleId=1714</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114594803072376106?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145905943984097522006-04-24T11:50:00.000-07:002006-04-24T22:51:11.446-07:00<div align="right"><br /><br /><br />رسول آذرنوش معتقد است جمهوری اسلامی با توجه به بن‌بست آمريکا در عراق، مي‌خواهد هرچه سريعتر به هدفهاي برنامه هسته‌اي خود دست‌يافته و موجوديت و موقعيت خود را با دستيابي به سلاح هسته اي در منطقه تثبيت نماید. بنظر نویسنده مقاله امریکا میخواهد </div><div align="right">با همراه ساختن اروپا راه تهاجم به ایران را هموار کند . بنظر نویسنده برای بازداشتن جمهوری اسلامی از دستیابی به سلاح هسته ای راه حلی غیر از جنگ هم وجود دارد.توجه کنید</div><div align="right"><br />آيا در اين درآميختگي تضاد ها و منافع متفاوت،راهي جز «تهاجم بازدارنده» آمريکا يعني جنگ براي جلوگيري از ظهور پديده بمب اتمي اسلامي وجود ندارد ؟ چرا وجود دارد . حفظ اتحاد جامعه بين المللي و اعمال فشارهاي سياسي و اقتصادي .اين همان چيزييست که جمهوري اسلا مي بيش از همه از ان بيمناک است.اگر يکبار خميني با ناکام شدن در فتح کربلا مجبور به نوشيدن جام زهر شد، خامنه اي هم اينبار اگر در برابر سمبه پرزور اراده بين المللي قرار بگيرد ، راهي جز تقليد از بنيانگذار جمهوري اسلامي در برابر خود نخواهد يافت<br /><br />راه جلوگیری از جنگ و ویرانی کشورچیست ؟نویسنده راه حل را چنین بیان می کند<br /><br />پيش از هر چيز بايد سکوت حاکم را شکست. افکار عمومي را خواه در داخل و خواه در خارج به واقعيت اين خطر آگاه و حساس کرد. ميتوان اقدامات اعتراضي و يک کار زار واقعي در اين زمينه بر پا کرد. در خارج، افکار عمومي بسرعت نسبت به فعاليتهاي ضد جنگ واکنش مثبت نشان ميدهد. نبايد فراموش کرد که در جريان حمله به عراق، جهان شاهد تظاهرات چند مليوني مردم عليه مليتاريسم آمريکا بود. مسلما بيداري بموقع جنبش ضد جنگ، نقش بازدارنده مهمي در جلو گيري از وقوع فاجعه جنگ در ايران ايفا خواهد کرد<br />اين يک وظيفه سياسي، و نه حتي وظيفه سياسي که بالاتر از آن، يک وظيفه مدني هر ايراني علاقه&shy;مند به آينده کشور و بهروزي مردم است که سياست تحريک آميز و جنگ افروزانه رژيم جمهوري اسلامي را بهر شکل ممکن افشا کند، که فرياد اعتراض خود را عليه تهديد اتمي، که جز تهديد حق حيات مردم توسط قدرت هاي جهاني نيست، بلند کند.<br /><br />مهمترين و عاجل ترين وظيفه ما در شرايط کنوني همين است. ما نبايد صرفا به تجزيه و تحليل بحران، موضع گيري سياسي، صدور قطعنامه و يا برپائي جلسات عمومي مباحثه در باره آن اکتفا بايد در همه کشور ها و هر جا که امکان داشته باشيم، تمام توان خود را براي کمک بشکل گيري کميته هاي اقدام عليه جنگ، متشکل از همه هموطنان مبارز صرفنظر از مواضع سياسي و وابستگي هاي تشکيلاتي شان بکار گيريم<br />ما با متحدشدن با ساير نيرو هاي دموکرات اپوزيسيون، و استفاده از اهرم همکاري با نيروهاي ترقي خواه و صلح دوست جهان، ميتوانيم و بايد نقش موثري در برانگيختن و پيشبرد بموقع جنبش ضد جنگ براي خروج از بحران هسته اي ايران داشته باشیم<br /><br />متن کامل مقاله را در این لینک می توانید بخوانید</div><div align="right"><a href="http://asre-nou.net/1385/ordibehesht/4/m-rasoul.html">http://asre-nou.net/1385/ordibehesht/4/m-rasoul.html</a></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114590594398409752?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145904352802595352006-04-24T11:38:00.000-07:002006-04-24T22:52:59.503-07:00<div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br />بنظر محسن رضایی مقاومت در موضوع پرونده ای اتفاقا بهترین موضوع برای مقاومت در برابر امریکا است و اگر در این مورد کوتاهی شود در سایر موارد هم مجبورند کوتاه بیایند</div><div align="right"> </div><div align="right"></div><div align="right">نقل از سایت بازتاب<br />دبير مجمع تشخيص مصلحت توضيح داد: كساني كه امروز در پوشش برخي گروه‌ها و جريان‌هاي سياسي، از ضرورت عقب‌نشيني در پرونده هسته‌اي و چشم‌پوشي از فناوري صلح‌آميز اتمي سخن مي‌گويند، بايد بدانند در صورت تسليم شدن ايران در اين پرونده، نه تنها بحران و چالش عليه جمهوري اسلامي پايان نمي‌يابد، بلكه غرب، عقب‌نشيني را به منزله نقطه ضعف كشور تلقي كرده و فشارهاي خود را تشديد خواهد كرد.رضايي ادامه داد: هم‌اكنون چهار موضوع ديگر علاوه بر پرونده هسته‌اي در دستور كار آمريكا، صهيونيسم و غرب در چالش با ايران قرار دارد كه حتي اگر آنان در پرونده هسته‌اي به همه خواسته‌هاي خود ـ كه منع دسترسي جمهوري اسلامي به چرخه صلح‌آميز سوخت هسته‌اي است ـ برسند، بلافاصله موضوعات ديگر را در دستور كار خود قرار مي‌دهند.دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام، تروريسم، حقوق بشر، دمكراسي و سلاح‌هاي كشتارجمعي را از موضوعاتي دانست كه محورهاي بعدي چالش ايران و آمريكا را تشكيل مي‌دهند. وي همچنين افزود: به نظر ما، در ميان اين موضوعات، اتفاقا پرونده هسته‌اي بهترين موضوع براي ايستادگي است.وي ادامه داد: كساني كه عقب‌نشيني در پرونده هسته‌اي را توصيه مي‌كنند، آيا در آينده نيز بر پذيرش خواسته‌هاي غرب در اين موضوعات، پافشاري خواهند كرد؟<br />دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام ادامه داد: مدافعان تسليم، بايد پاسخ دهند كه آيا تن دادن به اين درخواست‌ها ـ كه عملا از اصول نظام چيزي باقي نمي‌گذارد ـ ممكن است؟ يا اگر قرار است، به اين درخواست‌ها تن ندهيم و در برابر فشارها مقاومت كنيم، چرا اين راه را در موضوع پرونده هسته‌اي ـ كه ايران از بهترين زمينه و بيشترين اهرم‌ها براي ايستادگي برخوردار است ـ انتخاب نكنيم؟<br /><br />رضايي افزود: در پرونده هسته‌اي به دليل آن‌كه اين موضوع، پديده‌اي جهاني و خواست بيش از 170 كشور جهان كه به فناوري صلح‌‌آميز هسته‌اي دست نيافته‌اند، است، ما از حمايت بين‌المللي به مراتب بيشتري نسبت به ديگر موضوعات برخورداريم؛ علاوه بر آن‌كه ميدان چالش در پرونده هسته‌اي، كاملا تعريف شده و در چهارچوب «NPT» و بازرسي‌هاي بين‌المللي است، در حالي كه در ديگر موضوعات مانند تروريسم، حقوق بشر يا دمكراسي، ما با شرايط مبهم و يكطرفه‌اي نظير آنچه در پرونده ساختگي سوريه در حال وقوع است، روبه‌رو خواهيم شد.<br /><br />دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام تأكيد كرد: مهم‌تر از عوامل نام‌برده، عزم ملي در پرونده هسته‌اي است و همگرايي اقشار گوناگون و آحاد جامعه در اين موضوع و خواست ملي براي دستيابي به دانش هسته‌اي است كه اين ظرفيت، در هيچ‌يك از چالش‌هاي ديگر به اين اندازه وجود ندارد<br /><br />مشروح نظرات محسن رضایی را در سایت بازتاب بخوانید<br /><a href="http://www.baztab.ir/news/37871.php">http://www.baztab.ir/news/37871.php</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114590435280259535?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145901718274000452006-04-24T10:55:00.000-07:002006-04-24T11:01:58.290-07:00<div align="right">ایرنا:شيرين عبادي برنده جايزه صلح نوبل </div><div align="right">‪ در پاريس طي نشستي با خبرنگاران خارجي در خصوص تهديدات آمريكا</div><div align="right">عليه ايران اعلام كرد: ما اجازه نمي‌دهيم كه حتي پاي يك سرباز آمريكايي به وطنمان باز شود و تا آخرين قطره خون خود را براي دفاع از وطن فدا خواهيم كرد<br /><br />وي كه در روزهاي اخير در مراسمي به‌منظور انتشار كتاب جديد خود به زبان فرانسه در مركز پذيرش خبرنگاران خارجي در پاريس سخن مي‌گفت، با اشاره به وضعيت اسفبار عراق اضافه كرد: "برقراري دمكراسي وظيفه ملتها است و مداخله ديگر كشورها را قبول نمي‌كنيم<br /><br />اين حقوقدان ايراني در پاسخ به سووالي در مورد "هولوكاست" افزود<br />متاسفانه در طول تاريخ مسيحيان به يهوديان ظلم كردند، اما طي اين سال‌ها مسلمانان روابط خوبي با يهوديان داشتند<br /><br />وي افزود: پس از جنگ جهاني دوم بود كه اختلافي ميان يهوديان و مسلمانان پيش آمد، اما اين اختلاف سياسي بود و نه مذهبي<br /><br />برنده جايزه صلح نوبل همچنين گفت: برخورد تمدن‌ها يك دروغ بزرگ است و از اين داستان تنها كساني سود مي‌برند كه به فروش اسلحه مبادرت مي‌ورزند<br /><br />من آينده منطقه خاورميانه را در صورتي كه آمريكا بخواهد اشتباهاتش را تكرار كند، اصلا خوب نمي‌بينم<br /><br />شيرين عبادي در مورد برنامه هسته‌اي ايران و اتهاماتي كه از سوي كشورهاي غربي به ايران وارد مي‌شود، نيز گفت: ايران قصد استفاده صلح آميز از انرژي اتمي را دارد و اين مساله را به جهان ثابت مي‌كند<br /><br />وي افزود: امروز دولت فرانسه داراي بمب اتمي است اما كسي به آن اعتراض نمي‌كند<br /><br />وي با بيان اينكه بنابر اين برقراري دمكراسي بهترين راه جلب اعتماد جامعه بين‌المللي است، افزود: راه برقراري دمكراسي نيز در آرامش است<br /><br />وي در مورد رفتار دوگانه غرب در برخورد با پرونده هسته‌اي ايران نيز گفت: متاسفانه غرب هميشه رفتاري دوگانه دارد. به عنوان مثال عربستان يا پاكستان دوست صميمي آمريكا مي‌باشند و طالبان با حمايت آنها و آمريكا به قدرت رسيد، اما اكنون آمريكا به بهانه برقراري دمكراسي به عراق حمله مي كند. اين همان سياست يك بام و دو هوا است<br /><br />عبادي افزود: اين مساله در تمام زمينه‌ها مشاهده مي‌شود. از اين رو براي اين كه در جهاني بهتر بسر ببريم، بايد همگي به قواعد بين‌المللي گردن نهيم<br /><br />ود در پاسخ به اين سووال كه آيا شيعه با حقوق بشر و دمكراسي آشتي پذير است، گفت: شيعه مي‌تواند كاملا با حقوق بشر و دمكراسي تطابق داشته باشد<br /><br />يك خبرنگاري الجزايري در اين نشست با بيان اين مطلب كه "اگر من ايراني بودم، به ايراني بودن خود افتخار مي‌كردم" به طرح اين سووال پرداخت كه در زمان حمله به عراق آمريكا با بسيج طيف‌هاي مختلف كوشيد فضاي رواني را براي حمله به اين كشور فراهم آورد، آيا شما فكر نمي‌كنيد به نوعي در جريان طيف مشابهي كه از سوي آمريكا براي حمله به ايران در حال شكل‌گيري است، قرار داريد<br /><br />عبادي در پاسخ به اين سووال گفت: من هم به ايراني بودن خود افتخار مي كنم. من اگر انتقادي مي‌كنم در جهت دلسوزي و بهتر شدن اوضاع است. اما به اعتقاد من تخطي يك كشور از مقررات، جوازي براي خطاها و اشتباهات ديگر كشورها نيست<br /><br />وي تاكيد كرد، هيچ كشوري به بمب اتمي نياز ندارد. نه آمريكا و نه اسراييل </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114590171827400045?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145900464875399162006-04-24T10:38:00.000-07:002006-04-24T10:41:59.100-07:00<div align="right"><br />قمار با اتم<br />نقل از سایت ایران امروز<br />يكشنبه ۳ ارديبهشت ۱۳۸۵ - شرايطی كه برای اتمی شدن بايد وجود داشته باشد در ايران كنونی، يعنی در يك ” الايران الاسلاميه“ وجود ندارد. - ايران اتمی نمی‌تواند و مجاز نيست كه يك ايران ايدئولوژيك و اعتقاد گرا باشد. و گرنه گروه اعتقادی حاكم است كه بيش از خود ايران از اتمی شدن بهره‌مند می‌شود. - اتم نبايد وسيله سركوب سياسی و گسترش اختناق مذهبی باشد. حاكميت اسلامی سياست سركوب را به كمك منحرف كردن غرور ملی پيش می‌برد، و از سوی ديگر چون نيروهای ملی به دليل سركوب سياسی حضور گسترده ندارند، غرور ملی را به راحتی منحرف می‌كند. - ايران اتمی مجاز نيست كه يك جامعه‌ی ضد اسرائيلی باشد. ضديت با اسرائيل غالبا با ضد يهودی بودن در هم می‌آميزد. ملت يهود هدف قهر ضد انسانی فاشيسم بوده است. اسلام گرايان افراطی نيز با تكذيب جنايات فاشيسم نسبت به يهوديان قبح اين جنايات را از بين می‌برند. [١] انتقاد به تجاوز های نظامی گرايان اسرائيل در فلسطين، نه تنها با سياست هومانيستیِ دوستی با يهوديان و همدردی با مظلوميت آنان در برابر تجاوزات فاشيستی مغاير نيست، بلكه حتا جزئی از آن است. و اين سياست كه در كمك به جنبش ملی در فلسطين، و نه گروههای بنيادگرا، خود را نشان می‌دهد، به پرستيژ سياسی ملت ايران در هر دو كشور و جهان می‌افزايد. در موقعيت كنونی برعكس، اتمی شدن ايران ابزاری برای كسب مشروعيت سياسی بنياد گرايان است. اتمی شدن ايران اگر با بيگانه ستيزی و غرب ستيزی همراه شود، خطر يك جنگ اتمی محدود را جدی‌تر می‌كند. به اين مسئله حاكميت دينی بی‌اعتناست. خسارات حمله‌ی اتمی به ايران، به گمان حاكميت دينی، در برابر حفظ قدرت و حفظ اصول بنياد گرايانه فرعی است. بازيگرانی كودن و نادان در پهنه‌ی ديپلماسی، و هوشمند در سركوب سياسی، به قماری وارد شده‌اند با اين حسابگری كه پی آمد آن از دو حال خارج نخواهد بود و در هردو حال برد از آن آنان خواهد شد: حالت اول اين كه آمريكا زير فشار مشكلات نمی‌تواند وارد جنگ شود. جمهوری اسلامی روی اين فرض سرمايه گذاری سنگينی كرده است تا قهرمان ميدانِ خالی از حريف گردد و سپس روند سركوب اپوزيسيون را تشديد كند. حالت دوم اين كه آمريكا به حمله‌ی محدود اتمی مبادرت می‌كند. در اين حالت حاكميت دينی اميدوار است پشتيبانی مردم و حتا شمار گسترده‌ای از اپوزيسيونی را كه غرق تصورات ضد امپرياليستی است، و يا آنان را كه زير تاثير غرورِ ملی كاذب- توهم ملی- هستند، بدست آورد. در اين ميان هرچه بر سر مردم بی پناه بيايد، چه غم؟! تقصير آمريكا خواهد بود، پس می‌تواند به عنوان غذای تبليغات بعدی مورد بهره برداری قرار بگيرد و در دور باطل احساسات ضد آمريكائی، غرور ملی را تحريف كند و مشروع نبودن رژيم را بپوشاند. اين كه گروه حاكم نمی‌تواند بفهمد حكومت های شبه صدامی آينده ندارند، از كودنی و جهالت اوست. هوشمندی‌اش اما اين است كه سياست‌های ظريف و خشنِ سركوب را ماهرانه به هم می‌آميزد: جنايت بزرگ كشتار هزاران زندانی سياسی را به دستور آيت‌الله خمينی و همكاری روحانيان حاكم مرتكب می‌شود ولی آن را با مهارت، يعنی با برخی آوانس‌های ضدانگيزه‌ای، از خاطره‌های مردم پس می‌زند. چون هم اپوزيسيون ضد امپرياليستِ خود را می‌شناسد، كه دشمنِ دشمن‌اش است، و هم اپوزيسيون بی‌ابتكار درون مرز را، كه جرات اظهار نظر به موقع را ندارد. چون خود نيز پای در بند اعتقاد گرائی است. اپوزيسيونی كه بايد با اتمی شدن ماجراجويانه و خطرآفرين به صدای بلند نه بگويد. با سياست ضد اسرائيلی و تحريك بنياد گرايان در فلسطين، و تضعيف جنبش ملی در آن سرزمين، و ترويج خشونت و صدور اعتقاد به منطقه مخالفت كند و تحريف غرور ملی را، كه نتيجه‌ی گزير ناپذير سياست سركوب سياسی است، رد كند. بدون اين كه از احساسات كاذب، كه چون كانال ديگری برای تجلی غرور ملی خود ندارد، جذب سياست ماجراجويانه‌ی اتمی می‌شود، بهراسد. يك دولت ملی ايرانی- چونان نيرومندترين دموكراسی در منطقه- در تل آويو سفارت خواهد داشت. و بيش از هر كشوری می‌تواند اسرائيل را برای استقرار صلح زير فشار قرار دهد. در چارچوب يك ديپلماسی مدرن توسط يك دولت ملی، حتا با اتمی شدن ايران، مردم ايران در معرض يك حمله‌ی اتمی قرار نخواهند گرفت. پس مسئوليت رخداد احتمالیِ يك ضايعه‌ی ملی بعهده‌ی جمهوری اسلامی و سياست ايدئولوژيك اتمی اوست </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114590046487539916?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145885466695478272006-04-24T06:25:00.000-07:002006-04-24T06:31:06.713-07:00<div align="right"> </div><div align="right">اتحاد جمهوری خواهان راه حل را تشکیل جبهه ملی ضد استبدادی میداند</div><div align="right">نقل از سایت جمهوری</div><div align="right"> </div><div align="right">منافع و امنیت ملی در خطر است<br />شانزده مارس<br />هموطنان عزيز!با ارجاع پرونده اتمی جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل، منافع و امنیت ملی کشور ما در معرض خطراتی جدی قرار گرفته است. فرصت ها برای حل بحران هسته ای از طرق دیپلماتیک هر چه محدود تر شده و طرح ها و تصميمات جامعه بين المللی بويژه ايالات متحده آمريکا و اروپا برای اعمال فشار بر ايران وزن هرچه بيشتری می يابد. احتمال حمله نظامی نيز می تواند هر زمان به خطری واقعی تبديل شود.در داخل کشور نیز وضع بهتر از صحنه بین المللی نیست. همزمان با تشدید بحران اتمی، یورش های سازمان یافته به جنبش های اجتماعی، نهادهای مدنی و سازمان های غیر دولتی شدت یافته، فعالان جنبش های اجتماعی تحت پیگرد قرار گرفته و گروه های فشار صحنه گردان کشور شده اند. حمله به تجمعات کارگران، زنان، دانشجویان و آتش زدن پرچم و اشغال سفارتخانه های کشورهای دیگر دوباره در دستور روز قرار گرفته است.بی تردید وضعيت تاسف بار کنونی پی آمد سياست های ضد ملی و ماجراجويانه ای است که مسئولان طراز اول حکومت تا کنون دنبال کرده اند. اما سیاست ها و اظهارات تنش زای دولت احمدی نژاد بر شدت این بحران بیش از پیش افزوده است. دولتی که شش ماه پيش با ادعای مهرورزی و عدالت گستری بر سر کار آمد، تا کنون ارمغانی جز انزوای بین المللی بیشتر، تشديد اختناق و سرکوب، گسترش بحران اقتصادی و فقر و بيکاری دامنه دار تر نداشته است<br />۱- ضرورت اقدامات عاجل برای رفع بحران هسته ایتشدید هر چه بیشتر بحران هسته ای حاصل عدم اعتماد جامعه بين المللی به زمامداران جمهوری اسلامی، نتیجه پنهان کاری های آن ها در طول دو دهه اخير و بالاخره ثمره تحريکات جديد در سياست خارجی است. این بحران اکنون از يکسو وسیله ای برای تشديد اختناق در داخل کشور شده و از سوی ديگر مسئله نقض فاحش حقوق بشر و دمکراسی توسط حکومت را از دستور مقدم نگرانی های جامعه جهانی خارج ساخته است. تصمیم گیران جمهوری اسلامی با سیاست های بحران زای خود کشور ما را در معرض تحریم های اقتصادی و حتی حملات نظامی قرار داده و همچنان بر ادامه این سیاست ها اصرار دارند. تشدید بحران هسته ای تاکنون نیز لطمات زیادی بر اقتصاد کشور زده است و با اعمال هر گونه تحریمی بحران اقتصادی کشور ویرانگرتر شده و شرائط زندگی را برای اکثریت مردم ایران طاقت فرساتر خواهد کرد. هم چنین هر گونه اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی، علاوه بر تاثیرات مخرب آن در زندگی مردم، با تحمیل فضای جنگی بر کشور، به توجیهی برای سرکوب باز هم بیشتر جنبش دمکراسی تبدیل خواهد گشت.ما معتقدیم که موثرترين راه پايان دادن به بحران هسته ای، تمرکز همه فشارهای داخلی و خارجی برای وادار کردن هيات حاکمه به شفاف سازی کامل اين پروژه و پذيرش پيشنهادات آژانس بين المللی انرژی اتمی، رعایت حقوق بشر، بازگشائی فضای سياسی، برسمیت شناختن آزادی ها و حقوق اساسی مردم، ایجاد امکان نظارت مردم و نيروهای دمکرات و آزاديخواه بر همه وجوه زندگی سياسی در کشور است.گام مهم دیگر برای رفع بحران هسته ای تغییر اساسی در سیاست خارجی کشور است. ما بر ضرورت پايان دادن به سياست خارجی مبتنی بر تقابل و خصومت با دیگر کشورها و ملل جهان که از بدو تشکیل حکومت جمهوری اسلامی تا کنون ادامه داشته و لطمات جبران ناپذیری بر منافع ملی ما وارد ساخته، تاکيد داريم و اين سياست ها را سرمنشا اصلی انزوای جهانی طولانی و گسترش بی اعتمادی بين المللی نسبت به ايران می دانیم. منافع ملی ما ایجاب می کند که کشور ما مناسبات عادی بر اساس منافع متقابل با همه کشورها و از جمله با ایالات متحده آمریکا داشته باشد و در منطقه خاورمیانه فعالانه از روند صلح فلسطين و اسرائيل بر اساس همزيستی دو دولت مستقل دفاع نماید و مناسبات مبتنی بر حسن همجواری با همه همسايگان برقرار نماید<br />۲- بی کفايتی و عدم صلاحيت دولت احمدی نژاد دولت احمدی نژاد از درون جریان هشت سال مقابله با اصلاح طلبان، کشتار مخالفان سیاسی، نویسندگان و دگراندیشان، سرکوب دانشجویان، توقیف مطبوعات و بازداشتگاه های اختصاصی سر برآورده است. این دولت از طریق یک برنامه ريزی قبلی و با استفاده گسترده از امکانات حکومتی، از شورای نگهبان تا بسیج سپاه پاسداران، نهاد رياست جمهوری را به تصرف درآورده و ساخته و پرداخته دفتر خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی و فرماندهان سپاه پاسداران و ابزار اعمال نفوذ آن ها در جامعه و فاقد توانائی برای اداره امور کشور است.این گروه بندی طی سال های مقابله با جریان اصلاح طلب در حکومت و نبود اراده سیاسی لازم برای سازماندهی مقاومت در برابر تعرضات آن، امکانات اطلاع رسانی در جامعه را تعطیل و یا در انحصار کامل خود درآورده بود و با محدود کردن آزادی بیان، مطبوعات و احزاب، حتی احزاب دارای اکثریت در مجلس ششم، راه موفقیت برنامه ریزی شده خودرا هموار کرده بود. نتيجه تسخير نهاد ریاست جمهوری به دست واپس گراترين گروه بندی قدرت در درون نظام، انسداد سياسی بازهم بيشتر در داخل و تنش افزائی و سوق دادن سياست خارجی تا اتخاذ تصميمات حاد بين المللی عليه ايران بوده است.جریان راست افراطی تلاش می کند همه نیروهای مخالف خود را از صحنه سیاسی کشور حذف کند. از اصلاح طلبان درون نظام تا نیروهای سیاسی سکولار، از فعالین جنبش زنان و دیگر جنبش های اجتماعی و نهاد های مدنی تا اصحاب مطبوعات و نشر کتاب، از فعالان جنبش دانشجوئی تا کارگران و کارمندانی که بخاطر خواست اضافه حقوق، بازداشت و به عنوان «ضد انقلاب» تحویل دادگاه انقلاب می شوند، از نویسندگان و اندیشمندان کشور که هر روز بیشتر از پیش عرصه بر آن ها تنگ تر می شود تا خانواده های زندانیان سیاسی و مطبوعاتی، در معرض تعدی و تعرض سازمانیافته آن قرار دارند.دولت احمدی نژاد با پرچم مبارزه با فساد و بردن پول نفت بر سر سفره فقرا به میدان آمده است، اما از روزی که قدرت را در دست گرفته، با سیاست های ماجراجویانه و بحران آفرین خود دامنه فقر، گرانی و بیکاری را افزایش داده، مبارزه با فساد اقتصادی را به فراموشی سپرده و پرچم پروژه اتمی و تقابل با جامعه بین المللی را برافراشته است. این دولت تنش در مناسبات خارجی را تشدید کرده، امنیت و حق حاکمیت مردم ایران را به بازی گرفته و </div><div align="right">«غنی سازی اورانیوم» را جانشین وعده های عوامفریبانه اقتصادی نموده است<br />۳- ما به یک اراده ملی نیازمندیم کشور ما برای جلوگیری از وخامت هر چه بیشتر اوضاع سیاسی و اقتصادی و حل بحران در مناسبات خارجی نیازمند اراده و عزمی جمعی در سطح ملی است. در هر کشور دمکراتیکی نماینده این عزم ملی، دولت مورد اعتماد اکثریت مردم آن کشور است. اما دولت کنونی ايران نه به منافع ملی می اندیشد، و نه سیاست متناسب با منافع مردم و کشور اتخاذ می کند. بلکه برعکس، این دولت با برنامه مقابله با تحول خواهی مردم، حفظ امتیازات گروهبندی های فاسد در قدرت، و از بین بردن و زدودن آثار تغییرات محدودی بر سر کار آمده که در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی در عرصه سیاست های داخلی و خارجی ایجاد شده است.تنها راه متوقف کردن پیشروی این جریان، سازماندهی مقاومت گسترده و همگانی در تمامی پهنه های زندگی اجتماعی است. مقابله با سانسور و سرکوب مطبوعات و تحمیل آزادی مطبوعات و نشر کتاب، مقابله با حذف تشکل های سیاسی و صنفی، کانون ها و انجمن های متعلق به گروه های اجتماعی مختلف و تثبیت حق تشکل و تحزب ... عرصه های مهم این مقاومت هستند.اتحاد جمهوری خواهان ايران بر ضرورت گسترش مقاومت مدنی و محاصره استبداد حاکم از طريق بسط و تکامل نهاد های مدنی و نضج و سازماندهی جنبش های اجتماعی و ايجاد زمينه های يک جنبش وسيع دمکراتيک تاکید می کند.زنان، جوانان ، دانشجويان، و فعالان سياسی، فرهنگی و مدنی ايران! احزاب، سازمان ها، انجمن ها، و نهاد های آزاديخواه و دمکرات در داخل و خارج از کشور!اتحاد جمهوريخواهان ايران با ارجگذاری بر فعالیت مبارزاتی تک تک شما و با احترام کامل به موجوديت و فعاليت مستقل همه تشکل ها در گستره های گوناگون، از شما دعوت می کند، برای نجات ايران از بحران های مستمر سياسی و فروپاشی اقتصادی و اجتماعی، برای ايجاد زمينه ها و امکانات گذار به دمکراسی، برای وادار کردن جمهوری اسلامی به عقب نشینی، خواستار آن شویم که</div><div align="right"><br />• به سیاست خارجی ایدئولوژیک و تنش زا در عرصه بین المللی پایان داده شود. اصل دوستی با تمام ملل جهان و تنظیم رابطه با آن ها بر اساس منافع ملی کشور پذیرفته شود. • غنی سازی اورانیوم و پروسه های مربوط به آن تا عادی سازی مناسبات با جامعه بین المللی تعلیق گردد.• به سیاست یورش به نهاد های مدنی، بازداشت فعالین جنبش های اجتماعی، سانسور بر مطبوعات و نشرکتاب، پیگرد دگر اندیشان و مخالفان حکومت پایان داده شود.• آزادی مطبوعات، تشکل ها و احزاب به رسمیت شناخته شود.• تبعیض و اعمال خشونت علیه زنان، اقوام و پیروان مذاهب دیگر متوقف گردد.• زندانیان سیاسی و مطبوعاتی آزاد و مجازات اعدام لغو شود.• تشکل های صنفی و نهادهای مدنی موجود مثل کانون نویسندگان ایران و سندیکاهای کارگران برسمیت شناخته شوند.• آزادی انتخابات و حق بلامنازع مردم در تعیین نوع حکومت و پاسخگو بودن دولت در برابر مردم پذیرفته شود و هر گونه اعمال نفوذ بر این رای از طرف صاحبان قدرت و ارگان های نظارتی آن ها منتفی گردد</div><div align="right"><br />روحانيون مخالف استبداد، و روشنفکران دينی!اتحاد جمهوريخواهان ايران، ضمن احترام بر تلاش شما در جهت مقابله با سوء استفاده از دين و باورهای مذهبی مردم در جهت کسب و يا حفظ قدرت سياسی، و نيز کوشش هائی که در جهت رفرم در نگرش های دينی با هدف انطباق آنها با موازين جهان شمول حقوق بشر مرعی می داريد، تاکيد می کند که زمان آن فرا رسيده است تا برای نجات کشور از بحران کنونی، همه ما تلاش های خود را برای شکل گيری يک مقاومت وسیع ملی در برابر استبداد حاکم و برای پايه ريزی يک ساختار سياسی دمکراتيک هماهنگ سازيم.اکنون در مقطع بسيار حساسی قرار داريم که تجديد نظر قطعی در برخی ديدگاه ها و مصلحت جوئی ها به سود مصالح ملی فرا رسيده است. تجربه ۸ سال گذشته اثبات کرد که نمی توان هم طالب دمکراسی و حق حاکمیت مردم گشت و هم معتقد به حفظ ساختار مبتنی بر ولايت فقيه بود </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114588546669547827?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145884581871082612006-04-24T06:11:00.000-07:002006-04-24T06:16:21.893-07:00<div align="right">نقل از سایت جمهوری<br /></div><div align="right">بهروز بیات<br /><br />پافشاری بر داشتن حق قانونی برای بر پا کردن چرخه سوخت هسته ای ره به جائی نخواهد برد. برای جلوگیری از بروز جنگی خانمانسوز که بی شبهه فاجعه ای بزرگ برای شهروندان و تهدیدی کلان برای تمامیّت ارضی و کیان ایران می تواند باشد، بایستی موقتأ تا جلب اعتماد جامعۀ جهانی نسبت به نیّات جمهوری اسلامی ايران از براه انداختن چرخه سوخت صرفنظر کرد. بی شبهه اولین و مهمترین اقدام در این سو برقراری روابط دمکراتیک در درون و دراز کردن دست دوستی به سوی بیرون است<br /><br />پاسخ این پرسش "بلی" است با یک " امّا"<br /><br />بلی: زیرا که برابر قرارداد منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای (NPT) کشورهای امضا کننده نه تنها حق دارند بلکه تشجیع به بهره گرفتن از فنآوری هسته ای برای مقاصد گوناگون صلح آمیز از جمله تهیه انرژی نیز می شوند. این حق البته مانند همۀ حق های دیگر مقیّد به شرط هايی است که در این مورد ویژه همانا " صلح آمیز" بودن است. اکنون غرب جمهوری اسلامی ایران را متهم به شکستن این بخش از قرارداد می کند با این ادعا که ج ا ا بمدت 18 سال با مخفی کردن فعالیت های هسته ای خود عملأ نشان داده است که مقاصدی مغایر با NPT را دنبال کرده است. البته غرب تاکنون موفق به ارائه دلائل به اصطلاح "دادگاه پسند" در این مورد نشده است و اتهام را صرفأ بر مبنای قرائن وحدسیات بیان می کند. البته این اصل حقوقی نیز از بدیهیات است که صرف قصد جرم، ارتکاب جرم نیست. وانگهی نظر به تحریم عملی ای که از جانب ایالات متحده امریکا نسبت به ج اا بویژه در مورد همۀ ابزار و مصالحی که به نوعی ارتباط با فنآوری هسته ای دارند، اعمال شده است، ج ا ا می توانست به مثابه توجیهی برای پنهانکاری خود قلمداد کند<br /><br />امّا: این نیز از بدیهیات است که مواد قوانین مدوّن چه در سطح ملی و چه در مقیاس بین المللی مجرّد اند وخود بخود اعمال و اجراء نمی شوند. اعمال و اجرایشان در داخل بستری تاریخی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و در درون توازن نیروهای اجتماعی مشخص (ملی یا جهانی) به واقعیت می پیوندد. یا به عبارت دیگر حق مجردِ تعبیه شده در متن قانون به میانجی شرایط جانبی موجود تفسیر، مشخص و اعمال می شود. آن چیزی که به کاربستنِ درستِ قانون واجرای عدالت را تضمین میکند وجود کنترل دمکراتیک قدرت است که در چهارچوب ملی از طریق اپوزیسیون وسایر ارگانهای دموکراتیک و در سطح بین المللی از راه اعمال کنترل دیگر دولت ها و جوامع بین المللی صورت میگیرد. مثلأ به زندان افکندن اکبر گنجی به خاطر شرکت در کنفرانسی علنی در برلین از هیچیک از متون قوانین ج ا ا قابل اشتقاق نیست و یا نداشتن اجازه انتشار یک روزنامه از جانب جبهه مشارکت به عنوان بزرگترین فراکسیون مجلس ششم از متن قوانین مدون ج ا ا قابل استنتاج نیست. همچنین حمله نظامی ا م ا به عراق با همۀ پیامد های فاجعه انگیزش از طریق حقوق بین الملل قابل توجیه نیست. آنچه که سه اقدام یاد شده راممکن میسازد همانا تفسیری است دل بخواه از قوانین که بر پایۀ موازنه یا به بیان درست تر نبودن موازنه نیروهای اجتماعی و یا بین المللی در غیاب روابط دمکراتیک، حتی تا حد شکستن قوانین جاری، چهر می یابد. طبیعی است که چنین امری در جوامع غیردمکراتیک و تمامیت خواه آسانتر امکان تحقق دارد. لیکن می توان به کرّات نشان داد که در جوامع دمکراتیک نیز بسته به شرایط ذکر شده جانبی تفسیرهائی گوناگون از یک متنِ معیّنِ قانون صورت می گیرد که این در بیشتر شرایط- و نه همیشه- کمک به بقاء متنی ایستا در بستراجتماعی ای پویا می کند و امریست اجتناب ناپذیر<br />با چشم پوشی از اینکه مقاصد واقعی ج ا ا از دنبال کردن پروژه غنی سازی چیست میتوان استنتاج کرد که از جمله نظام جمهوری اسلامی شرایطی را در جهان فراهم کرده است که چنین تفسیری را از NPT علیه ج ا ا مجازمی سازد. این شرایط ناشی میشوند از<br /><br />• نبودن روابط دمکراتیک در ج ا ا همراه با رویگرداندن از رعایت حقوق بشر، اعتماد جهانی را از نظام ج ا ا سلب کرده است زیرا که رفتار دولتی که پایه هایش بر دمکراسی و حقوق بشر پابرجا نباشد قابل محاسبه و پیشبینی نیست<br /><br />• نظام ج ا ا همیشه از بدو تاسیس خودرا مورد دشمنی از سوی بخش های عظیمی از جهان پنداشته است، امری که مشوق دیگر کشورها برای برقراری روابط عادی و دوستانه نیست. ارزیابی دیگران اینست که کشوری که خود را در محاصرۀ دشمن بیانگارد میتواند بدنبال ستیز و انتقام جوئی باشد، پس باید خود را از گزندش مصون نگه داشت. فزون براین، توهین های آشکاری که هرازگاهی از جانب پاره ای از شخصیّت های تراز اول نظام به هرآنچه مسلمان و شیعه نیست ابراز می شود، به ایجاد جوی نامساعد می انجامد که در جای خود قضاوت جهان را نسبت به این کشور تحت تأثیر قرار می دهد<br /><br />• اظهارات عریان سران درجه اول کشور مانند آقای احمدی نژاد که فارغ از همه هنجارهای دیپلماتیک، هستی یکی از اعضاء سازمان ملل را به پاک کردن از پهنه گیتی تهدید می کند، آن فضائی را بوجود می آورند که نفی حقوق ج ا ا را تسهیل می کند، هر چند که این تهدید ها صرفأ لفظی و فارغ از پشتوانۀ عملی باشند و هراندازه که کشور مورد نظر خطا کار باشد. فزون بر این دولت آقای احمدی نژاد بازگشت به سیاست سال های نخستین پس از انقلاب را تجویز می کند. و دنیا فراموش نکرده است که درست در این دوره ج ا ا چندان تعهدی به عرف دیپلماتیک بین المللی نشان نمی داد. بنابراین نحوۀ برخورد بخش عظیمی از جامعۀ جهانی نسبت به ج ا ا قابل پیشبینی است زیرا که در دادگاه های عادی نیز میزان محکومیت متهم پیشینه دار بیش از متهم بی پیشینه است<br /><br />• وجود جهانی عملأ یک قطبی با یکه تازی ایالات متحده آمریکا (ا م آ) و اثراتش بر حقوق بین الملل. متاسفانه همانگونه که ج ا ا در حیطۀ اقتدارش رفتار خود را با شهروندان دگراندیش نه بر مبنای نص قانون خود تدوین کرده سامان می دهد، بلکه بر مبنای تفسیری که بدلخواه و با اتکاء به نیروی قهریه از آن میکند، اکنون ا م آ و هم پیمانانش بعنوان نیروی نظامی و اقتصادی برتر حقوق بین الملل را به سلیقه خود تفسیر می کنند. همانگونه که در ایران به علّت ضعف اپوزیسیون امکان کنترل دمکراتیک حکومت و به کار بردن قرائتی دیگر وجود ندارد، در پهنه گیتی نیز از یکسو بعلّت نبودن تناسب قوا و از سوی دیگر در نتیجه سیاست های نادرست و سوابق حاکمیت ج ا ا امکان تشکیل اپوزیسیونی دمکراتیک از دیگر کشورهای جهان به مثابه وزنه ای برای متعادل کردن سیاست ا م آ وجود ندارد<br /><br />• پافشاری بر روی پاره ای دگم های از پیش تعین شده و برخورد عاطفی به دیگر کشورها بدون توجه به این اصل که روابط کشورها بر مبنای عواطف تعریف و برقرار نمی شوند بلکه بر مبنای منافع و مصالح متقابل. هنگامیکه شرایط دگرگونه شوند باید مصالح و منافع بر مبنای داده های نو برآورد و تعریف شوند<br /><br />• حتی متحدان بالقوۀ ج ا ا مانند چین نیز در مورد مقاصد واقعی ایران تردید دارند و پا فشاری بر برپاکردن چرخه سوخت هسته ای را توجیه ناپذیر و ناهمخوان با منافع ج ا ا می دانند. درتايید این مدعا مراجعه به نوشته پرفسور دینگلی شن Dingli Shen ريیس انستیتوی مطالعات بین المللی در شانگهای(یکی از مراکز تدوین سیاست های راهبردی چین) مندرج در مجله (Washington Quarterly_Spring 2006) با عنوان "ایران عقلانیت چین را در محک می گذارد" می تواند راه گشا باشد. آیشان در مقاله شان گیر کردن چین را بر سر یک دوراهی: پشتیبانی از ج ا ا یا از ا م آ اظهار میدارد: "با توجه به داشتن موهبت های طبیعی چون منابع انرژی فسیلی، ایران میبایستی یکی از معدود کشورهائی باشد که به این زودی ها به دنبال انرژی های آلترناتیونباشد. ... . ایران حق دارد که به پژوهش در دانش و فنآوری هسته ای بپردازد امّا به کاربستن این پژوهش ها برای تولید نیروی هسته ای، در حالیکه در تصاحب منابع ظاهرأ نامحدود سوخت های فسیلی است، بنظر می آید که اعتبار نیاتش را از میان ببرد و این به ویژه هنگامیکه سازمان نگهبان هسته ای جهان را از فعالیّت های هسته ای پشت پردۀ کذشته اش بی اطلاع بگذارد"، و یا در جای دیگری از نوشته خود اظهار میدارد<br />"جنگ پیشگیرانه آمریکا بر ضدعراق شاید توجیهی میبود برای خواست ایران در داشتن نیروی بازدارندۀ هسته ای. با توجه به وجود این مشوق ها (برای مجهز شدن به جنگ افزار هسته ای، نگارنده) و چنانچه واقعیت های بیشتری (در مورد فعالیت های هسته ای ایران، نگارنده) برملا شوند پکن به طور فزاینده ای تمایل خواهد یافت بیگناهی ایران را درموضوع هسته ای مورد تشکیک قرار دهد."<br /><br />• نتیجه گیری: با عطف نظر نسبت به آنچه در بالا یاد شد، پافشاری بر داشتن حق قانونی برای بر پا کردن چرخه سوخت هسته ای ره به جائی نخواهد برد. برای جلوگیری از بروز جنگی خانمانسوز که بی شبهه فاجعه ای بزرگ برای شهروندان و تهدیدی کلان برای تمامیّت ارضی و کیان ایران می تواند باشد، بایستی موقتأ تا جلب اعتماد جامعۀ جهانی نسبت به نیّات ج ا ا از براه انداختن چرخه سوخت صرفنظر کرد. بی شبهه اولین و مهمترین اقدام در این سو برقراری روابط دمکراتیک دردرون و دراز کردن دست دوستی به سوی بیرون است </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114588458187108261?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145836901866585502006-04-23T17:00:00.000-07:002006-04-23T17:03:20.696-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">تا پایان مهلت مقرر شورای امنیت چند روزی بیشتر باقی نمانده است. ماهی پر التهاب و سخت را پشت سر گذاشته ایم و متاسفانه تلاش ها برای متوقف ساختن گام های پر شتاب به سوی فاجعه رودررویی هنوز نتیجه لازم را نداشته و با شتابی دیوانه وار به سوی جنگ پیش می رویم. این یک واقعیت است که سازمان ها، احزاب و شخصیت های سیاسی مردمی هر روز بیشتر به عمق فاجعه پی می برند و در برابر خطر جنگ موضعگیری می کنند، اما تا برپایی یک جنبش فعال و گسترده برای صلح فاصله ی زیادی داریم.<br />در این میان یکی از معضلات بزرگ ما عدم درک استراتژیک بودن مبارزه برای صلح و نه تاکتیکی بودن آن است. به عبارت دیگر بسیاری از مصاحبه ها، مقالات و تحلیل ها حاوی این مضمون است که رودررویی آمریکا با جمهوری اسلامی اگرچه شدت یافته و به خطری جدی برای جنگ مشابه شده، اما مسئله ایست گذرا که در آخرین لحظات هم که شده در مذاکرات پشت پرده حل می شود، چرا که دلیلی برای تبدیل شدن به یک جنگ تمام عیار وجود ندارد. عده ای از تحلیلگران چنان هیجان زده به دنبال کوچکترین فاکت برای تایید این تحلیل خود هستند که انسان شگفت زده می شود. به نظر می رسد آنان از توافق بین نمایندگان جمهوری اسلامی با آمریکا برای توقف روند رودررویی، بیشتر از بروز یک جنگ تمام عیار و حتی محدود وحشت دارند. اما باید دانست که سیاست های جنگ افروزانه مجتمع های صنعتی نظامی که امروز دفتر کار خود را رسما به کاخ سفید انتقال داده اند، یک سیاست تاکتیکی نیست و یک استراتژی بلند مدت در عصر جهانی سازی ست. جنگ سالاران جهانی برای به دام انداختن جمهوری اسلامی سال ها زمینه سازی کرده اند و به جرات می توان گفت در سیر رویدادهای داخلی ایران برای رسیدن به این مقصود نیز تاثیر جدی داشته اند و به همین دلیل نیز از این صید یزرگ براحتی نخواهند گذشت. آمریکا حتی اگر توافقی موقت برای اعلام یک آتش بس در بحران رودررو را بپذیرد، این به معنای رفع خطر جنگ نیست- بگذریم از اینکه فاکت های موجود نشانگر چنین چشم اندازی هم نیست. آنان جنگ می خواهند و باید کشوری را به کام مرگبار آن بکشند و امروز شکاری را یافته اند که خود شاخش را در تور می کشد تا به اصطلاح بساط دام افکنی صهیونیست های بین الملل را برچیند و از نقشه جغرافی جهان پاک کند<br />این وقت خریدن ها، تشکیک ها و مذاکره هاست که تاکتیکی ست و نه جنگ. علل آن هم مشخص است. تدارک لازم برای تجاوز به ایران زمان می برد و متحدین بسیاری را در منطقه و جهان برای تامین نیرو و نیاز های لژستیکی می طلبد و برای این کار مقاومت های بسیاری وجود دارد. به عبارت دیگر دولت نومحافظه کاران در آمریکا در متقاعد کردن مردم آن کشور و جهان برای یک جنگ تمام عیار هنوز ناموفق بوده است و بوش با فشارهای فزاینده ای در این زمینه روبروست که بخش بزرگی از آن حاصل مبارزات جنبش جهانی برای صلح در برابر یورش جنایکارانه آمریکا به افغانستان و عراق است. اگر سیاست جنگ طلبانه ی آمریکا یک استراتژی بلند مدت است، مبارزه برای صلح را نیز نمی توان تاکتیکی موقتی دانست که حتی با آتش بس دو طرف کارش به پایان می رسد. تنها چند روز تا اجلاس بعدی باقی ست و اگر حملات هوایی آمریکا به تاسیسات هسته ای ایران صورت گیرد، کار کنترل بحران وحشتناک سخت تر می شود<br />یکی دیگر از مسائل پیش روی ما باور برخی به سیاست بازداری یورش آمریکا از طریق مقابله نظامی ست. نمایش قدرت جمهوری اسلامی در بکارگیری تکنولژیهای موشکی در مانور خلیج فارس را باید دامن زدن به این دیدگاه ارزیابی نمود. عده ای تصور کرده اند این سلاح ها از چنان توانی برخوردارند که می توانند نقش بازدارنده ای را ایفا کنند. سیاست های فریبکارانه روسیه در تجهیز جمهوری اسلامی به سلاح های مدرن و حمایت های ظاهری از آن هم یکی دیگر از توطئه هایی ست که برای دامن زدن به این جنگ در جریان است. امروز صنایع خصوصی شده ی نظامی روسیه بخشی از صنایع نظامی جهانی را تشکیل می دهد و مافیای نظامی روسیه را نمی توان نیرویی مستقل از روند جهانی سازی دانست. تقسیم بازار فروش سلاح و واگذاری کشور قربانی به بازارهای سلاح روسی نباید باعث گمراهی ما شود. روسیه در این رودررویی ذینفع است و تا هم اکنون نیز میلیاردها دلار سلاح به جمهوری اسلامی فروخته است. این سلاح ها کمکی به صدام نکرد و تنها باعث تشویق عراق و اکنون جمهوری اسلامی به جنگ شده است<br />اگر چه ما شاهد مانور های نظامی آمریکا و به رخ کشیدن سلاح های جدیدش نیستیم. اما به نظر می رسد جهش عظیمی در همین دوسال اخیر در تکنولژی نظامی ارتش آمریکا صورت گرفته باشد. تنها یک مورد که طرح آن در دو سال قبل اعلام شد و احتمالا باید اکنون به مرحله اجرا رسیده باشد، سیستم غیر متمرکز و فراگیر فرماندهی عملیات جنگی ست. در این سیستم واحد های زمینی، هوایی، و دریایی و ماهواره های فیلمبرداری و ... در یک شبکه دیجیتال به یک دیگر وصل اند و هر یک از واحد های جنگی زمینی با یک کامپیوتر آن هم در مرکز درگیری در میدان جنگ، فرماندهی عملیات خود را به عهده دارند. آن ها از طریق ماهواره همه ی اطرافشان را تحت نظر می گیرند و اجرای بمباران یا پرتاب موشک و آتش توپخانه مورد نیازشان از طریق کامپپوتر درخواست و هدایت می شود و نتایج آن نیز مشاهده می گردد. گزارش سیر رویداد های عملیاتی از طریق همه ی واحد ها و بویژه فرماندهی کل، قابل دستیابی است. آن ها با چنین سطحی از تکنولژی ست که وارد جنگ می شوند. به همین دلیل ابلهانه است که تصور کنیم سلاح های به نمایش گذاشته شده ی جمهوری اسلامی با تکنولژی روسی توانایی مقابله با ماشین جنگی مرگبار آمریکا را داشته باشد. تئوری های مبتنی بر مقاومت ارتشی - نظامی تنها یک خودکشی فاجعه بار است که نمی تواند جز نابودی کشور و سرزمین ما و لعن و نفرین ابدی مردم نتیجه ی دیگری را به بار آورد. آنچه امروز برای برخی یک راه حل می نماید قبلا امتحان خود را پس داده است. ارتش عراقی همان ارتشی بود که هشت سال رو در روی جمهوری اسلامی ایستاد و باعث نوشیدن جام زهرش شد، ولی در رودررویی با ماشین جنگی آمریکا و انگلیس ظرف مدت کمتر از یک ماه کاملا متلاشی شد<br />برای ما تنها یک راه باقی ست. ما هیچ چاره ای جز مبارزه ی استراتژیک در زمینه صلح نداریم و باید برای برپایی یک جنبش فراگیر صلح تلاش کنیم. فراموش نکنیم مبارزه برای صلح همچنان مبارزه ای علیه خشونت، علیه سرکوب و علیه اقتدارگرایی ست و با جنبش آزادیخواهانه ی مردم در هم تنیده شده است<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114583690186658550?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145773615499826882006-04-22T23:24:00.000-07:002006-04-22T23:26:55.500-07:00افتخاری بزرگ برای احمدی نژاد و جممهوری اسلامی. حضور در صحنه تی شرت های غربی . بنگرید<br />اینگونه افکار عمومی را برای عادی شدن حمله آماده می کنند<br /><br /><a href="http://www.cafepress.com/wereallgonnadie">http://www.cafepress.com/wereallgonnadie</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114577361549982688?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145773433238253162006-04-22T23:21:00.000-07:002006-04-22T23:23:53.250-07:00نقل از روزآنلاین سوم اردی بهشت هشتادو پنچ<br /><br /><div align="right"><br />تنها دو کشور<br />فرح کريمي<br /><br />خلاصه:<br />مناسبت "عيد پاک" در هفته گذشته، فرصتي بود تا فعالان صلح طلب اروپا، مطابق سنت معمول سالانه، به برگزاري راهپيمايي هاي ضد جنگ بپردازند.<br />---><br />مناسبت "عيد پاک" در هفته گذشته، فرصتي بود تا فعالان صلح طلب اروپا، مطابق سنت معمول سالانه، به برگزاري راهپيمايي هاي ضد جنگ بپردازند.<br />تظاهرات صلح دوستانه امسال در کشورهاي مختلف اروپايي، در کنار اعتراض به جنگ جاري در عراق، مخالفت با عمليات نظامي احتمالي عليه ايران را نيز در بر مي گرفت. در واقع، به موازات بحراني تر شدن رابطه جمهوري اسلامي و غرب بر سر پرونده هسته اي، امکان شروع حملات نظامي عليه ايران بيشتر و بيشتر در کانون توجه افکار عمومي دنيا قرار مي گيرد. نکته تأمل انگيز در اين ميان آن است که محور بحث هاي هواداران صلح در کشورهاي غربي، ديگر از "ميزان احتمال تهاجم به ايران" به "چگونگي جلوگيري از اين تهاجم" در حال تغيير است. به عبارت ديگر، روز به روز بر تعداد کساني که ايران را در آستانه يک تهديد نظامي قريب الوقوع از خارج مي دانند، افزوده مي شود. آنچه به افزايش تعداد چنين افرادي مي انجامد، افزايش بسيار سريع تنش ميان جمهوري اسلامي و جامعه بين المللي، بر اثر سياست ها و موضع گيري هاي دولت ايران است. دولتي که ظهور آن را بايد هديه اي آسماني براي جناح جنگ طلب حکومت آمريکا دانست که سياست ها و سخنان مقابله جويانه آقاي احمدي نژاد را، با دقت هر چه تمام تر به منظورآماده سازي افکار عمومي جهت تهاجم نطامي به ايران مورد استفاده قرار مي دهند.<br />در چنين فضايي، تظاهرات و راهپيمايي هاي ضد جنگ در کشور هاي مختلف غربي، اگر چه اقداماتي قابل توجه هستند، اما بسيار اشتباه خواهد بود اگر ميزان تأثيرگذاري آنها را، بيش از حد واقعي تصور کنيم. هنوز از يادها نرفته است که چگونه در ماه هاي پيش از حمله به عراق، ميليون ها نفر در کشور هاي مختلف غربي به انجام راهپيمايي هاي ضد جنگ پرداختند. اما نه تنها اين گونه واکنش ها نهايتاً قادر به جلوگيري از حمله آمريکا به عراق نبودند، که حتي در کشورهايي چون اسپانيا، ايتاليا و انگليس نيز، نتوانستند جلوي همکاري نظامي دولت هاي آن کشورها با عمليات عراق را بگيرند.<br />در خصوص بحران اخير هم، تنها عواملي که مي توانند در جلوگيري از حمله به ايران مؤثر باشند، نه تظاهرات در خيابان هاي اروپا و آمريکا، که افکار عمومي و تصميم سازان سياسي"دو کشور ايران و آمريکا" هستند.<br />در سمت ايراني اين معادله، مهم ترين اولويت براي نجات کشور از مصيبت يک جنگ ويرانگر، جلوگيري از تداوم سياست هاي خطرناک حکومت ايران است.<br />در فضاي موجود کشور، واکنش هايي چون بيانيه اخير تشکل دانشجويي "دفتر تحکيم وحدت"، از معدود صداهاي منتقدي هستند که به وضوح سياست هاي هسته اي حاکمان را زير سوال مي برند. بيانيه اي که تاکيد دارد سياست هسته اي ايران، بدون امکان اظهار نظر آزاد مردم در مورد اين پرونده، از اعتبار ملي برخوردار نيست. اما به نظر مي رسد که ميزان واکنش جامعه ايران نسبت به روش هاي مقابله جويانه دولت در خصوص پرونده هسته اي، هنوز متناسب با ابعاد خطري که اين جامعه را تهديد مي کند نيست.<br />تمام کساني که در جامعه مدني، رسانه ها، جريان هاي سياسي و حتي داخل حکومت ايران، نگران حمله نظامي آمريکا عليه کشورشان هستند، بايد بدانند که در صورت ادامه وضعيت فعلي، وقوع اين حمله، به زودي به امري اجتناب ناپذير تبديل مي شود. کوچکترين ترديد در اين واقعيت، آينده مردم ايران را براي هميشه تحت تأثير قرار خواهد داد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114577343323825316?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145252935886519602006-04-16T22:47:00.000-07:002006-04-16T22:48:55.900-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">نقدی بر سخنان آقای دکتر رئیس دانا<br />در خبر ها آمده بود که جناب آقای دکتر رئیس دانا نقطه نظرات خود را پیرامون بحران هسته ای و خطر تجاوز آمریکا بیان داشته اند. خلاصه ی کلام ایشان آن است که "مردم‌علیه‌ مهاجم خواهند جنگید، اما نه به سود حاکمیت موجود". واقعیت آن است که خطر تجاوز نظامی ابردیوقدرت آمریکا همه را به صحنه کشانده و باعث می شود روشنفکران متعهد را چاره جوی اقداماتی کند که باید در برابر چنین تجاوزی انجام شود و مقاومت در برابر متجاوز بنیادی ترین کاری ست که باید در دستور کار قرار گیرد. اما بکارگیری استراتژی های دوران جنگ سرد یا به عبارت دیگر ویتنامیزه کردن کشور در مقابل تجاوز آن هم در عصر جهانی سازی نه تنها ممکن است ناکارآمد باشد، بلکه می تواند به نتایج عکس نیز منجر شود<br />مدتی پیش چند تن از شخصیت های سیاسی و اجتماعی ما چنین نظر دادند که علیرغم وجود اختلافات شدید با حاکمیت فعلی در بسیاری از زمینه ها، بر این باورند که در مقابل نیروی خارجی باید پشت به پشت هم دهیم. این بزرگان معتقد بوده اند که چنین اقدامی مانع گستاخی های جهانخواران می گردد<br />برای اینکه بدرستی راهکاری را برای مقابله با جنگ طلبی گستاخانه آمریکا تدوین کنیم، ابتدا باید دید دلیل آن ها برای اتخاذ این مشی سیاسی چیست؟ پیشینه ی اقدامات آنان کدام است و چه راهکارهایی در برابر آن در پیش گرفته شده و کدام می تواند موثر تر باشد<br />واقعیت آنست که دلایل عدیده ای برای سیاست های اخیر آمریکا برشمرده شده است.<br />1- ایجاد خاورمیانه ی بزرگ<br />2- دسترسی به منابع نفتی و کوتاه کردن دست رقیبان از آن و کنترل اقتصاد جهانی بوسیله ی آن<br />3- سلطه بر کشور های جهان در جهت استثمار آنان<br />4- گسترش سیطره نظامی بر سراسر جهان و<br />5- مهار بحران های اقتصادی با تزریق دلارهای نظامی در آمریکا<br />بر این لیست البته می توان و باید افزود، و همه ی این دلایل به جای خود صحیح و واقعی هستند. عصر جهانی سازی اما وزن این دلایل شناخته شده ی متجاوزان آنسوی اقیانوس را تغییر داده است. من قبلا نیز طی مقالاتی کوشش کردم این نظر را بشکافم که چرا در این میان، مورد پنجم یعنی مهار بحران اقتصادی، نقش کلیدی یافته و جنگ های اخیر آمریکا علیه کشور های مختلف (صربستان، افغانستان و عراق) همه دارای این ویژگی مشترک بوده اند و دلیل وقت گذرانی و مماشات ها در مورد کشور ما نیز همین انتظار مواجهه با بحران اقتصادی است<br />حقیقت آن است که سرمایه داری جهانی شده ی امروز به جنگ مانند نان شب محتاج است و برای اینکار ستاد عملیاتی خود را در هیئت حاکمه ی آمریکا و نیز در میان افراط گرایان ظاهرا دشمن نمای آن نهادینه کرده است. شرکت های بزرگ تسلیحاتی نه تنها سود هنکفتی از قراردادهای نظامی می برند، بلکه نقش نجات دهنده ی شرکت های جهانی از بحران های مرگ بار را به خود اختصاص داده اند. یادمان نرفته که درست یک هفته قبل از عملیات 11 سمپتامبر روزنامه وال استریت ژورنال تلویحا نوشت که اگر هیچ اقدامی جدی صورت نگیرد، بازار بورس نیویورک فرو خواهد پاشید و این در حال بود که بانک مرکزی آمریکا پس از بارها کاهش بهره ی پی در پی برای مهار بحران اقتصادی، رسما اعلام کرده بود دیگر کاری از دستش ساخته نیست. این بن لادن و دستگاه تروریستی جهنمی آن بود که برخلاف تصور، عملیات نجات بخش این بحران را کلید زد. اینکه امروز رادیکال ترین مبارزان چریک شهری ضد آمریکایی مرتجع ترین نیرو های سیاه اندیش دست ساز خود آمریکا هستند، نه مبارزان صدیق چپ باید هشدار دهنده باشد. فرمانده مارکوس رهبر یکی از بزرگترین ارتش های رهایی بخش چریکی جهان در بیانیه ی معرفش در راهپیمایی رم که بیش از دو میلیون نفر در آن شرکت کرده بودند، نکته ای را بیان کرد که برای ما بسیار آموزنده است. او گفت سربازان چیاپاس امروز سربازان صلح اند و امروز هیچ چیز به اندازه ی مبارزه در راه صلح کارساز نیست و این آواز تغییر فصلی بود که رقم می خورد<br />طبعا، اگر این فرض را درست بپنداریم که آمریکا طالب جنگ است و دیگر طالبان بالقوه موجود در جهان را برای رو در رویی شناسایی و غیر مستقیم تجهیز می کند، اگر بپذیریم برای از دست نرفتن یک بیانیه ی و یا نوار ویدئویی القاعده در دژ مستحکم خلیج یک الجزیره می کارند، اما خبر گردهمایی ده هزار نماینده ی صلحجوی سازمان ها و احزاب کشور های مختلف جهان در اجلاس مجمع جنبش های اجتماعی جهان در کاراکاس را بایکوت خبری می کنند، راهکار دیگری مد نظر ما قرا خواهد گرفت و آن این است که به جنبش ضد جنگ می پیوندیم و هر نغمه ی شوم جنگ طلبانه ای را از هر کجا که باشد محکوم کنیم<br />تجربه ی عراق تجربه ی عظیمی ست که ما از آن هنوز درس لازم را نگرفته ایم. آیا باید اجازه داد کشور به ویرانه ای پذیرای چکمه های ننگین متجاوزان مبدل بشود. آیا می توان برای مثال به صورت مستقل با این دیو تخریب گر فدرتمند مبارزه کرد؟ آیا ماهم باید گردان های استشهادی خود را به راه اندازیم. یا منتظر بمانیم آن ها این ها را در هم بکوبند و آنگاه ما و مردم با آن ها از در جنگ درآییم؟ مگر از دست این گردان ها در عراق چه بر آمد که امروز از دست ما برآید. چرا نتوانیم جنبش فراگیر صلح و آزادی را از میان همه سیاست ورزان خواهان صلح و مخالف افراط گری به پا کنیم. من هر چه می کوشم نمی توانم از استقلال عمل در خواستی شما جز این برداشتی بکنم. من هر چه می کوشم صف مستقل دیگری را نمی یابم و باور دارم این درست وظیفه ی کسانی از جمله چون شماست که جنبش صلح را در میهن ما نهادینه کنند. باید از همین امروز جلوی جنگ را گرفت و هیچ چیز مهم تر از این کار وجود ندارد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114525293588651960?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1145146297980732912006-04-15T17:10:00.000-07:002006-04-15T17:13:17.243-07:00<div align="right"><span style="color:#000099;">به نظر می رسد می توان اصطلاح جدیدی را وارد فرهنگ نامه صلح کرد و آن " صنعت جنگ" است. امروز جنگ به یک صنعت عظیم با پشتوانه های فن آورانه ی بسیار پیشرفته بدل شده است. بکارگیری فن آوری پیشرفته تنها محدود به سلاح های بسیار مخرب و مرگزا نیست، اگر چه در این زمینه توسعه های وحشتناکی صورت گرفته است. آنچه امروز توانایی مجتمع های عظیم نظامی را تا حد غیر قابل تصور افزایش می دهد، بازاریابی آن ها برای جنگ است. آنان در این کارزار از وجود شرکت های تحلیل گر سیاسی امنیتی سود می جویند که کار آن ها بررسی زمینه های دامن زدن به درگیری های نظامی برای رونق بخشی به بازارهای تسلیحاتی است. جنگ تامین کننده ی بازار مصرف کالاهای نظامی ست و بدون جنگ فروش سلاح بی معنی ست – اگرچه یک جنگ بزرگ می تواند تا مدت ها زمینه ی بستن قراداد های عظیم را فراهم آورد. در هر جنگ به دو خصم نیاز است و یک رودررویی. هر جنگ ویژگی های منطقه ای و قومی خاص خود را دارد و می تواند با ایدئولژی های متفاوتی تغزیه شود. صاحبان صنعت جنگ امروز با در دست داشتن بزرگترین شبکه های اطلاع رسانی زمینه سازی های لازم را فراهم می کنند و سناریو های خود را پیش می برند. بزرگترین بازار فروش سلاح آن ها خرید های نجومی دولت آمریکاست. تا زمان وجود دولت اتحاد شوروی جنگ سرد تامین کننده ی صدها میلیارد دلار قرارداد های سالانه ی آن ها با این دولت و متحدین ناتویی آن بود. پس از فروپاشی شوروی خطر تروریسم و کشورهای حمایت کننده از آن جایگزین دشمن قبلی شد که از قضا به راحتی و بدون ایجاد هیچگونه خطری جدی شکست خورده و تسلیم شد. اگر به سیر رویداد ها در جریان آخرین عملیات اشغالگرانه آمریکا در عراق در همسایگی کشور خود دقت کنیم، بسیاری از تاکتیک های آن ها برای پیشبرد سناریو های از پیش نوشته شده شان مشخص است. اولا اینکه باید کشوری را به این تقابل بکشانند که دارای ظرفیت های لازم برای زمینه سازی های سیاسی باشد. جنگ به دو بازیگر نیاز دارد و کافی نیست که یکی بخواهد به هر دلیل به کشوری دیگر حمله کند. بازیگر دیگر نیز به همان اندازه مهم است و اگر عقب نشینی کند یا به تلاش در راه صلح دامن بزند، این معادلات می تواند بهم بخورد. در عراق دیکتاتور خون آشام گستاخی را یافتند که به راحتی کشور همسایه ی نفت خیز متحد غرب در منطقه را اشغال می کرد و مردم خود را هم بمباران شیمیایی کرده بود. برخلاف تصور بسیاری از مردم هرچه وضعیت عراق بحرانی تر باشد به سود آن هاست. اینکه نیروهای آمریکایی در آنجا کشته شوند تنها می تواند با ارده ی آن ها در رسانه ها به لزوم خرید سلاح های مدرن تر و تشکیلات های امنیتی پیچیده و مقتدر تر بینجامد. هر کجا شلیکی صورت می گیرد و کسی به خاک می افتد بازاری برای آن هاست. هر کجا دامنه تخاصمات و برخورد هایی و جود دارد، می تواند بعنوان یک بازار بلقوه در کانون توجه آنان قرار گیرد. صاحبان صنعت جنگ طیف وسیعی را تشکیل می دهند. آن ها تنها در کشور های توسعه یافته بازار یابی نمی کنند. امروز بزرگترین دشمن آمریکا(القاعده) در یکی از عقب مانده ترین کشورهای منطقه یعنی افغانستان حضور دارد. کافی ست فکر کنیم که یک القاعده می تواند چه خدمتی به پیشبرد اهداف آن ها بکند تا متوجه شویم چه سرمایه گذاری طولانی ای را می توانند برای شکل دادن و به میدان کشیدن آن انجام دهند<br />این صنعت فوق پیشرفته ی مرگزا امروز ما را هدف قرار داده است. به سیر تحولات در ایران نگاه کنید و اینکه چگونه گام به گام تقابل شدت می گیرد و پرورانده می شود، تا به فاجعه برسیم. می گویند ایران عراق نیست ( با این مفهوم که بسیار قوی تر از عراق است و جنگ دامنه عظیم تری می تواند پیدا کند) و نتیجه می گیرند که پس جنگی در کار نخواهد بود. از دید آن ها اگر ایران توان ضربه زدن بیشتری را داشته باشد پس لقمه بزرگ تری ست. اگر به توان هسته ای دست یافته و کیک زرد تولید می کند، بی شک شیرین تر است، زیرا امکان بکار گیری سلاح های هسته مطرح می شود که بازاری افسانه ای ست<br />تنها نیرویی که می تواند در برابر صاحب منصبان صنعت جنگ بایستد جنبش صلح است . جنگ طلبان در هر دو سو گروه کوچکی را تشکیل می دهند و طیف نیرو هایی که به صلح برای بقای خود نیازمندند بسیار عظیم است. اگر آن ها متحد شوند و از ظرفیت های خود بدرستی استفاده کنند، اگر آن ها ریشه جنگ را بشناسند و عزم خود را برای جلوگیری از آن جزم کنند، و اگر آن ها فریب نخورند و بی عمل باقی نمانند، می توانند با افشای توطئه های آنان و به میدان آوردن مردم راه را بر آنان سد کنند. هیچ وظیفه ای مهم تر ازایجاد یک ائتلاف بزرگ برای جلوگیری از جنگ در ایران نیست. آنانی که امروز سکوت می کنند، فردا قربانی بی عملی امروز خود خواهند بود. خطر آنقدر نزدیک است که به چیز دیگری در این فاصله نمی توان فکر کرد. حق برخورداری از استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی و صلح مفاهیم به هم پیوسته ای هستند و همه یک هدف یعنی ایجاد یک زندگی شایسته برای انسان ها در اجتماع را دنبال می کنند. این شرایط اجتماعی ست که در هر زمان ممکن است مبارزه برای برخی از آن ها را عاجل تر سازد. آنچه امروز عاجل ترین می نماید مبارزه در راه صلح است. اینکه وظایفی دیگر را خواست اندیشانه ارجحیت دهیم انرزی ما را تحلیل می برد. خوشبختانه سیر موضعگیری های نیروهای سیاسی جامعه ما در طی همین دو ماهه اخیر واقف شدن به این امر را نشان می دهد و می توان به فراگیرشدن آن امیدوار بود </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114514629798073291?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1144622836713006622006-04-09T15:46:00.000-07:002006-04-09T15:47:16.733-07:00<div align="right"><br />چشم انداز حمله نظامی آمریکا به ایران: دیدگاه علی افشاری پیرامون مقاله سیمور هرش و سخنان سیرینسیونه و گسترش مذاکرات و بحث ها پیرامون احتمال حمله نظامی آمریکا به ایران، علی افشاری از رهبران پیشین جنبش مستقل دانشجویی ایران در مصاحبه با رادیو فردا می گوید: «حمله نظامی یک خطای فاحش و استراتژیک است، هم به دلیل این که جنگ در ذات خودش حامل خشونت و ویرانگری است و به هیچ وجه نمی تواند تامین کننده یک دموکراسی پایدار باشد؛ دوم این که خود بخش مسلط امروز حاکمیت جمهوری اسلامی از جنگ استقبال می کند، زیرا اساسا ماهیت و موجودیتشان در بحران سازی است، احساس می کنند در سایه این جنگ می توانند خودشان را تثبیت کنند و به حیات ادامه دهند و به هر حال جنگ چه به صورت محدود باشد، چه به صورت نامحدود که صرفا مراکز هسته ای را هدف بگیرد، بیشترین آسیب را به مردم ایران می زند؛ بنابراین همه نیروهای دموکراسی خواهی در داخل و خارج باید سعی کنند جنگ نشود و در عین حال حاکمیت جمهوری اسلامی را محکوم کنند». <a class="author" href="http://www.radiofarda.com/author/110.html">مريم احمدي</a> <a class="more" id="RAMlink1" title="Real Audio [16 kbps]" href="rtsp://realaudio.rferl.org/ch21/20060409-2030FRD.rm?start=11:41&end=16:57">(rm) صدا</a> <a class="more" id="RAMlink2" title="Windows Media [32 kbps]" href="http://www.rferl.org/listen/ondemand/bd/getasx.aspx?url=mms%3a%2f%2frealaudio.rferl.org%2fwma%2fch21%2f20060409-2030FRD.wma&starttime=11:41&amp;duration=316">(wma) صدا</a> [ 5:16 mins ]<br />مریم احمدی (رادیو فردا): پیرامون مقاله سیمور هرش و سخنان سیرینسیونه و گسترش مذاکرات و بحث ها پیرامون احتمال حمله نظامی آمریکا به ایران، علی افشاری از رهبران پیشین جنبش مستقل دانشجویی ایران در مصاحبه با رادیو فردا در پاسخ به این سئوال که آیا این مسائل در سیاست جمهوری اسلامی ایران تغییری ایجاد خواهد کرد، می گوید:<br />علی افشاری: از گذشته تاکنون همانطوری که به کرات سیاستمداران و نمایندگان دولت آمریکا اعلام کردند، چه نزدیکان به بوش و چه مقامات رسمی دولت آمریکا، همه سناریوها درباره ایران روی میز قرار دارد و هیچ گزینه ای را خارج نکردند. منتها تاکیدشان بر این بوده که دست به گزینه نظامی نخواهند زد. حمله نظامی یک خطای فاحش و استراتژیک است. هم به دلیل این که جنگ در ذات خودش حامل خشونت، ویرانگری است و به هیچ وجه نمی تواند تامین کننده یک دموکراسی پایدار باشد. دوم این که خود آن بخش مسلط امروز حاکمیت ایران از جنگ استقبال می کند، زیرا اساسا ماهیت و موجودیتشان در بحران سازی است، احساس می کنند در سایه این جنگ می توانند خودشان را تثبیت کنند و به حیات ادامه دهند. به هر حال جنگ چه به صورت محدود باشد، چه به صورت نامحدود که صرفا مراکز هسته ای را هدف بگیرد، بیشترین آسیب را به مردم ایران می زند. بنابراین همه نیروهای دموکراسی خواهی در داخل و خارج باید سعی کنند جنگ نشود و در عین حال حاکمیت جمهوری اسلامی را محکوم کنند. به عبارت دیگر محکوم کردن جنگ آنها دفاع از موجودیت جمهوری اسلامی نباشد. اما در سطح دیگری امروز حاکمیت ایران فقط یک خطر داخلی نیست، بلکه به یک نگرانی بین المللی و جهانی هم تبدیل شده و طبیعی است از آنجایی که همه کشورها به منافع خودش می اندیشند، اگر احساس نکنند گزینه ای جز نظامی نتواند تامین کننده منافع آنها باشد، ناگزیر حداقل به سمت گزینه جنگ محدود پیش خواهند رفت و اینجا است که نقش ملت ایران به طور عام و به طور خاص گروه های سیاسی معتقد به دموکراسی و حفظ تمامیت ارضی منافع مردم ایران رسالت خاصی دارد. اگر این جریانات نتوانند حرکتی را در داخل جامعه ایران سازماندهی کنند و به شکل عینی به جهان نشان دهند که صدای مردم ایران متفاوت با صدای حاکمیت است و مردم ایران مردمی صلح طلب هستند و مساله هسته ای، مساله ای است که ارتباط به حاکمیت دارد و مردم ایران هم مانند همه جهان بی خبر از این برنامه ها بودند و به هیچ عنوان فناوری غیرصلح آمیز هسته ای مدنظر مردم ما نیست، قطعا این بهترین راه است که می تواند جلوی تحقق رویکرد نظامی در ایران را بگیرد. صرفا با محکومیت لفظی جنگ نمی شود مانع از جنگ شد. اگرچه من شخصا تحت هر شرایطی با گزینه نظامی مخالفم، ولی جامعه جهانی در هر صورت بر اساس منافع خودش عمل خواهد کرد. ولی به اعتقاد من منافع مشروع جامعه جهانی و منافع مردم ایران نه حکومت ایران با هم قابل جمع است. آن نکته ای هم که در بر گیرنده منافع متقابل است، دموکراسی و حقوق بشر است. یک حاکمیت دموکراتیک در ایران به شکل پایداری به نگرانی های جامعه جهانی پایان می دهد و از سوی دیگر هم تامین کننده خواست مردم ما است. بنابراین تا زمانی که همین وضعیت انفعال در جامعه است برقرار بماند، امکان خطر نظامی بیشتر می شود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114462283671300662?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1144090295341018082006-04-03T11:49:00.000-07:002006-04-03T11:51:35.360-07:00<div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">بنظر میرسد جنبش صلح واکنشی است انفعالی به برنامه های نیروهای عملگر صحنه سیاسی . یعنی بدون وجود نیروهای مذکور و برنامه های جنگ آفرینشان جنبشی صلحی وجود نخواهد داشت. گرچه پشت سر جنبش صلح پسوند آزادی و پیشنهاد تشکیل جبهه صلح و آزادی نیز داده میشود ، باز هم اگر خطر جنگ ازبین برود یا محسوس نباشد بنظر میرسد این جنبش موضوعیتی نخواهد داشت. اگر این برداشت اشتباه است لطفا توضیح بدهید<br /><br />جنبش های صلح به همین دلیل همواره در زمانهای مختلف در هاله ای از ابهام به سر برده اند و نیروهای تشکیل دهنده اشان نیز بشدت متناقض و متنافر بوده اند و هریک از نیروهای اصلی صحنه نبرد کوشیده اند در اینگونه جنبشها تاثیر گذاشته و جهت حرکت آنرا بسوی منافع خود تغییر دهند. توجه داشته باشید که میگویم تلاش کرده اند که اینکار را بکنند و این بدان معنا نیست که جنبش صلح اصالتی ندارد و ساخته اینهاست<br /><br />در دوران جنگ ویتنام جنبش مخالفت با جنگ در داخل و خارج امریکا بشدت فعال بود. جهت گیری این جنبش به گونه ای بود که آمریکا را جنگ آفرین و عامل اصلی جنگ معرفی میکرد. این جنبش در پایان جنگ و عقب نشینی امریکا موثر بود. اما عامل اصلی و تعیین کننده این شکست برای نیروهای امریکایی مقاومت سرسختانه ویتنامی ها و متحدینشان بودند. نیروی ضد جنگ ویتنام پس از پایان جنگ نتوانست خودش را به صورت نیروی پایدار و سازمان یافته ای در ساختار قدرت نظام امریکا تعریف و بازتولید کند و به همین دلیل بسرعت انرژی خود را از دست داد و نتوانست تاثیری در جلوگیری از جنگ اول امریکا با صدام در ابتدای دهه نود قرن گذشته بردار و یا بتواند صحنه سیاسی امریکا و جهان را نسبت به این حرکات فعال نگه دارد. در جریان جنگ دوم با صدام هم همینطور ، علیرغم تظاهرات بسیار گسترده در سطح امریکا ، فقط پانصد هزار نفر در یک روز درنیوریورک ، این جنبش نتوانست خللی در اراده تصمیم گیرندگان جنگ بوجود بیاورد و یا افکار عمومی را انچنان متاثر کند که جنگ طلبان دچار تردید شوند. علت این امر چیست ؟ بنظر من علت همان ماهیت واکنشی بودن این جنبش هاست پس از پایان جنگهای فوق الذکر نیروهای تشکیل دهند جنبش صلح به خاطر همان تناقضات و تنافرات بسرعت پراکنده شده اند و نتوانسته اند در ساختارقدرت امریکا نفوذ کنند و یا سازمانهای مدنی پایدار و ذینفوذ قدرتمندی بوجود بیاورند که انرژی جمع شده را حفظ کرده و برای استفاده آتی بر قدرت آن بیفزاید<br /><br />در دوره جنگ سرد جنبش صلح و ضد جنگ هسته ای در سراسر جهان بشدت فعال بود. این جنبش ها و هم چنین جنبش ضد جنگ ویتنام بشدت از سوی نیروی دیگر جنگ سرد یعنی اردوگاه سوسیالیستی بشدت حمایت میشدند و حتی در ادبیات سیاسی این اردوگاه از این جنبش به عنوان یکی از نیروهای اصلی مبارزه با امپریالیسم یاد میشد و از نظر امریکایی ها این نیروها از عوامل شوروی بودند . این جنبش ها هم مستهلک شدند</div><div align="right"><br /> هدف از بازگویی تاریخچه فوق این نیست که گفته شود جنبش صلح بی فایده است و نباید مورد توجه قرار گیرد. هدف این است نشان داده شود که این نیروها علیرغم وسعت و جذابیتشان ، به علت ماهیت واکنشی شان نمی توانند به یک نیروی سیاسی پایدار تبدیل شده و علتها و بهانه های جنگها را از بین ببرند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114409029534101808?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1143953457713807382006-04-01T20:49:00.000-08:002006-04-01T20:50:57.716-08:00<div align="right"><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">• چه تعداد زن، مرد، کودک کشته يا زمين گير مي شوند اگر بوش به ايران هم حمله کند؟ دورنماي حمله به ايران به خصوص براي آن عاشقان جنگ که از تحولات عراق نااميد شده اند، بسيار جذاب تر است<br />جان پيلجر، ٢٢مارچ ٢٠٠۶ ترجمه: احمد سيف<br /><br /><br />اخبار روز: </span><a style="TEXT-DECORATION: none" href="http://www.iran-chabar.de/"><span style="font-size:130%;color:#003333;">www.iran-chabar.de</span></a><span style="font-size:130%;color:#003333;"><br />پنجشنبه ١٠ فروردين ١٣٨۵ – ٣٠ مارس ٢٠٠۶<br /><br />عاشقان جنگي که من در جنگهاي واقعي مي شناختم آدمهاي بي آزاري بودند که فقط به خودشان لطمه مي زدند. آنها به ويتنام يا کامبوج جذب مي شدند چون در آنجا مواد مخدر زياد بود. يا به بوسني مي رفتند که رولت مرگ وجود داشت و برايشان جذاب بود. معدودي هم مي گفتند که مي خواهند « به جهان اعلام کنند» و صادق هايش مي گفتند که آنها عاشق جنگ اند. يکي روي بازويش خالکوبي کرده بود که « جنگ سرگرمي است». او روي يک مين زميني ايستاد.<br />من وقتي نوع ديگري از عاشقان جنگ را مي بينم، گاه اين احمق ها را به خاطر مي آورم. اين نوع عاشقان جنگ، هيچ گاه جنگي نديده اند و اغلب هم دست به هرکاري زده اند که جنگ را نبينند. علاقه اين عاشقان جنگ، يک پديده است که با وجود فاصله داشتن از عينيتي که عاشقش هستند، کدر نمي شود. روزنامه هاي يک شنبه را بخوانيد، در آن جا اين ها را مي بنيد، افراد قائم بخودي که به غير از تجربه روزهاي شنبه شان در مراکز خريد، تجربه دشواري ندارند. تلويزيون را روشن کنيد، آنجا هم همين ها را مي بينيد، هرشب نه اين که از عشقشان به جنگ حرف بزنند بلکه به نيابت از دستگاهي که به آن وابسته اند، عشق به جنگ مي فروشند. مت فراي- گزارشگر بي بي سي از امريکا- مي گويد، «ترديدي نيست» که « تمايل به انجام کار خوب، به بردن ارزش هاي امريکائي به بقيه دنيا، وبه ويژه به خاورميانه.... اکنون به طور روزافزوني به قدرت نظامي گره خورده است».<br />مت فراي اين عبارت را در ١٣ آوريل ٢٠٠٣ وقتي جورج دبليو بوش « شوک وخوف» اش را برعليه عراق بي دفاع آغاز کرد، به زبان آورد. دو سال بعد، بعد ازاين که يک ارتش اشغالگر خارج از کنترل، نژادپرست، سرکش، و بطور بدي آموزش ديده، « ارزش هاي امريکائي» را به صورت قبيله گرائي، جوخه هاي مرگ، حملات شيميائي، يورش با اورانيوم ضعيف، و بمب هاي کلاستري براي عراقي به ارمغان برد، مت فراي، بمب افکن هاي ب ۵٢ را « قهرمانان تکريت» مي خواند.<br />سال گذشته، او پاول ولفوويتز، معمار قتل عام در عراق را «يک روشنفکر» خواند که «خيلي جدي به قدرت دموکراسي و توسعه از پائين اعتقاد دارد». در باره ايران، فراي خيلي جلو بود. در ژوئن ٢٠٠٣ به بينندگان بي بي سي گفت« ممکن است براي تغيير رژيم درايران هم دليل کافي وجود داشته باشد».<br />چه تعداد زن، مرد، کودک کشته يا زمين گير مي شوند اگر بوش به ايران هم حمله کند؟ دورنماي حمله به ايران به خصوص براي آن عاشقان جنگ که از تحولات عراق نااميد شده اند، بسيار جذاب تر است. ماه قبل جرالد بيکر در تايمزنوشت، که « حقيقت غير قابل انکار و غير قابل تصور اين است که ما بايد براي جنگ با ايران آماده بشويم.... اگر ايران با آرامش و امنيت به موقعيت اتمي ارتقا پيدا کند، در تاريخ جهان نقطه عطفي خواهد بود شبيه به انقلاب بلشويکي يا روي کارآمدن هيتلر». « به نظر آشنا مي آيد!». در فوريه ٢٠٠٣ بيکر نوشت، که « پيروزي درعراق به سرعت ادعاي امريکا و انگليس را در باره خطري که صدام ارايه مي داد ثابت مي کند».<br />« آمدن هيتلر»، به واقع شعاري براي تهيج عاشقان جنگ است. اين راقبلا هم شنيده ايم. وقتي که در ١۹۹۹ناتو، « ماموريت اخلاقي اش را براي نجات کوسوا» ( به نقل از بلر» انجام مي داد، که به واقع، الگوئي براي اشغال عراق بود. در حمله به صربستان، ٢ درصد موشکهاي ناتو به هدف هاي نظامي اصابت کردند، بقيه هم بيمارستانها، مدارس، کارخانه، کليسا، و استوديو هاي تلويزيوني را منهدم کردند. مطبوعات به دنبال بلر و چند تن از مقامات دولت کلينتون، به صورت دست جمعي اعلام کردند که ما « بايد، چيزي « نزديک به نسل کشي» در کوسوا را متوقف کنيم. اين را تيموتي اش در٢٠٠٢ در گاردين نوشت. صفحه اول ديلي ميرورو سان اعلام کردند «تکرار هولوکاست». ابزور «راه حل نهائي بالکان» را اعلام کرد. ولي مرگ اسلوبودان ميلوسويچ عاشقان جنگ و جنگ فروشان را به ياد گذشته ها برد. البته در اعلام خبر مرگ او، از «نسل کشي»، «هولوکاست، و «آمدن هيتلر» سخني گفته نشد. دليل اش روشن است. همه آن برطبل کوبيدن ها، در هنگام زمينه سازي براي اشغال عراق و يا اکنون براي حمله به ايران، از دم مزخرف بود. تفسير غلط نبود. اشتباه نبود. تخم گذاشتن کسي نبود. نه، مزخرف بود.<br />آنها گفتند که «قبرهاي دستجمعي» در کوسوا، توجيه گر عمل شان است. وقتي که بمباران تمام شد، متخصصان بين المللي وجب به وجب کوسوا را گشتند. ماموران اف بي آي هم وارد شدند و به ادعاي آن سازمان به بررسي چيزي پرداختند که «بزرگترين محيط بزهکاري در تاريخ اف بي آي» بود. چند هفته بعد وقتي که حتي يک قبر دستجمعي هم پيدا نکرده بودند، ماموران اف بي آي و ديگر متخصصان به خانه هاي شان باز گشتند. <br />در ٢٠٠٠، دادگاه جنايات جنگي در لاهه اعلام کرد که کل اجسادي که در «قبرهاي دستجمعي» کوسوا پيدا شد ٢۷٨٨ نفر بود. اين تعداد شامل صربها، کولي ها، و کساني بود که بوسيله متحدان ما در کوسوا - ارتش آزاديبخش کوسوا- کشته شده بودند. اين يعني که دليل حمله به صربستان، يعني، « ٢٢۵٠٠٠ مرد آلبانيائي بين سن ١۴ تا ۵۹ مفقود شده اند که به احتمال زياد کشته شده اند» ( سفير امريکا ديويد شيفر ادعا کرد)، صرفا دليلي موهوم بود. تا آن جا که من مي دانم تنها وال استريت ژورنال، به موهوم بودن اين دليل اعتراف کرده است. يک طراح ارشد سابق ناتو، مايکل مک گواير نوشت «توصيف بمباران به عنوان يک مداخله انسان دوستان، به واقع توهين آميز است». به واقع، «ماموريت» ناتو عمل حساب شده و نهائي انتقام جوئي براي محوکردن ايده يوگسلاوي بود.<br />براي من يک خصلت تنفر آميز بلر و بوش و کلينتون و روزنامه نگاران مشتاق بارگاه آنها اين است که ايشان زنان و مردان مستقري و جاافتاده اي هستند که مشتاق خونريزي اند بدون اين که خونريزي را ديده باشند، مشتاق ديدن تکه هاي بدن اند بدون اين که هرگز بدن هاي متلاشي شده را رويت کرده باشند، سردخانه هارا پر از جسد مي خواهند بدون اين که هرگز در آنها به دنبال عزيز خود گشته باشند. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114395345771380738?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1143953264404841972006-04-01T20:15:00.000-08:002006-04-01T20:47:44.416-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">مطالب شما را خواندم و یاد آن داستان معروف ابوسعید ابوالخیر افتادم که با سخن مکبر مسجد را ترک کرد. مکبر گفته بود برادران بلند شوند و قدمی به جلو بیایند تا جا باز شود. و ابوسعید نیز هنگام ترک مجلس گفته بود من هر آنچه می خواستم بگویم را او بهتر از من گفت. شما هم در فعال باشیم همین پیغام را داشته اید<br />واقعیت آن است که من تصور کرده ام باید نیروهای واقعبین سیاسی در کشور و خارج کشور را با اهمیت جنبش صلح و ضرورت تلفیق آن با جنبش دمکراسی خواهی مردم ایران آشنا کرد. البته و قطعا این هنوز تا تعریف دقیق این تلفیق و تعیین استراتژی ها و تاکتیک های سیاسی و تشکل یک جبهه در این زمینه فاصله ی زیادی دارد. من کمتر به بحث دوم پرداخته ام زیرا بخش دوم این بحث را بیشتر کار تشکل های سیاسی دانسته ام تا روشنفکرانی که خودم را یکی از آن ها می دانم. کتمان نمی کنم که در ذهن من الگوی جنبش های چند وجهی متحد در جنبش آلترناتیو جهانی سازی مدرن تر و کارا تر جلوه کرده اند<br />نقطه نظرات شما برایم بسیار جالب بود و چیزی نمی توانم به آن اضافه کنم یا از آن کم کنم. من به طبع توجه ی که به این موضوع پیدا کرده ام اینجا و آنجا هر چه در باره ی صلح باشد می خوانم و گاه درباره ی آن پاراگرافی چند هم در وبلاگ می نویسم. واقعیتی که به نظرم رسید آن است که بحث جنبش صلح دارد کم کم بالا می گیرد. امیدوارم من هم یکی از روشنفکرانی باشم که به ترویج این امر کمکی کرده است. از آنجا که وظیفه ی خود را به این بحث محدود کرده ام، گام دیگری که به نظر من رسیده راه اندازی سایتی برای پیگیری بحث صلح و جنبش صلح است. امیدوارم آن را بتوانیم با کمک دیگر دوستان راه اندازی کنیم. و نکته ی آخر اینکه نوشته های شما به من کمک کرد نظریه های مبتنی بر عدم امکان جنگ را هم جدی تر از گذشته دنبال کنم، چون در هر حال یک گزینه است و من همیشه جنگ را یگانه گزینه تلقی کرده ام</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114395326440484197?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1143918816046666782006-04-01T10:59:00.000-08:002006-04-01T14:52:20.426-08:00<div align="right">نتیجه گیری از بحث قبلی این است که فعال باشیم تا دیگران برای ما تصممیم نگیرند. فعال بودن به معنی در ک شرایط و عمل آگاهانه در مقابل سایر نیروهای فعال و آگاه در صحنه داخلی و بین المللی است. نیروهای امریکانیسم میخواهند خود را متولی جهانی شدن معرفی کنند و به عنوان پرچمدار عصر جدید نقشه جهان را حداقل تا پایان قرن حاضر به نفع خود تعریف کنند. در جریان این نقشه حال بسوی ما درحرکتند و برنامه هایی دارند ما وقتی میتوانیم موثر باشیم و جهت حرکت آنها را تغییر دهیم که در داخل فعال باشیم . آنها به بهانه بنیاد گرایی وخطرناک بودن این حکومت ، که فی النفسه استدلال درستی است ، برای ما مسیر تعیین می کنند . در این شرایط فعال بودن یعنی اینکه بهانه را ما خودمان از دست آنها بگیریم و به عنوان نیرویی که جهانی شدن ، نه جهانی سازی امریکایی، را می پذیرد و درک می کند و الزامات زندگی بین المللی نوین را می شناسد با آنها وارد تعامل بشویم . یعنی اگر بتوانیم یک دولت دمکراتیک مسئولیت پذیر و مقبول نیروهای مترقی جهان پدید بیاوریم قطعا بحران هسته ای به راحتی حل میشود و کسی هم در حق داشتن انرژی هسته ای ایرانیان احساس خطر نمی کند . طبعا یک نیروی دمکراتیک بحق می تواند به عنوان سخنگوی واقعی ملت ایران در صحنه بین المللی حرف زده و بقول مصدق به پشتیبانی ملت مستحضر باشد. خلاصه کلام اینکه مبارزه با ارتجاع و بنیادگرایی در داخل در عین حال مبارزه با امریکانیسم هم هست</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114391881604666678?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1143907972433415132006-04-01T08:11:00.000-08:002006-04-01T08:35:33.290-08:00<div align="right"><br /><br /><br />مدتی این مثنوی تاخیر شد. با پوزش از ایست ناخواسته بحث<br /><br />ما به این نقطه رسیده ایم که بر ضرورت مبارزه ای جهانی با امریکانیسم و جهانی سازی شرکتی توافق داریم. و باور شما دررابطه با بحران هسته ای ایران این است که راه حل عاجل جبهه صلح و آزادی است که محتوای آن، نیروهای تشکیل دهند ه اش ، برنامه و اهدافش برای من چندان روشن نیست و اینکه آیا این جبهه برای داخل ایران و حکومت اسلامی موجود وعملکردش هم گوشه چشمی دارد یانه<br /><br />بنظر من وجه مهمتر و غالب این مبارزه باید در داخل ایران و با حکومت اسلامی موجود صورت بگیرد. یعنی اگر نیروهای سیاسی با هر نامی نگران نتیجه بحران هسته ای موجود هستند و تصور می کنند آمریکا میخواهد برنامه های خود را پیاده کند باید توجه داشته باشند که حکومت اسلامی و به ویژه هسته افراطی آن در نقطه مقابل آمریکا آتش بیار معرکه هستند و بر تنور بحران نفت میریزند و چه بسا آگاهانه اینکار را می کنند<br /><br />این هسته افراطی از یکسو نظامی بشدت غیر دموکراتیک و نا کارآمد را بر مردم ایران تحمیل کرده و از سوی دیگر با ایجاد تنش و بحران در روابط بین المللی هستی مردم و کشور را به گروگان گرفته و با این روش سعی بر سوار شدن بر موج ضد امریکانیسم دارد و می کوشد با ایجاد نوعی ملی گرایی کنترل شده و آلوده به بنیادگرایی حیات خود را تداوم بخشیده و حتی از فرصت بدست آمده برای قلع و قمع بیشتر مخالفین هم استفاده بکند. صدام هم پس از جنگ سال نود ویک دست به این اقدام زد<br /><br />در چنین شرایطی بنظر من باید دو وجه قضیه را به دقت بررسی نمود. نظامی غیردموکراتیک ، ناکارآمد و بحران ساز در یک سو و نیرویی جهانی و پرقدرت در حال پیشروی برای اجراء نقشه های خود در سوی دیگر. نیروی دوم برای اجراء نقشه های خود از جنگ و حتی جنگ هسته ای محدود ابائی ندارد و نیروی اول هم برای حفظ خود از به آتش کشیده شدن کشور و هستی مردم و منطقه باکی ندارد. ما به عنوان ایرانی ترقیخواه ، که درعین حال شهروند جهان درحال کوچک شدن نیز هستیم ، در دو سطح مبارزه داریم و این دو مبارزه از هم قابل تفکیک نیستند. مبارزه با آمریکانیسم و مبارزه با نظام غیردمکراتیک داخلی. به نظر من این نظام صرف نظر از مساله بحران هسته ای قابل تحمل نیست و باید تغییرات اساسی کند تا متناسب با خواستهای نیروهای ترقیخواه و دمکراتیک باشد. تصور بکنیم ما در جریان مبارزه داخلی با حکومت گران برای تغییرات اساسی هستیم و در این میان بحرانی ساخته میشود و حکومتگران داخلی که خود یکی از ریشه های این بحران هستند میخواهند ما این مبارزه را تعطیل کنیم و به کمکشان برویم برای حل بحران . آنچه من میخواهم روشن کنم این است که در این لحظه تلاش برای تغییرات اساسی در داخل با این بهانه ها و تهدید ها نه تنها نباید تعطیل و تضعیف شود بلکه باید تشدید و تقویت هم بشود. هر چه زودتر این تغییرات صورت بگیرد بهانه هم از دست طرف دیگر بحران که نقشه های جهانی هم دارد زودتر گرفته میشود. در چنین شرایطی مبارزه دو سطحی باید ادامه پیدا کند و شدت بیشتری در داخل بگیرد. یعنی در بحران موجود نیروهای ترقیخواه باید از این بحران برای تشدید و تسریع مبارزه برای تغییرات دموکراتیک استفاده بکنند.توجه داشته باشید من نمی گویم مبارزه با امریکانیسم تعطیل شود. آن بجای خود ولی این یکی نه تنها تعطیل نشود بلکه تشدید بشود . بحران فرصتی است که ناکارآمدی و خطر اساسی این هسته افراطی به همه نیروهای ترقیخواه و مردم آشکار شود</div><div align="right"> </div><div align="right">نیروهای سیاسی نیروهای محاسب و عملگر هستند و بحرانها لحظه های حساسی از تاریخ ملتها هستند که نحوه حل آنها برای مدتی طولانی در آینده آنها تاثیر می گذارد و مسیر آینده راترسیم می کند<br /><br />اما آنچه که د رداخل نمود بیشتری دارد موفقیت هسته افراطی حکومت است و بنظر میرسد اینها مهارتشان در استفاده از بحرانی که خودشان هم در بوجود آوردنش عمدی داشته اند بیشتر است و اپوزیسیون حرکت فعال و درستی هنوز انجام نداده است. نیروهای ترقیخواه استراتژی و تاکتیک مشخصی ندارند و در واقع نیروهای پراکنده ای هستند که هنوز به مرحله تعییین استراتژی و اهداف بلند مدت نرسیده اند<br /><br />در این لحظات بحرانی بنظر من حالت مطلوب این است که در گام اول نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج بتوانند با بخشهای عاقلتر و دور اندیش تر حکومت به تفاهمی در مورد خطرات ناشی از بحران آفرینی هسته افراطی حکومت برسند و متفقا در مهار و حذف آن اقدام بنمایند. نیروهای به اصطلاح عاقلتر حکومت باید به فهمند که در نتیجه این بحران همه چیز در خطر است و در شرایط کنونی جهان این هسته افراطی موجب حذف کامل ایده های اسلامی آنها خواهند شد و اینها اگر میخواهند این ایده ها به نحوی به حیات خود در آینده کشور ادامه بدهد باید تعدیل شده و از بنیاد گرایی فاصله بگیرد و با روند جهانی شدن ، توجه شود که منطورم جهانی سازی امریکایی نیست ، همراهی کند<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114390797243341513?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1143817740535988472006-03-31T07:07:00.000-08:002006-03-31T07:09:00.563-08:00در لندن نشستی برگزار شده که موضوعش مسائل پرونده هسته ای ایران است به خواندنش می ارزد ، بعضی نکات جالب هستند<br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2006/03/060330_mv-nuc-chatham-panel.shtml">http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2006/03/060330_mv-nuc-chatham-panel.shtml</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114381774053598847?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1142864895365492132006-03-20T06:25:00.000-08:002006-03-20T06:35:59.073-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">ضمن تشکر از توضیح ارائه شده، ذکر چند نکته ای را ضرور می شمارم. ابتدا اینکه من هم درست مثل شما فکر کرده ام و هیچگاه از موضع جمهوری اسلامی به قضیه برخورد نکرده ام. شاید این برداشت به این خاطر پیش آمده که من در وبلاگ نویسی خود یادداشت های پراکنده ای را در مورد مسائل گوناگون نوشته ام. هر یادداشت یک مقاله نبوده که به همه چیز بپردازد. و یادداشت ها در مجموع خود یک نظر را ساخته اند. من حتی با بهره برداری صلح آمیز از انرژی هسته ای توسط رژیم جمهوری اسلامی هم مخالفت کرده ام و در یادداشتی با نام" نیروگاه اتمی" در فوریه نوشتم :" اساسا در چنین شرایطی حتی بهره برداری صلح آمیز از این انرژی برای ما بسیار خطرناک است . . . و گفته ام تصور کنید احمدی نژاد مدیر یک نیروگاه اتمی باشد. آیا وحشت نمی کنید . من که بدنم می لرزد." در مطلب دیگری تحت نام " آزموده را آزمودن خطاست نوشتم: " پشتیبانی از بخش کوچکتری از دیکتاتوری علیه بخش بزرگتر دردی را دوا نمی کند. دیکتاتوری حاکم ریشه در جهانی سازی دارد و دیکتاتورها یکدیگر را صدا می زنند و به صحنه ی عمل می کشند. کیست که نداند پیروزی حماس در فلسطین بیش از هرچیز وامدار افراط گری های اسرائیل و آمریکاست. مقابله با جنگ طلبان آمریکایی جز از طریق مبارزه برای دمکراسی و صلح ممکن نیست. دفاع از جنگ طلبان تحت هر عنوان به یک چیز ختم می شود."<br />آنچه به نظر من می رسید و بسیار تلاش کرده ام آنرا مطرح کنم و به صحنه ی بحث های سیاسی بکشم جبهه ی صلح و آزادی بوده است. من صریحا نظر داده ام که باور دارم دیکتاتور ها همان جنگ طلبان هستند و مبارزه با جنگ طلبی هم راستا با مبارزه در راه دمکراسی ست. این مقاله در فرهنگ و توسعه به چاپ رسید و بازتاب خوبی هم داشت. چه راه دیگری متصور است؟<br />اما بسیاری هنوز فکر می کنند آمریکا ممکن است برای ما دمکراسی بیاورد، تلاش کرده ام به افشاگری در این زمینه هم بپردازم. ممکن است در اینگونه یادداشت ها به دیگر جوانب اشاره نکرده و زمینه ی چنین برداشتی را به سهو ایجاد کرده باشم. قطعا سعی خواهم کرد بیشتر دقت کنم<br />برگردیم به طرح بحث توسط شما. ما در درگیری آمریکا با جمهوری اسلامی باید کجا بایستیم؟ کنار یکی یا علیه هر دو و چگونه؟ من راه مقابله با هر دو را جبهه ی صلح و آزادی شناخته ام. نظر شما چیست؟<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114286489536549213?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>احمد سپيداريnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1142838412283890622006-03-19T23:03:00.000-08:002006-03-20T14:47:06.446-08:00<div align="right">جهانی شدن به برداشت من فرایندی عینی و خودبخودی است اما جهانی سازی را شاید بتوان همان آمریکانیسم تعبیر کرد که در واقع تلاش آمریکاست برای مهار فرایند جهانی شدن<br />جبهه مخالفین جهانی شدن و جهانی سازی طیف وسیعی از نیروهای متفاوت و گاه متضاد ازجمله حکومت اسلامی را در برمی گیرد. با تصویرکلی ارائه شده در مراحل قبل این بحث تلاش صورت گرفته برای روشن کردن این نکته بوده که دنیای کنونی ما تنها عرصه عمل نیروهای جهانی سازی شرکتی و آمریکانیسم نیست، بلکه نیروهای مخالف جهانی شدن و جهانی سازی شرکتی هم فعالانه در این معادلات شرکت دارند و درآینده جهان موثر هستند<br />بنظر من ( من در این بحث واژه های بنظر من و به برداشت من را آگاهانه بکار می برم و تکرار می کنم تا این سوء تفاهم پیش نیاید که میخواهم از جانب گروه کثیری استدلال کنم ) نیروهای مخالف جهانی شدن به تعبیری که قبلا اشاره شد نیروهای ارتجاعی هستند . اما مخالفین جهانی سازی یا آمریکانیسم ترکیبی از نیروهای مترقی و ارتجاعی می باشند. سوء تفاهم نشود این عین واقعیت است. و همین نقطه حساس موضوع بحث من است. این که پرسیده ای که آیا ما وظیفه ای برای مبارزه روند ضد مردمی تسلط مجتمع های صنعتی – نظامی و جنگ افروزی های آنها داریم یا نه ؟ پاسخ صریح من این است که بلی ما نیروهای مترقی وظیفه داریم که با این روند مبارزه کنیم . اما ما فقط این وظیفه یا مسئولیت را نداریم . ما درعین وظیفه داریم با نیروهای ارتجاعی مخالف جهانی شدن عینی که در داخل مرزهای خود ارتجاع وحشتناکی را بر مردم خود تحمیل کرده و خون آنها را در شیشه کرده اند نیز مبارزه کنیم. چگونه این مبارزه باید صورت گیرد خود بحثی است که باید بدان پرداخت. نکته دشوار تفکیک این دو مبارزه از هم است . بنظر من به ویژه ما ایرانیان نمی توانیم فقط با شرکتهای صنتعی – نظامی و روندهای تحمیل شده توسط آنها مبارزه کنیم و یا اولویت اصلی را به آن بدهیم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114283841228389062?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1142838199272232112006-03-19T23:01:00.000-08:002006-03-20T14:50:21.320-08:00<div align="right">دوست عزیز ، غرض از اشاره به برداشت کیهان شریعتمداری از تظاهرات صلح و ضدجنگ عراق نه پرتاپ کلوخ است و نه منتسب کردن این تظاهرات به کیهان. منظور از درج خبرمذکور اشاره به همان نقطه آغاز همین بحث جاری است که نهایتا منجر به تاسیس اتاق اندیشه گردید<br /><br />نقطه آغاز بحث اگر یادتان باشد این بود که در تقابل بین آمریکا و جمهوری اسلامی اگر مدام بر نقشه های آمریکا انگشت گذاشته شود و اشاره ای به مقاصد و برنامه های حکومت اسلامی نشود، حکومت اسلامی تهران تلاش خواهد کرد از انرژی مخالفین خودش هم بهره برداری کند. توجه داشته باشیم که بهره برداری جمهوری اسلامی خدشه ای در نیت خیر بانیان و شرکت کنندگان تظاهرات یا جنبش صلح واردنمی سازد. منتها دنیای سیاست دنیای محاسبات و معادلات است و هرکسی پای در این میدان میگذارد ناگزیر از توجه به این نکته است که هر گام و هرکلامش معنا ، تفسیر وتاثیری غیر از نیت ، خواست و اراده او می تواند داشته باشد که قبل از اقدام به آن نیز باید اندیشیده شود . تنها کسانی که واقعا فی سبیل اللله گام بر میدارند می توانند پروایی از برداشت ها وتعابیر متفاوت از اقدامات خود و نتایجشان نداشته باشند. غیر از این ممکن است همین تعابیر و تفاسیر نتجه ای عکس خواست صلح خواهان ببار بیاورد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23890946-114283819927223211?l=iran-forum.blogspot.com' alt='' /></div>Andishenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23890946.post-1142556263445297162006-03-16T16:43:00.000-08:002006-03-16T16:44:23.456-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000099;">و اما جهانی سازی یا به عبارتی که شما بکار برده اید �